• Enter Vooruit leek zaterdagnamiddag bijna 90 minuten op weg naar promotie richting de 2e klasse in de beslissende match tegen het Enschedese Suryoye Mediterraneo. Maar voetbal kan somtijds een onrechtvaardig spelletje zijn. Toen de Enternaren meermalen weigerden om de ronde knikker in de touwen te schuiven, kwam Suryoye in de allerlaatste minuut van de officiële tijd middels een afgeketste bal ineens op voorsprong. De blessuretijd was daarna voor de mannen van coach Niek Woesthuis te kort om dat malheur nog te herstellen, 1-2.

    Foto's Henk Pluimers

    Het leek of half Enter zaterdag naar het sportpark De Waarbeek in Hengelo was getrokken. Ruim voor het beginsignaal meldde een groots jeugdig Enter trommelorkest zich al op de houten tribune om vervolgens de eerste uren Hengelo te overspoelen met een roffelende tamtam. Tegelijkertijd schaarde zich een fors aantal zwart-witte getrouwen rondom de groene mat van de voetbalvereniging Hengelo. Allen in afwachting van hetgeen komen zou.

    Coach Woesthuis bleek zijn manschappen in elk geval tot in de tenen gemotiveerd te hebben gekregen. Zwart en wit schoot als een raket uit de startblokken. Binnen vijf minuten moest doelwachter Lucas Akgun van Suryoye al tweemaal naar het gras om inzetten van Rick ten Tusscher en Job Voortman onschadelijk te maken. Op de schuiver van Sander Jansen had de goalie vervolgens geen verweer maar de aluminium staander bracht redding voor het blauw-witte kamp. E.V. voetbalde zich naar een veldoverwicht en kreeg in het eerste bedrijf enkele uiterst fraaie mogelijkheden om het laken al vroegtijdig naar zich toe te trekken. Kansen creëren was dit seizoen, gezien de statistieken, iets wat de Enternaren veelvuldig deden, verzilveren van die doelrijpe mogelijkheden was echter een ander paar mouwen. Scoren was wél iets dat Suryoye Mediterraneo afgelopen voetbaljaar ietwat makkelijker afging en ook nu was de eerste beste goeie kans meteen bingo. E.V. “vergat” in te grijpen toen middenvelder Benjamin Gourie aan een slalom begon en die vrije wandeling besloot met een fraai stiftje over de uitkomende keeper Teun Nijhof, 0-1. Maar E.V. herstelde zich rap van deze onverwachte tegenslag en nam de regie weer in handen. Tot halverwege bleef de teller echter op 0-1 staan.

    Toen na rust het wedstrijdbeeld zich niet wijzigde, bracht Woesthuis nog wat extra pionnen naar de frontlinie. De gelijkmaker kondigde zich steeds meer aan en een minuut of tien na rust wist gans Hengelo, na een orkaan van geluid uit honderden Enterse kelen dat de 1-1 op het mudvolle sportpark De Waarbeek een feit was. Rick ten Tusscher had de knikker langs Akgun gepegeld en E.V. op gelijke hoogte gehesen. Toen een minuut of tien verderop bij een Enterse doorbraak een Enschedese verdediger te fors ingreep en het rode karton, door een overigens uitstekend fluitende arbiter Roderick Klaver, tevoorschijn werd gehaald, leek E.V. nog ietwat duidelijker koers te kunnen zetten naar de 2e klasse. Maar de Enternaren geraakten in een steeg waarin ze al vaker dit seizoen terecht waren gekomen. Een weg van veel dreiging, maar niet doorpakken. Rond en in “de zestien” was het allemaal te lief, nét niet genoeg agressiviteit in de duels rond die zone van de waarheid, nét niet de tegenstander bij de strot pakken en het karwei rücksiglos afmaken. Sterker nog, E.V. liet Suryoye dat uiteraard niet voor niks al maanden ongeslagen was, op sommige momenten, zelfs in ondertal, terugkomen in de wedstrijd. En de mannen van coach Can bleken het gehele seizoen al niet zoveel kansen nodig te hebben om toe te slaan. Pal voor sluitingstijd was invaller Brian Hanna al heel dichtbij een doelpunt, toen hij een voorzet vanaf rechts in vrije positie naast de paal kopte en waar vrijwel geen mens op het sportpark De Waarbeek ook maar enigszins rekening mee had gehouden, gebeurde een minuut vóór  het officiële einde van de partij, op een voor Enter Vooruit wel uiterst pijnlijke manier. Opnieuw een voorzet vanaf de rechterkant, maar de bal ketste dit keer via een Enterse rug, totaal onverwacht voor de voet van diezelfde Hanna en die kon het speeltuig vanaf twee meter langs de, op het verkeerde been staande doelman Nijhof in de touwen tikken, 1-2. Dat de schutter bij het juichen na die treffer nog eens rood kreeg, maakte dat Enter Vooruit de blessuretijd inging tegen negen blauwhemden. Nogmaals toog gans Enter naar de vuurlinie, maar ook in die absolute slotfase was zwart-wit niet doortastend genoeg om de mogelijkheden die nog ontstonden om te zetten in klinkende munt. Totale ontgoocheling én verbijstering bij de Enterse aanhang na het laatste fluitsignaal, want de kans om dit keer wél de tocht richting 2e klasse te maken, is de laatste drie (nacompetitie-jaren zelden zo dichtbij geweest.

    De ontnuchtering op de thuishaven van E.V. zal wellicht nog dagen nadreunen, maar ook hierna zal het leven in Enter weer haar normale aanvang nemen.