IN HERFSTACHTIG DECOR NAAR WINST.

Met regen, hagel, sneeuw en een waterig zonnetje in de lucht plus een bijbehorende Noordwester storm die over het Burgemeester Dekker sportpark in Dronten raasde, kon het alle kanten op met het weer afgelopen zaterdagmiddag, Dito waren de verrichtingen van de voetballende acteurs binnen de lijnen. Een dramatisch spelend Enter Vooruit zorgde vóór de theepauze voor bedenkelijke gezichten aan Enterse zijde. Een eveneens tranentrekkend voetballend A.S.V. Dronten in het tweede bedrijf, deed het kwartje toch nog naar de zwart-witte kant vallen. E.V. vertrok in extremis óók nog met hallucinerende cijfers uit de polder, 1-4.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Bij Enter Vooruit zat er in de eerste drie kwartier geen enkele kleur in de dag. Nauwelijks uitgespeelde kansen van een vuurlinie die niet in beeld was, een dolend en waggelend middenveld en een defensie die zoveel ruimte weggaf dat het zenuwachtige tandengeklepper in de Enterse dug-out tot in Biddinghuizen te horen moet zijn geweest. Het was louter en alleen aan een meesterlijk opererende doelwachter Teun Nijhof te danken dat E.V. nog met enig hoopvol perspectief tijdens het schaftkwartier in ‘t kleedlokaal zat. Met gevaar voor eigen leven stortte de Enterse sluitpost zich tot driemaal toe voor de doorgebroken Drontenaren Maxim van der Meer (tijdens de winterpauze overgekomen van PEC Zwolle), Jodi de Boer en de rappe linkerspits Willem Jelle Bos. Het gehannes op de Drontense kunstgrasmat hield méér risico in dan verantwoord was. E.V.’s oefenmeester Peter Schulte had zich een half uur zitten opvreten van ellende en greep toen alsnog in. Dylan Siemerink kwam binnen de lijnen en zwart-wit ging over op een andere tactiek. Veel zoden zette het vooreerst niet aan de dijk. Sterker nog, opnieuw verdedigend geklungel leverde, de op dat moment verdiende 1-0 op voor de thuisploeg. Bas Maljaars stond aan het eind van een rappe combinatie door het Enterse middenrif en volleerde A.S.V.D. naar de voorsprong.
De penetrante regengeur dampte in het Enterse schaftlokaal uit de doorweekte tricots toen kapitein Schulte met stemverheffing begon aan een bloemlezing wat er zoal mis was aan de voorbije drie kwartier. Wat daar allemaal over de hoofden der acteurs in een zwart en wit tenue is neergedaald, is koffiedik kijken, feit was dat na hervatting de gaten in het Enterse verdedigingsblok behoorlijk waren dicht geplamuurd. Ook in het offensieve compartiment trok men jandorie plotsklaps een ander register open en binnen een kwartier waren de bordjes verhangen op het sportpark vernoemd naar de voormalig burgemeester van Hattem, Elburg en Dronten, ofwel Cornelis Dekker (Zuid Beijerland 1938). Wout Velten en Henri Knol profiteerden van Drontense laksheid bij een hoekschop (Ron Smit kopte E.V. uit de voorzet naar gelijke hoogte) Jesse Pultrum (twee minuten daarvóór binnen de lijnen gebracht) slingerde zich voorbij alles en iedereen, pegelde de bal op de paal, waarna Wim Oosthoek de terugspringende knikker in het groen-witte dak van het doel joeg, 1-2. Nauwelijks drie minuten verderop liet E.V. de definitieve knock-out al liggen toen Jesse Pultrum en Henri Knol eerst als een mes door de zachte boter sneden, maar alleen voor doelman Klaas Koster, in eendrachtige ongewilde samenwerking, de zaak naar de Filistijnen hielpen. In Dronten zag men een wijle zwarte sneeuw. Maar in plaats van spijkers met koppen te slaan, liet E.V. de groenhemden opnieuw in de wedstrijd komen en kon A.S.V.D. nog op jacht naar een eventuele gelijkmaker. Invaller Mark Breukink hielp met een gouden invalbeurt ervoor dat men toch nog vrij kon doorademen in het Enterse kamp. Teun Nijhof zorgde met z’n zoveelste ’18-karaats-redding” dat een verwoestende uithaal van Maxim van der Meer via z’n vingernagels tegen de dwarslat spatte en in de tegenaanval kreeg Breukink het leder voor de eerste maal in z’n bezit, draaide alle kranen van zijn reservoir wijd open, zette het op een lopen en werd pas ingehaald toen ie de bal al tegen de netten had laten ploffen, 1-3. E.V. was dus alsnog op weg naar de winst en Schulte zat voor het eerst deze druilerige middag, gerust, als een luis op een kam, op z’n stoeltje aan de zijlijn. Mark Breukink liet in de slotminuut nog even sportief weten dat een hernieuwde basisplek met rood potlood op zijn kalender staat omcirkeld, door de eindstand naar een definitieve 1-4 te tillen.