GESTOLEN PUNT

Met kreunen en steunen heeft Enter Vooruit een punt overgehouden aan de sportieve confrontatie met het bezoekende Hulzense Boys. E.V. had het zaterdagmiddag totaal niet en voetbalde, zelfs op eigen Enterse grond, om niet te verliezen. Een gelukkige remise was tenslotte nog het eindverdict.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Het volk aan de zijlijn moest met stijgende verbazing vaststellen dat coach Björn Hodes, na notabene vijf opeenvolgende winstpartijen (doelcijfers: 24-7), zijn tactiek had aangepast aan de tegenstander. Enter Vooruit opereerde achterin met drie verdedigers op één lijn en een overbevolkt middenrif. Het bleek een niet erg fortuinlijke keuze die daar uit de hoge hoed getoverd was. Vanaf het moment dat een prima leidende scheidsrechter Lars Meijer de zaak in gang geschoten had, was het Enterse ensemble een chaotisch functionerend gezelschap, waar weinig tot geen lijn in te ontdekken viel. Teveel zwart-witten bleven ver onder de maat en grossierden, vóóral op het centrale deel van het veld, in een arsenaal aan foutieve beslissingen. De gasten uit Hulsen konden vóór de wisseling van speelhelft ook aanvallend geen potten breken, waardoor er voor de kleumende toeschouwers bar weinig te genieten viel. Pas na een klein half uur veerde de meute voor de eerste keer op. Routinier Henri Knol loste (vooreerst) het probleem op, daar waar anderen nog niet beseften dat er een probleem was. De Enterse topscorer vertrok op links, kreeg het speeltuig, door Marco ter Weel op een presenteerblad als metgezel mee en de afronding was er eentje met majestueuze klasse, 1-0. Het eerste antwoord van de bezoekers kwam nog geen drie minuten later. Bij een geharrewar voor de Enterse veste, moest doelwachter Robert Velten z’n hele hebben-en-houden in de strijd gooien om Sander Kamphuis van juichen af te houden. Een minuut voor rust had Henri Knol de zaak in een (misschien) beslissende plooi kunnen leggen, maar alleen voor keeper Patrick Loohuis knalde Knol de vrije mogelijkheid rücksichtslos naar de Filistijnen. Met de 1-0 in de Enterse achterzak trokken de troepen naar de onderbreking voor de dampende thee.
Het eerste kwartier na herbegin was een aaneenschakeling van kwade momenten voor het Enterse kot. De roodhemden sneden keer op keer door de mazen die in de Enterse stellingen vielen. Vooreerst knalde de Hulzense compagnie alle kansen naar de vergetelheid. De slimme “oudgediende” Machiel van Keulen peerde alleen voor de neus van keeper Velten de knikker op de vuisten van de goalie en zag twee minuten verderop een knallende kopstoot via de vingertoppen van de Enterse goalie en de bovenkant van de dwarslat in een hoekschop eindigen. Sebastiaan te Wierik testte eveneens de vaardigheden van sluitpost Velten met een pegel van een meter of twintig. Men hoorde het piepen en kraken in de Enterse defensie en tot overmaat van ramp hanteerde E.V. meer en meer een 8-mans handbalverdediging. Gevoetbald werd er door de thuisploeg nauwelijks meer. De strijdkrachten van Hulzen-trainer Bram Freie hadden het dirigeerstokje stevig in handen genomen. Het werd voor de bewoners van het sportpark De Werf een kwestie van tegenhouden. Enter Vooruit stond constant met een macht volk in de eigen bak en was danig aan de sukkel. Het was een kwestie van tijd dat de gelijkmaker in het mandje zou liggen. Hodes probeerde de netelige kwestie nog te herstellen met het inbrengen van linksback Gerrit Brunnekreef, maar de gasten hadden intussen bloed geroken en kwamen dan ook verdiend langszij. Freie bracht een serie extra aanvallers in de wei en één van hen, Ties ten Barge, moet gedacht hebben “als je op doel schiet, loop je het risico dat je scoort”. De inzet van de rechterspits leek een houdbare zaak, maar goalkeeper Robert Velten (tot dan toe een betonnen sta-in-de-weg) sloeg de knikker jandorie in  eigen doel, 1-1. De brigade van Hodes balanceerde op het slappe koord, ontsnapte aan nog meer averij en leek zich in de slotfase nog te herpakken toen met Gerben Brunnekreef toch nog een extra aanvaller werd ingebracht. Enter Vooruit rook nog een waterkansje, maar méér dan één punt was tegen dit Hulzense Boys veel te veel van het goede geweest.