DRIEPUNTER VERDAMPT IN TWEEDE HELFT

Een zoutloos tweede bedrijf heeft Enter Vooruit zaterdag de das omgedaan in het competitietreffen met het bezoekende Nunspeet. Waar E.V. tijdens het schaftkwartier, na een uitstekend gespeelde eerste helft, nog in bonus stond (1-0), leek het er verdacht veel op dat in de resterende helft lood in de kuiten van de Enterse acteurs was geslagen. De gasten sponnen er garen bij en gingen net vóór sluitingstijd zowaar óók nog met de bloemen lopen, 1-2.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Zwart-wit en blauw-geel maakten er, onder een stralend oktoberzonnetje, zaterdagmiddag in de eerste 45 minuten een bezienswaardig schouwspel van. Beide ploegen, met de hatelijk nul nog op het puntenconto, gingen vol op de aanval en over en weer was er dan ook regelmatig het nodige brandalarm in “de zestien”. E.V., met aanvalsleider Ron Smit als sterk aanspeelpunt kwam af en toe gevaarlijk piepen via de vleugels en bij de bezoekers kwam het gevaar van diepgaande voorwaartsen, die bestendig de ruimte zochten achter de Enterse defensie, Omdat de mannen van coach Peter Schulte teveel op één lijn acteerden, leek die strategie een kolfje naar de hand van de equipe van Nunspeettrainer Freddy Smit. Doelrijpe kansen bleven voorlopig echter achterwege. Naarmate het duel vorderde, kwamen de betere papieren in handen van zwart en wit. De signatuur onder de openingstreffer van de middag kwam op naam van Sietse Velten. De centrumverdediger begon in minuut 18 aan een wandeling vanaf eigen helft, dacht bij z’n eigen: “ze zoeken het allemaal maar uit” en peerde de knikker vanaf een metertje of 25 zonder scrupules, compromisloos in de winkelhaak. Een doelpunt dat de prijs van het toegangsticket al rechtvaardigde. Die 1-0 gaf het Enterse kamp het nodige zelfvertrouwen, want tot het rustsignaal bleven “de elf van Schulte” op de regiestoel aan de knoppen draaien. E.V. vergat de 1-0 echter uit te bouwen en die kleine marge was geenszins een bonus die voldoende zekerheid gaf voor een geruststellende epiloog van de strijd.
Dat bleek na rust, want na de onderbreking van een kwartier kwam er een veel minder smakelijke versie op de Enterse tafel. Enter Vooruit trok zich naarmate de match vorderde steeds meer terug op eigen grond, leek met die handelwijze de minieme voorsprong (plus de bijbehorende drie punten) over de streep te willen trekken, maar dát bleek een doodlopende steeg te zijn. E.V. trok veel te weinig met het nodige volk naar het front en het Enterse blad met daarop de genoteerde kansen, bleef in die fase dan ook akelig leeg. Voor kapitein Schulte, die knarsetandend op z’n zeteltje nabij de dug-out zat,  werd er zodoende heel wat stof tot nadenken bijeen gescharreld. Nunspeet gooide nog wat brandhout in de kachel en rook, door de Enterse lethargie, de gelijkmaker en een kleine 20 minuten voor afloop stond de 1-1 op de borden. Job Hoogedoorn ging op rechts vliegen en Patrick Pluim volleerde de voorzet tegen de netten. Bij Enter Vooruit was het  ineens alle hens aan dek en de gasten leken een wijle vleugels te krijgen. Bij sommige Enternaren sloeg het melkzuur in de benen en ook de hersenen lijden daar dan onder. Enter Vooruit kreeg zodoende geen vat meer op het middenveld (dáár lag de sleutel van de wedstrijd) en blauw-geel was de naderende beul met bijl. Robert Velten verrichte wereldreddingen op inzetten van Isa Kiziler en Marnix Tissingh, waardoor E.V. lang mocht hopen op een punt. Enkele minuten voor het slotsignaal werd die hoop de grond in geboord toen op links de gewiekste Isa Kiziler nog eens de buitenbocht nam, alles en iedereen z’n hielen liet zien en Lars van Wetering aan het eind van die aanval z’n slof onder het ronde projectiel zette, 1-2.