SPANNING NAAR HOOGTEPUNT

Het besef dat het zaterdag om de knikkers ging bij de match tussen Den Ham en Enter Vooruit, was in de hoofden van alle acteurs gekropen. Winst voor de thuisploeg betekende een forse stap richting het hoogste schavotje van het erepodium, een Enterse zege zou de spanning in de 2e klasse H naar een kookpunt tillen. Zwart-wit ging met de bloemen lopen (1-2) en dus gaat het rekenen verder, daar waar de som om iets voor half drie zaterdagmiddag was opgeborgen.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Wie laat was zaterdag kon de overvolle parkeerplaats van het sportpark De Rohorst gevoeglijk vaarwel zeggen en zijn of haar vehikel stallen in de groene ommelanden van den Ham. Een zee aan bolides en velo’s waren het omringende decor van de topper in 2H, ofwel de strijd om het lonkende eremetaal. Terwijl velen nog achter een baksken koffie of een vroeg pulleke bier zaten, liet Enter Vooruit op de groene kunstzoden de wonderlamp al branden. Henri Knol kroop in minuut 4 achter het kanon en roffelde een vrije trap op de binnenkant paal. Een alerte Marco ter Weel deed echter de gouden jaren ’30 van Elisa Hendrik (roepnaam Bep) Bakhuys (1909-1982) terugkeren en zweefde met een vliegende kopstoot E.V. naar een hele snelle 0-1. Waar zwart en wit al weken achtereen tegen een rappe achterstand aangluurde, gingen de klokken in het Enterse kamp nu binnen een handvol minuten beieren. Dat was echter geen garantie voor een zorgeloze middag. De formatie van trainer Jurgen Kok liet zien dat men de huidige koppositie niet ergens als cadeau heeft meegekregen. De Hammenaren gingen met verve op zoek naar evenwicht op het scorebord en doken in de eerste 20 minuten af en toe gevaarlijk op voor de neus van doelwachter Robert Velten, die zich enkele keren deftig moest strekken om naderend onheil af te wenden. Bij de Enternaren kraakte het in de gebinten, vóóral omdat coach Björn Hodes tot z’n ontsteltenis al binnen het halve uur twee vaste basisklanten (Dylan Siemerink en Niels Getkate) met zwaar malheur met een definitief exit naar de kant zag strompelen. Maar E.V. was niet naar de Hammer dreven gedokkerd om als toeziend gezelschap te fungeren en de strijd ontbrandde meer en meer. De hulp bij een tweede Enterse treffer kwam uit onverwachte hoek. Michiel Schurink wist even niet meer of het zaterdag of donderdag was en gaf de knikker in een zwart moment pontificaal aan Wout Velten. Nog vóór reddingstroepen bij Den Ham aan reparatiewerkzaamheden konden denken, had Velten de royale gift al met beide handen uitgepakt, 0-2.
Tijdens de schaft kon in de kleedlokalen gecheckt worden wat de schade (score dan wel blessures) was. Een blauw-witte stormloop lag in het verschiet, maar binnen 10 minuten had E.V. de zaak al in een beslissende plooi kúnnen en móeten leggen. Jesse Pultrum stuurde tot twee keer toe Wout Velten alleen op weg naar goalie Jeffrey Kooistra, maar de spits pegelde de dubbele 18-karaats-kans even zo vaak naar de Filistijnen. De thuisclub rechtte de rug en ging over op de opportunistische strijdwijze. Met veel lange ballen probeerde de equipe van Kok de rappe voorwaartsen aan het werk te zetten, maar bij Enter Vooruit gaf men geen krimp en was zelf levensgevaarlijk in de tegenstoten. Beide ploegen vochten voor elke morzel grond, het melkzuur spatte aan weerszijden de oren uit. Rond het uur lag de knikker ineens op de penaltystip, 11 meter voor de neus van Robert Velten. Kevin Ruiterkamp ging vliegen, was er bij gaan liggen en een uitstekend fluitende arbiter Peter Hoving (Arnhem) wees naar de witte plek des onheils. Louis Vijfhuizen kende geen pardon, zette z’n vizier op scherp en hamerde de 1-2 tegen de touwen. Het werd zodoende nóg meer een middag van de verhoogde hartslag. Spanning is toch een zere factor van genot. Bij momenten leek aan weerszijden de combinatie van hoogspanning in het hoofd en de uitvoering in de benen, een weinig gelukkige. Er kwam meer en meer spatie op het veld. Velen binnen de krijtlijnen hadden hun laatste cent al versnoept, kramp tot achter de oren, waardoor acties ergens stierven tussen schoonheid en onvermogen. Het waren twee afgepeigerde gezelschappen die tenslotte de verlossende douches opzochten. De 1-2 was een verdiend eindverdict voor de troepen van Hodes. Die was zaterdagavond wat later thuis dan normaal, maar zal de grens van z’n dromen nog niet voorbij zijn, want binnen een week wacht wederom een karwei van kaliber, de confrontatie in Westerhaar-Vriezenveensewijk, waar ongetwijfeld Voorwaarts klaarstaat met het sportieve mes tussen de tanden.