GELUKKIG PUNTJE.

Nadat een natgrauwe ochtend haar mistig gewaad over het dorp had gelegd, lukte het Enter Vooruit zaterdagmiddag maar niet om met hartverwarmende match op de kunstgrasmat van het sportpark De Werf, het zonnetje te laten doorbreken. Met ouderwets vechtvoetbal in werkmansstijl én een doelman Teun Nijhof, die zaterdag een kop of drie boven de rest uitstak, peurde E.V. nog een remise uit de strijd tegen opponent Hierden, 1-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Het was in Enter vooreerst drie kwartier lang een waar kansenfestival waarin twee ploegen verzeild raakten. Binnen een handvol minuten stonden beide doelwachters al oog in oog met een “vijandige” aanvaller. Aan Hierdense zijde stuurde routinier Edmund Mijnheer met een snijdende pass kompaan Donovan Bock de eenzaamheid in, maar keeper Teun Nijhof was voor de eerste keer baas in een één-tegen-één duel en een minuut verderop hield aan de overzijde spuitpost Nick Grootkarzijn de plotsklaps voor hem opduikende Henri Knol van juichen af. Dat was het begin van een eerste helft waarin het keer op keer brandalarm was in beide strafschopgebieden. Vooral bij standaardsituaties zag de defensie van E.V. er veelal blasé uit en te vaak dat het lief was glipte er een roodhemd “zomaar” door de Enterse stellingen. E.V. moest in het eerste kwart van de strijd met twee woorden spreken, maar kwam als uit het niets ineens op 0-1. Hierdenaar Laurens Brouwer wilde in z’n eigen “zestien” voor rigoureuze opruiming zorgen, maar hij knalde het ronde speeltuig pontificaal tegen E.V. ’s middenvelder Jesse Pultrum op, waarna de bal als een bom insloeg naast een verbouwereerde Grootkarzijn, 0-1. Met die onverwachte meevaller kreeg Enter Vooruit ook ineens meer aandelen in de debatten. Het zelfvertrouwen in de Enterse rangen nam toe en als Ron Smit na 35 minuten, moederziel alleen voor Grootkarzijn, de 2-0 had binnengeschoven, was een driepunter al in nevelen aan de horizon verschenen. Nu echter redde de Hierdense goalie met een katachtige reflex en lag vier minuten later de gelijkmaker in het Enterse mandje. Slapende zwart-witte lieden bij een Hierdense inworp en Jeroen Spoelstra, die eerder in de match nog Teun Nijhof op zijn gang naar het doel vond, duwde nu wel de knikker langs de lange keeper, 1-1.
Na de wisseling van speelhelft was het gebeurd met de Enterse koopman. De gasten kregen de lichte storm, die over De Werf raasde, ietwat in de rug en gingen veel beter om met de stevige bries dan de thuisploeg. Het Enterse gezelschap kwam aan de waggel en zwijnde al na vijf minuten toen Dylan Siemerink, een korte wijle volledig het Noorden en meteen óók het Zuiden kwijt, en de bal onverholen tegen z’n eigen doellat veegde. Er kwam twijfel in de zwart-witte rangen en de bezoekers bouwden aan een fors veldoverwicht. Gek genoeg bleven nu, in tegenstelling tot het eerste bedrijf, grote kansen uit. Maar de terugval van Enter Vooruit kon niet met een licht schouderophalen afgedaan worden. Het was achterin somtijds een nerveuze bedoening – in een oerwoud kan het na een tropische regenbui niet onrustiger zijn – en van een behoorlijke aanvalsopbouw, dat toch normaliter tot de geijkte leerstof gerekend mag worden, was al helemaal geen sprake. Bij Enter Vooruit gaf men echter wel alles wat nog in het vege lijf zat om de remise over de finish te slepen en toen arbiter van dienst Pascal Souhuwat uit Eelderwolde, die de zaak met z’n assistenten langs de zijlijn tot een kundig einde leidde, voor de laatste maal op zijn hoorn blies, stak E.V. toch het bijbehorende punt maar stiekem in de binnenzak. Over een week, als het wereldrad weer zeven dagen verder heeft gedraaid, wacht de volgende opgave. Go Ahead Kampen komt dan richting Enter om de degens met de plaatselijke zwart-witten te kruisen.