REMISE BLIJFT UIT.

Onder het motto “er is niks zo snel weg als de dag van gisteren” heeft Enter Vooruit zaterdag  tegen het nog ongeslagen Bennekom, op bewonderenswaardige wijze het echec van een week eerder (zevenklapper in Ede), uit het collectieve geheugen gevoetbald. Met noeste arbeid en een niet aflatende inzet liet E.V. de kampioenskandidaat in de slotfase peentjes zweten, maar zag die eensgezinde bezieling net niet voldoende zijn voor een punt, 2-3.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Hoogstwaarschijnlijk heeft de technische staf van E.V., coach Peter Schulte en consorten, zich deze week de blaren op de tong moeten kleppen om de troepen weer in het juiste gareel te krijgen, feit was wel dat Enter Vooruit het publiek zaterdag een prettige  voetbalmiddag bezorgde. Vanaf acquit lieten de zwart-witten het aan hun broek niet drogen. Schulte had wat andere stukken op het schaakbord gezet en E.V. begon de strijd zoals die vóóraf waarschijnlijk op het tactisch bord was uitgetekend. Met ongebreidelde passie werd het doel van de bezoekers uit Bennekom bestookt en binnen een handvol minuten moest eerst een Bennekomse verdediger z’n doelman Christian de Haan op de doellijn hulp bieden bij een kopbal van Ron Smit en kon diezelfde Smit de knikker in kansrijke positie met z’n linker niet vol raken. Er was meteen peper en zout in de match en ook de mannen van de Veluwe lieten, na de openingsstorm van E.V. zien dat die toppositie niet als cadeau is aangedragen. De Bennekommers bleken de beter gestoffeerde ploeg, waren fysiek sterk en voetbalden zich wat sneller uit de duels. Kansen creëerde de equipe van coach Arnold Brehler zich echter nauwelijks. Het openingsdoelpunt van de gasten viel halverwege het eerste bedrijf dan ook uit een vrije schop. Linker middenvelder Mourad Marbouh stuurde de knikker, geholpen doordat de bal ietwat van richting veranderde, secuur naar de winkelhaak, 0-1. Het duurde even voordat de compagnie van Schulte die optater verwerkt had, maar een kwartier verderop was de zaak weer in evenwicht. Mark Breukink begon aan de voorbereidingen, Henri Knol vond nog goalie De Haan op z’n weg, maar Ron Smit pegelde het speeltuig in de rebound tegen de netten en zond de ploegen met 1-1 naar de klaarstaande thee.
Na rust leek er vooreerst wapenstilstand. Beide ploegen namen niet al te veel risico’s en het notitieboekje met kansen of doelrijpe mogelijkheden bleef akelig leeg. Toch namen de gasten uit Bennekom steeds meer initiatieven en kroop E.V. steeds meer terug naar eigen grond. Misschien ingegeven door de druk van Bennekom, maar een gevaarlijk uitgangspunt tegen een formatie die nog geen nederlaag op het conto heeft staan. Eerst verbijsterde arbiter Groenewegen uit het Groningse Delfzijl alles en iedereen op het sportpark De Werf om bij een lichte duw- en trekpartij van weerszijden, de knikker pontificaal op de strafschopstip te deponeren. Jelmer Goedhart, waarschijnlijk ook geschrokken door de ruimhartigheid van de leidsman, poeierde de pingel tegen de aluminium staander. Ruim een kwartier na rust ging Enter Vooruit binnen twee minuten evenzo vaak naar het canvas. Middenvelder Quincy Veenhof rukte op met de knikker aan de voet en fabriceerde een pegel die alle elementen in zich had om een doelman kansloos te laten (doelpunt om in te kaderen, 1-2) en nauwelijks bekomen van die schrik, “vergat” E.V. de dekking en glipte op links Mourad Marbouh door de Enterse stellingen en het was 1-3. Een dubbele uppercut waar een mens op een voetbalveld niet beter van wordt. Er leek in eerste instantie door E.V. ook geen antwoord op te formuleren. Enter Vooruit lag kortstondig aan het infuus, dreigde een wijle te kapseizen maar de elf van Schulte vertikten het zaterdag om zomaar te plooien. Mark Breukink begon een klein kwartier voor sluitingstijd aan een straffe dribbel en eindigde ermee dat de meegelopen Ron Smit andermaal het ronde projectiel voorbij sluitpost De Haan kon schuiven, 2-3. Met die treffer werd het slotakkoord een enerverende bedoening. De rood-witten uit Bennekom vonden steeds minder hout om pijlen van te maken en zwart-wit voelde dat er zowaar nog een punt te rapen viel. Er kwam hevige turbulentie voor de neus van doelwachter De Haan, het roerde plots van alle kanten, adrenaline doet wat met een mens, maar de klok was onverbiddelijk. De minuten tikten te rap weg op De Werf en het eindverdict bleef dan ook 2 tegen 3.