ZWARE BEVALLING OP ‘T TWISTVEEN

Doelpunten van een ongekende schoonheid gaven zaterdag kleur aan het  duel tussen Voorwaarts V. en het bezoekende Enter Vooruit. Maar schoonheid heeft ook immer een rafelrand …… anders was ze niet van deze wereld …… het voetballende deel dat beide ploegen op de mat legden, was van een paar niveautjes lager en verdiende zeker geen lauwerkrans. E.V. wandelde na afloop zonder kleerscheuren uit de Arena, 1-3.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Het veld op het sportpark Twistveen nodigde nou ook niet bepaald uit tot poëtische voetbaldaden. Het leek op een akker waarop zojuist aspergestekers hun voorjaarswerkzaamheden beëindigd hadden. Geen omstandigheden derhalve waarbij beide ploegen vloeiende combinaties, tot op de centimeter nauwkeurig, uit hun kuiten konden laten rollen. Ondanks het mogelijk broze zelfvertrouwen bij de thuisploeg (vorige week een forse zeperd bij D.O.S. Kampen), tegenover de winst van het zwart-witte Enterse gezelschap, voorgaand weekeinde bij koploper Den Ham, deden de manschappen van voormalig E.V.-coach Dick Beverdam in het eerste bedrijf helemaal niks onder voor de bezoekers uit Enter. Veel wereldschokkends was er echter niet te beleven in het woongebied van de oranjehemden. Voor de zonnebadende meute aan de zijlijn was het een voortdurend bijten op de onderlip. Aan Enterse zijde konden de violisten op de eerste rij van de orkestbak de juiste snaar maar niet vinden en ook bij Voorwaarts was het geen halleluja-voetbal tussen de krijtlijnen. Slechts enkele malen veerde de goegemeente op van haar zetel. Dat was bij twee doelpunten die in de eerste drie kwartier te bewonderen waren. De Enterse aanhang kon juichen toen marathonman Peter Pluimers (gemaakt van ijzer en beton) bij een scrimmage z’n neus doeltreffend aan het venster stak (even later duwde hij ook bijna de 0-2 binnen; de thuisclub kreeg echter de paal als prettige metgezel) en de “volgers van oranje” mochten met recht de handen op elkaar kletsen toen Jordy Harms – á la Arjen Robben – de knikker met een formidabele uithaal van z’n linker pantoffel, stijf in de winkelhaak schroeide, 1-1.
Op de bank verpinkte het aangezicht van E.V.-kapitein Björn Hodes geen tel, maar de keuzeheer sleutelde tijdens het kwartiertje schafttijd wel aan de veldbezetting van z’n troepen. En zowaar, het koffiemolentje begon aan Enterse zijde in deel twee van de voorstelling steeds beter te draaien. Daar waar bij de thuisploeg de benzine meer en meer begon op te raken, hadden ze in Enter nog een extra cilindertje onder de motorkap gevonden. Langzaam begon het kwartje richting bezoekers te vallen. Enter Vooruit kwam steeds meer uit haar pijp en toen Marco ter Weel vanaf een metertje of 30 een geweerschot losliet, dat alles in zich had om een doelman kansloos te laten (een zondagsschot op een  late zaterdagmiddag), stond er plotsklaps 1-2 op de teller. Dat leek in die fase iets té straffe kost voor “oranje”, maar de mannen van Beverdam wisten voorlopig nog niet van capituleren. Aanvaller Wout Roelofs ging er in “de zestien” bij liggen, heel Westerhaar-Vriezenveensewijk brulde om een “pingel”, maar referee Huis in ’t Veld uit Elburg zag dáár geen heil in. Aan de overzijde ging er even later het kruis over met een doelpunt dat maandag in hoofdletters de editie van het dagblad Tubantia kan halen. Henri Knol pegelde met duizelingwekkende vaart een vrije schop het strafschopgebied binnen, waar absolute uitblinker Wim Oosthoek met z’n hoofd het ronde projectiel, kiezelhard en volkomen onhoudbaar voor doelwachter Dinand Stuifzandt, naar de kruising van paal en dwarslat stuurde. Daar kon Voorwaarts geen antwoord meer op formuleren en de Enterse winst was in de knip. Dat Michel Lensen in de slotfase nog het rode karton kreeg voorgehouden (na een té druistige manoeuvre op Sietse Velten), was jammer voor de pittige, maar wel faire match. E.V. schreef daarmee de volgende bladzijde in een tot nu toe fraai boek. Björn Hodes vond z’n ploeg, toen de uitslagen van de overige velden binnenrolden, zowaar terug op het hoogste schavotje in de 2e klasse H. En dát na ietwat felle “oordeelkundige” Enterse geluiden aan het begin van deze voetbaljaargang. Maar bijna alle grote staatslieden – laat hem dat tot troost zijn – werden en worden zó beoordeeld en bekritiseerd. Het kan verkeren.