MET KREUNEN EN STEUNEN NAAR WINST

Het moest zaterdag onder uit de tenen komen om Enter Vooruit naar de goede kant van de score te loodsen, maar in extremis grabbelde zwart en wit, na een wederom deplorabele eerste helft, de punten toch nog bij elkaar tegen de gasten van de dag, het Zwolse  S.V.I, 2-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

De match was nog maar een zeer korte wijle in gang geschoten door arbiter van dienst Zander Pouls uit Dedemsvaart of de toeziende goegemeente aan de zijlijn, vroeg zich hardop af of het Enters genootschap bínnen die lijnen wel wist dat zojuist om half drie de strijd een aanvang had genomen? Wat daar gebeurde, op het sportpark De Werf, was omgeven met raadselen. Binnen 15 seconden nadat de bal door de Zwollenaren aan het rollen was gebracht,  lag de knikker op de Enterse penaltystip en nog eens een ademstreek verder had Faisel el Atidoui de pingel omgetoverd in een doelpunt. Verbijstering alom over de ontluisterende manier waarop middenvelder Milan Koorman vanaf de aftrap mocht beginnen aan een ongestoorde vroege voorjaarswandeling (die moet een korte stonde gedacht hebben dat ie alleen op de Enterse wei liep), en die pas ophield toen ie binnen “de zestien” van de sokken werd gelopen en de bal op elf meter gelegd werd, 0-1 derhalve. Wat volgde was een speelhelft waarin E.V. “het weer eens niet had”. De consorten van S.V.I.-trainer Joram Hendriks zaten in de regiekamer achter de knoppen, speelden af en toe fraai combinatievoetbal, maar konden voor de kooi van doelwachter Robert Velten niet nog eens het kanon laten bulderen. Enter Vooruit deed, om zeggens, nauwelijks mee in de debatten en gaf wéér eens “niet thuis” in een wedstrijd. Af en toe een kleine speldenprik, maar totaal geen brille, dan wel peper en zout in de voorstelling. Op het trainersbankje was coach Björn Hodes een crescendo van stem en emoties, met een blik van naderend onweer en bliksem in de ogen. Een menselijke hogedrukpan aan de zijlijn.
Hoogstwaarschijnlijk zullen de ruiten in het Enterse kleedlokaal, tijdens het kwartier schafttijd, op barsten hebben gestaan, want na 45 voetbalminuten, die dramatisch waren voor hart en ziel, kon de Enterse supportersschare na rust wat vrijer ademhalen. Binnen de lijnen was er het één en ander door Hodes rechtgezet, een aanvallender spelconcept uit de trainersmap getrokken, maar vóóral het besef bij de acteurs en een zwart-wit tenue dat het wéér eens “naatje was geweest” in het eerste bedrijf, deed de wedstrijd kantelen. Niet dat Enter Vooruit nu ineens glorieerde, maar de wil om te winnen had zich in elk geval vastgezet in de breinen van de soldaten van legeraanvoerder Hodes. De vóór de pauze fel jagende Zwolse compagnie had intussen een klein jasje uitgedaan en moest na weder begin met twee woorden spreken. E.V. kwam steeds dichter in de buurt van een doelpunt. Een kopbal van Ron Smit, eindigend op het dak van het doel en een pegel van Wout Velten die daarmee bekant de paal doormidden schoot, waren daarvan zichtbare voorbeelden. De fanfare kon de hoorns echter pakken toen de, overigens uitstekend keepende doelman Alex Grafhorst en S.V.I. verdediger Dirk Jan van Dijk niet tot overeenstemming konden komen wie de ronde knikker weg zou werken uit het strafschopgebied. De besluiteloosheid had rampzalige gevolgen. Ron Smit overzag de ontstane chaos en schoot Enter Vooruit met een ragfijne inzet naast de blauw-witten. Het leek de opmaat voor een totale overrompeling. Doelpuntermaker Ron Smit was het middelpunt van de belegering van het Zwolsche compartiment. De na rust in de spits geposteerde targetman schoot eerst in zeer kansrijke positie voorlangs, werd op vijf meter van het doel onderuit geschoffeld (daar was een strafschop óók geen sinecure geweest) en poeierde zes minuten voordat de boeken dichtgingen, een enorme mogelijkheid naar de Filistijnen. Toch pegelde diezelfde Smit E.V. een minuut later van frustratie naar euforie. Wout Velten worstelde zich door een blauw-witte muur, Henri Knol nam de werkzaamheden gladjes over en genoemde Ron Smit duwde de bal over de Zwolse streep, 2-1. Met de verzuring weliswaar tot achter de oren leek E.V. op weg naar een nieuwe victorie. Maar jandorie, de mannen van Hendriks lieten Enter Vooruit in de slotminuten nog bibberen als een riet. Terwijl Enter Vooruit al een wijle in de zevende hemel vertoefde, was het in de extra tijd nog een consternatie van jewelste voor het kot van Velten, maar E.V. bleef wonderlijk overeind en sleepte de minimale zege uiteindelijk toch verdiend over de eindstreep. Er zullen echter over een week, wanneer het sterke IJ.V.V. in IJsselmuiden wacht, andere wetten gaan gelden. Nog eens half werk leveren tijdens de 90 minuten kan E.V. zich niet meer veroorloven.