ENTER VOORUIT LAAT ZICH NATREGENEN IN WESTENHOLTE

In een troosteloos decor van gestaag neergutsende regen heeft Enter Vooruit zaterdag wederom de punten ingeleverd bij de tegenstrever van de middag. In Westenholte ging opponent W.V.F. met de bloemen aan de haal in een wedstrijd die nou niet bepaald bol stond van wederzijds verheffend voetbal. De thuisclub gooide echter wat meer wilskracht in de strijd dan een tandeloos E.V., 3-1.
Maar vóórdat het ronde speeltuig in beweging werd gezet, verplaatste arbiter F. Assink uit Hengelo het hele zaterdagmiddaggebeuren op het sportpark De Weide Steen van hoofdveld naar een (kunstgras) bijveld. Hevige plensbuien maakten de groene mat in Westenholte er niet bepaald gerieflijker op, vandaar dat de referee met zijn trawanten richting kunstvezels toog. Aldaar smeekte gans Enter Vooruit al na drie minuten voetbal om een pingel, toen Marco ter Weel en doelman Mike te Wiele er beiden (na een frontale botsing in “de zestien”) bij gingen liggen, maar Assink liet het bij een Enterse hoekschop. Vervolgens ontspon zich een duel waarin er wel manmoedig gebikkeld werd op de gladde kunstsprieten, maar waarbij goed voetbal niet prominent voorkwam in het dagboek van beide ploegen. Vóóral wanneer aan weerszijden de grote rechthoek voor de neus van de doellieden Te Wiele en Teun Nijhof opdook, was men aan beide kanten “het Noorden kwijt.” Doelrijpe kansen waren schaars als water in een woestijn (en dát bij dat hondenweer) en de dubbelblanke tussenstand waarmee de ploegen na drie kwartier “regenvoetbal” drogere oorden opzochten, was dan ook geen erg grote verrassing.
Na rust leek het van hetzelfde laken een pak te worden. De 0-0 leek al vlot verankerd te zijn in de hoofden van de 22 acteurs, want vooreerst was het middenterrein de plaats waar de meeste balomwentelingen plaatsvonden. Een kwartier na de hervatting kwam daar plotsklaps verandering in. Doelwachter Teun Nijhof plukte de knikker boven het hoofd van W.V.F. spits Jabir Mazouz weg, maar werd bij die actie pontificaal tegen de vlakte gewerkt door de provinciale hoofdstedeling. Joost Zweers prikte de losgelaten bal toch maar even tegen de netten, 1-0. Vrije schop voor zwart en wit was echter de gangbare gedachte van vriend en “vijand”, maar leidsman Assink wees jandorie naar de middenstip en besliste daarmee dat de 1-0 op het (overigens niet aanwezige) scorebord kon worden getoverd. Algehele consternatie in het Enterse kamp. Nijhof kon praten als Johannes Brugman (Kempen, circa 1400 – Nijmegen, 1473 – Franciscaner pater, redenaar en dichter), maar het was allemaal tegen dovemansoren gezegd, de arbiter kende geen genade. Door die treffer geraakte het Enterse gezelschap danig aan de sukkel en voordat men goed en wel besefte dat tegen dit W.V.F. nog genoeg te halen was in het halve uur dat resteerde, was de zaak een kwartier verderop middels raken uithalen van Jabir Mazouz en Paul van Dijk al beslist, 3-0. Tussendoor bracht E.V.-coach Jan Willem van Holland rijkelijk laat (terwijl het Enterse spel schreeuwde om nieuwe impulsen) een drietal wisselspelers binnen de lijnen, maar behoudens een wat beter spelend E.V. in het slotkwartier plus een benutte penalty van Henri Knol, kon de uiteindelijke 3-1 eindstand niet meer weggehouden worden van het wedstrijdformulier. Daarmee verzeilde Enter Vooruit (zei het wel met een paar wedstrijden minder achter de kiezen) notabene op de laatste plek in de 2e klasse H en dat is wel heel lang geleden, dat de zwart-witten aldaar hun clubnaam zagen staan in de maandagse rubrieken van de (sport)kranten.