ENTER VOORUIT DOET STAPJE TERUG.

De supportersvereniging van Enter Vooruit had de laatste speeldag van de voetbaljaargang 2018/2019 bestempeld als “Crazy Saturday”. Een zaterdag in mei waarop, naast het voetbal, de dag voor leden en supporters zou bestaan uit spel, eten, drinken, vreugde en plezier. Het werd onbedoeld, één van de meest vreemde, knotsgekke en krankzinnige zaterdagen in de geschiedenis van Enter Vooruit.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Enternaren en overige belangstellenden die zich afgelopen zaterdag naar het sportpark De Werf hadden gerept, werden de ganse namiddag heen en weer geslingerd door treurige emoties, vreugdevolle uitspattingen, heftige discussies, emotionele momenten, volop muziek en tenslotte alsnog berusting. Tussendoor werd er ook nog gevoetbald en degradeerde de hoofdmacht van E.V., na een belabberde match tegen het Doetinchemse D.Z.C. ’68, middels een 0-2 nederlaag.
De ontwikkelingen op De Werf volgden elkaar zaterdag in duizelingwekkend tempo op. De troepen van coach Peter Schulte móesten met een zege het zaterdagse strijdtoneel verlaten om nog een kans te hebben om via nacompetitie eersteklasser te blijven. Dan zou er vervolgens óók nog uit Dronten het bericht moeten komen dat de plaatselijke A.S.V. aldaar de punten had moeten afgeven aan het bezoekende D.O.S.’37. Al die bespiegelingen konden al rap in de prullenbak. E.V. bakte er in het eerste bedrijf bitter weinig van (stond dan ook terecht bij rust met 0-1 in het krijt tegen de voormalige club van Siem en Luuk de Jong)  en hoorde in het kleedlokaal dat in Oostelijk Flevoland de thuisploeg al met 2-0 in bonus verkeerde. Na de pauze beterde het voetbal licht bij E.V., maar het geloof in nóg een jaartje eerste klasse was al weggevloeid uit de kuiten. E.V. vocht óók zaterdagmiddag weer voor wat het waard was. Aan arbeidsethos geen gebrek in dit voorbije seizoen, de mannen van Schulte streden wekelijks als leeuwen voor een positief resultaat, harkten na de winterpauze ook de nodige punten binnen, maar de Enternaren kwamen gewoonweg voetballend tekort in deze omgeving waar de term “amateurvoetbal” met recht al tussen aanhalingstekens geschreven mag worden. In Enter passen ze er echter subiet én consequent voor om met de geldbuidel te zwaaien of zelfs maar een Eurocent aan spelers te betalen en dan blijkt dat die 1e klasse voor de tweede keer binnen een aantal jaren een te hoog gegrepen podium is. Men treurde er in Enter een wijle om, bij sommigen overheerste toch ook bittere teleurstelling, maar hoogstwaarschijnlijk heeft geen E.V.’er er van zaterdag op zondag een belabberde nachtrust door gehad. Bij zwart en wit ging men al rap over tot de orde van de dag. De pupillen vermaakten zich opperbest met ingehuurde clowns en spelattributen, er was vreugdegehuil omdat het tweede team der zwart-witten na een uitermate sterk seizoen de kampioensvlag kon hijsen; in het kader van die “Crazy Saturday” kwam de equipe van Schulte een kleine drie kwartier na het laatste fluitsignaal van een uitstekend leidende arbiter G. Stegeman uit Rijssen, notabene opnieuw binnen de lijnen om rond de klok van vijf uur de jaarlijkse strijd aan te binden tegen de welpen en pupillen van de club (óók daar moest de hoofdmacht haar meerdere erkennen in de aanstormende jeugd) Tussendoor werd doelwachter Teun Nijhof (ondanks een vracht aan tegentreffers) volledig terecht gekozen tot “Speler van het Jaar” en mag ie de bijbehorende “Folkert Velten Bokaal” een jaartje op z’n slaapkamer zetten.