Enter Vooruit 1

WAAR KANSENFESTIVAL LEIDT (SLECHTS) TOT 2-3 ZEGE

Een overwinning én goed voetbal kwamen zaterdagmiddag samen toen Enter Vooruit in de streken van de Gelderse Vallei tegen opponent Scherpenzeel na 90 minuten de sportieve wapens opborg. In haar beste match tot nu toe dit seizoen, miste de equipe van hoofdman Peter Schulte een arsenaal aan kansen, maar werd de zéér welkome driepunter toch nog in de koffer opgeborgen 2-3.

Maar eerst lag er over het Scherpenzeels sportpark De Bree een serene waas van rust en stilte bij een zwijgend moment voor de deze week tragisch verongelukte E.V.’er Stefan Hutten. Voetbal bleek maar weer eens bijzaak in dit leven.

Vervolgens begon Enter Vooruit met overtuiging aan de zaterdagse onderneming op de Veluwe. Vanaf acquit liet de brigade van Schulte zien dat men voor een aansprekend resultaat richting Scherpenzeel was getrokken. Kansen leverde de ijver vooreerst niet op, maar dat de manschappen van Scherpenzeel-coach Dik Peters van Ton deze middag niet bepaald konden bogen op een defensie van gewapend beton was overduidelijk. Voorin liepen bij de Veluwebewoners enige lieden die het gaspedaal aardig in konden duwen (en waren er bij E.V. navenant enkele gegadigden die nog eens de cursus “secuur verdedigen” moeten overdoen), defensief was het bij de blauw-witten af en toe wel heel erg matig wat er op de kunstgrasmat werd getoverd. Kapitaal balverlies in het afweergeschut van Scherpenzeel leverde dan ook na een klein half uur voetbal de 0-1 op. Wout Velten (tot dan toe op generlei wijze in de debatten voorkomend) plukte de knikker van de schoen van een blauwhemd en pegelde E.V. met een voorsprong richting schaflokaal. Waar bij de aanhang van E.V. na de hervatting al de nodige wissels werden verwacht (om maar meteen een paar troefkaarten op tafel te gooien), kwam Schulte met dezelfde elf acteurs terug binnen de lijnen. Wél was nu meteen de lont aan het vuur. De thuisploeg ging onvervaard op zoek naar de gelijkmaker en bij E.V. kreeg men binnen tien minuten al drie dotten van kansen in de schoot geworpen. Maar in het compartiment der aanvallers liepen aan Enterse zijde zaterdag enkele kandidaten voor de “missers-van-de-dag-award”. De fraaiste mogelijkheden werden pontificaal naar de Filistijnen gekegeld. En dan is het een a-b-c’tje dat aan de overzijde de knikker op een gegeven moment in het netje ligt. Een vrije schop op het “halve maantje van de zestien”, doelwachter Teun Nijhof die zoveel spatie naast zich overliet, dat men van mijlenver zag aankomen dat vrije-trapnemer Danny Stomphorst die gapende ruimte zou benutten en inderdaad krulde de spits de bal naar de ongedekte winkelhaak, 1-1. Er lag dus opnieuw werk op de plank voor zwart en wit en zowaar leek de Enterse motor na deze optater opnieuw stevig te gaan gloeien. Er was onder het schedeldak der Enterse manschappen binnen gedruppeld dat er vandaag wat te halen viel in Scherpenzeel en een handvol minuten verderop stond E.V. opnieuw aan de juiste kant van de score. Henri Knol loodste middenvelder Jesse Pultrum door de blauw-witte stellingen en tegen dienst overtuigende schuiver was er voor keeper Coen Uyterwaal geen kruid gewassen, 1-2. Maar zoals Enter Vooruit in deze match van geen wijken wist, was ook Scherpenzeel nog niet uitgeteld. Arbiter Stegeman uit Rijssen had zich al eens de Enterse gramschap op de hals gehaald bij een vermeende (niet gegeven) strafschop, maar de referee van dienst liet drie minuten na de 1-2 zijn, voor buitenspel vlaggende, assistent aan de zijlijn staan voor wat het was en Bjorn Cuperus knalde de thuisclub weer naast de gasten, 2-2. Bij de bewoners van De Bree dacht men dat met die gelijkmaker in elk geval een remise uit de brand was gesleept, maar het bleef bij denken, want een mentaal ijzersterk Enter Vooruit toverde nog zo’ n vorstelijk afsluitend dessert op tafel, dat het er bij de thuisploeg ietwat teveel aan was. Nauwelijks waren de feestgezangen bij de gelijkmaker weggeëbd met de koude najaarswind of zwart en wit stond andermaal met een doelpunt in bonus. Doelwachter Uyterwaal ging een kwartier voor sluitingstijd grabbelen en een attente Jesse Pultrum duwde de verdiende 2-3 in de netten. Die uppercut deed de formatie uit Scherpenzeel tollen door de ring. Daarentegen was bij E.V. het deksel van de pan, maar in een maalstroom van kleine, grote en niet te missen kansen, weigerden de troepen van Schulte om de doelpunterteller naar het absolute zenit te jagen. Desondanks stak E.V. de zege in de binnenzak en kachelde met een tevreden gevoel huiswaarts.

 

ENTER VOORUIT MOET IN LAATSTE MINUUT REMISE TOESTAAN.

In een match die geen minuut verveelde, hebben Enter Vooruit en het bezoekende K.H.C. uit Kampen er zaterdagmiddag een enerverende bedoening van gemaakt. Beide ploegen gooiden hun hele hebben-en-houen in de strijd en toen het (opnieuw) leek dat Enter Vooruit bij het naderen van het eindverdict met de bloemen ging lopen, hesen de Kampenaren zich in de slotminuut tóch nog naast de thuisploeg, 2-2.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Vanaf minuut één werd het op een waterkoude Werf zaterdagmiddag een strijd van wel en wee tussen Enter Vooruit en de gasten uit Noordwest Overijssel. Waar vóór rust de ploeg van E.V.’s voorman Peter Schulte de zaak domineerde, kwamen na de onderbreking van een kwartier, de manschappen van K.H.C.-coach Herman Oosterhaar wat nadrukkelijker ten tonele. Een manke afwerking aan weerszijden en de nodige defensieve flaters zorgden ervoor dat er geen touw aan vast te knopen was wie er uiteindelijk met de zege in de achterzak, richting een opgetogen, dan wel een treurnis wekkende zaterdagavond zou gaan.
Bij zwart en wit begonnen ze in elk geval met de betere papieren op tafel te gooien. Binnen het kwartier lag de knikker achter K.H.C.-doelman Roy van Dijk in het Kampense netje. Mark Breukink begon vanaf eigen speelhelft aan een opmars, waarbij hij, als ware het een wielerkoers, iedereen naar z’n achterwiel verwees en aan het eind van de rit, met een droge schuiver, E.V. in bonus schoot, 1-0. Een opening op maat, maar de feestvreugde sloeg rap over in een korte schrik, toen Durk van der Leest twee minuten verderop, na knullig Enters balverlies, de ronde knikker tegen de deklat boven doelwachter Teun Nijhof kopte. Net als in voorgaande gelegenheden dit seizoen, werd er bij zwart-wit wederom niet bijster sterk verdedigd. Er liepen wat risicopatiënten in de Enterse gelederen, die deze week geenszins vooraan hadden gezeten bij de lessen “verdedigen”.  Maar óók voorin waren er in het keurkorps van Schulte enige lieden die de motor maar niet aan de praat kregen. Had E.V. zaterdag wat meer rust aan de bal gehad en was de Enterse equipe wat secuurder te werk gegaan, dan had, met een geruststellende tussenstand in de achterzak, de thee tijdens het schaftkwartier nóg beter gesmaakt.
Nu toog E.V. met een magere 1-0 naar het kleedlokaal en waren de Kampenaren “nog in leven”. Die constatering had zich hoogstwaarschijnlijk tijdens de pauze ook in de breinen der bezoekers gezet, want de blauw-witten gaven na hervatting van acquit gas en binnen 10 minuten sprong het cijfertje 0 bij de gasten op het scorebord eveneens op 1. Op rechts liet Karim Gabara z’n directe opponent de hielen zien en “de facto”, symptomatisch voor het seizoen van E.V., frommelde Peter Pluimers de lage voorzet in de eigen kooi, 1-1. Vervolgens kon het alle kanten op. Het spel van beide ploegen was weliswaar nog immer doorspekt met slordigheden, maar aan weerszijden hadden de aardse beslommeringen van puntengewin zich toch in de hoofden der acteurs vastgezet. De meest mogelijkheden voor een winnende treffer kwamen aan de kant van Kampen. Enter Vooruit kwam minder dreigend piepen voor de neus van doelwachter Van Dijk dan voor rust en E.V. goalie Teun Nijhof draaide eigenhandig een dubbele kans van de gasten vakkundig de nek om, door zich met ware doodsverachting tweemaal voor de voeten van een aanstormende K.H.C.-er te gooien. Toch leek Vrouwe Fortuna ditmaal Enter Vooruit  toe te lachen. In minuut 83 schilderde Henri Knol een hoekschop op het blonde hoofd van de ingevallen Ron Smit en hij toverde met een beenharde kopstoot, bij een ieder waarin zwart-wit bloed door de aderen stroomt, de uitbundige lach op het aangezicht tevoorschijn, 2-1. Maar in de nevel van de overwinning kreeg E.V., evenals een week eerder in Hierden, een ijskoude winterbui over zich heen. Eén minuut voordat het secondewijzertje op het klokje van de prima leidende referee Reinoud Weiland uit het Friese Menaldum, de 90 omwentelingen achter de rug had, trokken de mondhoeken van E.V.-coach Schulte (onophoudelijk heen-en-weer benend voor z’n stoel nabij de dug-out) plotsklaps in alle richtingen. Met een weergaloze zweefduik haalde sluitpost Nijhof eerst nog een trillende pegel van K.H.C.-spits Jeffrey de Nooijer uit de winkelhaak, maar toen de halve Enterse goegemeente binnen de lijnen die wereldredding nog aan het vieren was, kopte Leroy Knol, na de rap genomen hoekschop, de knikker via een Enters been in de touwen, 2-2. Het hele scenario overziend een terechte puntendeling en daarom nam een ieder, zowel in Enter alsook in Kampen, dat ene punt zaterdagnacht zonder morren maar mee onder het hoofdkussen.

BITTERE DREUN IN BLESSURETIJD

De klok op het Hierdense sportpark “Mheenzicht” stond al  een wijle vastgeslagen op de volle 90 minuten die er voor staan, toen Enter Vooruit zaterdag met een 0-1 voorsprong op weg leek naar een succesvolle voetbalmiddag, Een vloek en een zucht verderop volstond een onoverzichtelijk scrimmagedoelpunt plus een uiterst discutabele penalty, voor een wrede oplawaai met een moker, Hierden – Enter Vooruit: 2-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Toen de stukken vóóraf op het schaakbord werden gezet, had coach Peter Schulte van Enter Vooruit een netelig vraagstukje op te lossen. Maar liefst 5 routiniers (doelman Robert Velten, plus het kwartet Niels Getkate-Ron Smit-Wim Oosthoek-Gerrit Brunnekreef) bleven middels schorsingen, dan wel de harde wetten van de fysica, deze zaterdag werkloos. Die aanslag op de “vaste” formatie had z’n weerslag op het Enterse veldspel in deel één. De thuisploeg speelde agressiever, óók beter en werd om de haverklap in het zadel geholpen door persoonlijke uitglijders van Enterse lieden. Bij E.V. hadden sommigen het deze zaterdag, vooral vóór rust, “helemaal niet” (kinderlijk eenvoudig balverlies, zwakke mandekking, gebrek aan meedogenloosheid)  en dat gaf nogal eens dat de alarmbellen gingen rinkelen voor de kooi van doelwachter Teun Nijhof. Die stond echter een puike match te keepen, hield met katachtige reflexen de voorwaartsen van Hierden van juichen af, zodat zwart en wit zonder schade het kleedlokaal opzocht voor een kwartier bezinning.
Na de hervatting kreeg de match een totaal ander gelaat. Enter Vooruit was van acquit bij de les en liet nu wel zien dat het niet de bedoeling was om als apathisch toeziend decorstuk op het sportpark Mheenzicht te figureren. De manschappen van Schulte kregen wat kleur op het aangezicht en waren nu gelijkwaardig aan de thuisploeg. Wout Velten knalde vooreerst de knikker nog hard voorlangs het kot van doelwachter Nick Grootkarzijn, maar even verderop vond de blonde aanvaller bij een hoekschop, kompaan Henri Knol. Die had tot dan toe een zwijgend kanon gehad in deze voetbaljaargang, maar nu zocht én vond z’n genadeloze uithaal door een woud van benen, het trillende net achter Grootkarzijn, 0-1. De rood-witten uit Hierden leken subiet van slag, maar bij E.V. leek die constatering nou niet bepaald onder de hersenpan van de elf tussen de lijnen te zijn aanbeland. In plaats van “spijkers-met-koppen” te slaan, trok het zwart-witte gezelschap zich gaandeweg de strijd meer en meer terug in de defensieve stellingen en dat vroeg om moeilijkheden. Hierden-coach Erwin Brem stuurde maar liefst drie verse krachten tegelijk de wei in en E.V. kwam in de slotfase wederom onder druk van de roodhemden. Enter Vooruit kwam heel goed weg toen, na een hoekschop van invaller Ali Akachar, de ronde knikker in een mêlee van spelers, via aanvaller William Beelen de onderkant van de dwarslat raakte en een minuut later nogmaals, toen goalie Teun Nijhof zijn hele hebben-en-houden in de strijd gooide om de Enterse meubelen te redden na een doorbraak van Dani Cloteda. Toch tikte het klokje gestaag verder en leek de ploeg van Schulte, met een ongebreidelde vechtlust in de aderen, de zaak in veilige haven te brengen. In de toegevoegde tijd koos de geluksfee echter de kant van de thuisclub. In minuut 92 kon men bij Enter Vooruit niet tot overeenstemming komen wie de bal zou wegwerken uit de eigen “zestien” en die besluiteloosheid had dramatische gevolgen. Een doorgekopte bal van Cloteda werd zo’n beetje op de doellijn (in buitenspelpositie??) in de touwen geschoven door Jeroen Spoelstra. Omdat er geen VAR aanwezig was in Hierden voor een eventuele controle, was de gelijkmaker een feit. Drie minuten later kreeg arbiter M. Baar (die tot dan toe een prima wedstrijd floot) hoogstwaarschijnlijk even een waas voor z’n ogen, want in een onoverzichtelijk kluwen spelers, viel de bal na een luchtduel tussen een Hierden-aanvaller en E.V.’s middenvelder Dylan Siemerink, volstrekt ongelukkig op de arm van laatstgenoemde, waarna Baar de knikker tot verbijstering van een ieder op de strafschopstip deponeerde. Bij zwart-wit ging die verbijstering al rap over in (moeilijk ingehouden) woede, maar Laurens Brouwer trok zich van alle commotie weinig aan en liet Hierden, via het sleutelgat, toch nog ontsnappen, 2-1.

PIJNLIJKE VOORSTELLING OP SPORTPARK DE WERF

Na een zinderende opening, waarin het leek dat Enter Vooruit korte metten zou maken met het bezoekende A.S.V. Dronten, gooiden de manschappen van coach Peter Schulte achtereenvolgens met een eigen doelpunt, twee strafschoppen tegen én nog eens tweemaal het rode karton aan Enterse zijde, hun eigen glazen in. Zwart en wit hielp de gasten op kinderlijk eenvoudige wijze in het zadel en legde zelf in de tweede helft een regelrechte wanvertoning op de mat, 0-7.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Wie de aanvangsminuten van het duel heeft aanschouwd, zal totaal verbijsterd zijn met een negatieve zevenklapper als eindverdict voor het Enterse ensemble. Het zwart-witte orkest begon al vroeg te spelen en vertrok vanaf minuut één, als ware het een drietrapsraket vanaf Cape Canaveral. A.S.V.-doelwachter Jody Verburg zag aan alle kanten Enternaren op zich afkomen. Wout Velten (moederziel alleen voor de sluitpost gezet door Joël Scheper), Ron Smit met een nauwelijks te missen kopbal vanaf 3 meter en dezelfde Smit met een inzet van een meter of 8, hadden E.V. al in een leunstoel kunnen manoeuvreren, maar onkunde en keeper Verburg als een octopus met 8 tentakels, hielden de zaak recht voor de gasten uit Flevoland. Een treffer van Enterse makelij leek echter uitstel van executie, totdat E.V. de verbouwereerde gasten niet één vinger, maar meteen maar twee handen toestak. Doelman Robert Velten en naamgenoot Sietse Velten waren beiden (op notabene 25 meter van het doel) volledig het Noorden kwijt en de verdediger punterde pontificaal de knikker in de eigen verlaten kooi, 0-1. Het scenario moest dus wederom al na een klein kwartier herschreven worden. Enter Vooruit (met de ondermaatse voorstelling een week eerder in Doetinchem nog in het hoofd) rechte echter de rug, vocht als een leeuw en leek met een hartstochtelijke inzet toch nog de huisraad te redden. Totdat balverlies van aanvaller Henri Knol een dolksteek van een tegenstoot inluidde en Niels Getkate aan het shirt van een Drontenaar ging hangen. Strafschop besliste referee Spoler uit Almelo. Dat er óók nog een rode kaart voor de Enterse verdediger bijkwam was echter wat al te gortig. E.V. met 0-2 (strafschop verzilverd door Jodi de Boer) én in ondertal richting de klaarstaande thee.
E.V. had een Houdini-act nodig, maar kapitein Schulte leek jandorie toch nog z’n troepen met nieuw elan opgeladen te hebben voor het tweede bedrijf. Enter Vooruit toog met de tien overgeblevenen vanaf acquit naar het front en, terwijl de laatste koffiedrinkers nog achter hun bakje leut zaten, binnen enkele omwentelingen van de klok op De Werf, pegelde Joël Scheper het ronde projectiel op de dwarslat. E.V. rook nog enig puntengewin en nam defensief de nodige risico’s. Goalie Robert Velten hield tweemaal een doorgebroken Willem Jelle Bos van juichen af, maar toen een lachwekkende buiteling van de Drontense nummer 9 opnieuw door de arbiter werd omgezet in een volgende pingel, was het gedaan met het broze zelfvertrouwen aan Enterse kant. Sterker nog, het publiek kreeg een dramatisch half uur voorgeschoteld. Het werd je reinste horror binnen de lijnen. De weerstand van zwart en wit leek een parodie op kundig verdedigen. De Drontense zweepslagen volgden elkaar in moordend tempo op en het Enterse gezelschap werd gekraakt in al z’n voegen. Het deed pijn aan de ogen, maar binnen 4 minuten verdubbelden de bezoekers de score. Arbiter dan dienst, Spoler (die geregeld voor commotie zorgde onder de zwart-witte aanhang) deed nog wat extra zout in de wonde door Ron Smit (wiens bloed blijkbaar sneller kookt dan water) ook nog eens vroegtijdig z’n werkdag te laten beëindigen. E.V. nog met 9 man binnen het kader, zag alle kleuren van de regenboog (en dát zijn er zeven) en de losgeslagen polderbewoners draafden in het slotkwartier nog eens met zevenmijlslaarzen door het uit elkaar gerafelde verdedigingsblok en joegen de 0-7 als pijnlijk eindverdict tegen de touwen. Voor het knarsetandend toeziend volk, dat na een uur al snakte naar het eind van deze onderneming, restten alleen nog tranen. E.V. sloop, met de grootste thuisnederlaag sinds vele decennia, met de staart tussen de benen naar het “veilige” kleedlokaal.

E.V. IN DOETINCHEM AFGESCHMINKT.

Het scheen alsof men afgelopen zaterdagmiddag bij de hoofdmacht van Enter Vooruit een berg van de buitencategorie moest beklimmen in het duel tegen het Doetinchemse D.Z.C. ’68, want E.V. liet zich in de Gelderse dreven op het fraai gelegen sportpark Zuid op een onthutsende wijze ringeloren door de thuisploeg. Geen moment kreeg zwart-wit de motor aan de praat en het ontluisterende eindverdict was dan ook navenant het gebodene, 4-0.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Tijdens het schaftkwartier vroegen de meegereisde Enterse supporters zich hardop af waarom men in vredesnaam het vehikel uit de garage had gehaald, om de tocht naar de Achterhoek te maken. Hun ploeg leek in de eerste 45 minuten met de bibber in het lijf over de Doentinchemse grasvlakte te draven. Bij de thuisclub werden vanaf minuut één zo’n beetje alle registers opengetrokken en met een lamentabele Enterse equipe tegenover zich, was het de logica zelve in welke “zestien” het brandalarm keer op keer zou afgaan. Zwart en wit gokte wellicht op een rappe tegenstoot, maar elke angel was al uit de counter, nog vóórdat E.V. de middenlijn passeerde. Passes gingen continue naar een “verkeerde” kleur, geen persoonlijk duel werd gewonnen en geen enkele speler die zich opwierp met een niet aflatend credo in zijn brein van “tot hier en niet verder”. Toen Enter Vooruit na een klein kwartier óók nog een fors handje toestak bij het eerste doelpunt van de ploeg van D.Z.C.-coach Steven Verheijen (kinderlijk geharrewar tussen doelman en centrale duo bij een vrije trap van 40 meter van Meron Zehaye), was de miserie geboren. Psychologie voor gevorderden hoever Enter Vooruit verwijderd is van het “onoverwinnelijke gevoel” uit de voorgaande jaargang. Weliswaar speelt de formatie van coach Peter Schulte dit voetbaljaar een trede hoger op de ladder van de voetbalpiramide en is de tegenstand fors toegenomen, maar een E.V. dat zichzelf is, kan veel beter dan er tot nu toe op de mat gelegd werd. Dat er na het eerste bedrijf slechts één keer gescoord was en de acteurs met die 1-0 tussenstand naar de thee slopen mocht op het conto van een kansen missende Doetinchemse schutterij bijgeschreven worden. Enter Vooruit moest zich eerst eens bij elkaar harken in het kwartier bezinning. Bij terugkomst binnen de lijnen had Schulte in elk geval meer bezieling in de hoofden van zijn manschappen gebeiteld. E.V. ging nu wél met meer overtuiging in de duels en leek op weg naar beterschap. Het was nog geen Enters festival, maar het publiek kreeg nu in elk geval een wat plezieriger vertoning voorgeschoteld. Veel kansen voetbalde zwart en wit zich niet bij elkaar (het bleef bij een losse flodder). E.V. claimde (misschien wel terecht) een strafschop bij arbiter van dienst Jan van Dijk, maar die wuifde dat erg makkelijk weg en aan de overzijde hield doelwachter Robert Velten de hoop op een punt levend, met reddingen op inzetten van Thomas Kleinlugtebeld en Fabian Mensah. Bij Enter Vooruit gokte men op een late (weliswaar dan gestolen) gelijkmaker, coach Schulte haalde de laatste 10 minuten een verdediger naar de kant ten faveure van méér aanvallende intenties, maar die gok pakte faliekant verkeerd uit. E.V. werd wat al te lankmoedig met de zogenaamde “restverdediging”, holde met man en macht in de absolute slotfase naar de vuurlijn en binnen drie minuten plus notabene evenzoveel treffers, werd alle Enterse hoop aan gort gepegeld door nogmaals Meron Zehaye en tweemaal Fabian Mensah, 4-0

DRIEPUNTER VERDAMPT IN TWEEDE HELFT

Een zoutloos tweede bedrijf heeft Enter Vooruit zaterdag de das omgedaan in het competitietreffen met het bezoekende Nunspeet. Waar E.V. tijdens het schaftkwartier, na een uitstekend gespeelde eerste helft, nog in bonus stond (1-0), leek het er verdacht veel op dat in de resterende helft lood in de kuiten van de Enterse acteurs was geslagen. De gasten sponnen er garen bij en gingen net vóór sluitingstijd zowaar óók nog met de bloemen lopen, 1-2.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Zwart-wit en blauw-geel maakten er, onder een stralend oktoberzonnetje, zaterdagmiddag in de eerste 45 minuten een bezienswaardig schouwspel van. Beide ploegen, met de hatelijk nul nog op het puntenconto, gingen vol op de aanval en over en weer was er dan ook regelmatig het nodige brandalarm in “de zestien”. E.V., met aanvalsleider Ron Smit als sterk aanspeelpunt kwam af en toe gevaarlijk piepen via de vleugels en bij de bezoekers kwam het gevaar van diepgaande voorwaartsen, die bestendig de ruimte zochten achter de Enterse defensie, Omdat de mannen van coach Peter Schulte teveel op één lijn acteerden, leek die strategie een kolfje naar de hand van de equipe van Nunspeettrainer Freddy Smit. Doelrijpe kansen bleven voorlopig echter achterwege. Naarmate het duel vorderde, kwamen de betere papieren in handen van zwart en wit. De signatuur onder de openingstreffer van de middag kwam op naam van Sietse Velten. De centrumverdediger begon in minuut 18 aan een wandeling vanaf eigen helft, dacht bij z’n eigen: “ze zoeken het allemaal maar uit” en peerde de knikker vanaf een metertje of 25 zonder scrupules, compromisloos in de winkelhaak. Een doelpunt dat de prijs van het toegangsticket al rechtvaardigde. Die 1-0 gaf het Enterse kamp het nodige zelfvertrouwen, want tot het rustsignaal bleven “de elf van Schulte” op de regiestoel aan de knoppen draaien. E.V. vergat de 1-0 echter uit te bouwen en die kleine marge was geenszins een bonus die voldoende zekerheid gaf voor een geruststellende epiloog van de strijd.
Dat bleek na rust, want na de onderbreking van een kwartier kwam er een veel minder smakelijke versie op de Enterse tafel. Enter Vooruit trok zich naarmate de match vorderde steeds meer terug op eigen grond, leek met die handelwijze de minieme voorsprong (plus de bijbehorende drie punten) over de streep te willen trekken, maar dát bleek een doodlopende steeg te zijn. E.V. trok veel te weinig met het nodige volk naar het front en het Enterse blad met daarop de genoteerde kansen, bleef in die fase dan ook akelig leeg. Voor kapitein Schulte, die knarsetandend op z’n zeteltje nabij de dug-out zat,  werd er zodoende heel wat stof tot nadenken bijeen gescharreld. Nunspeet gooide nog wat brandhout in de kachel en rook, door de Enterse lethargie, de gelijkmaker en een kleine 20 minuten voor afloop stond de 1-1 op de borden. Job Hoogedoorn ging op rechts vliegen en Patrick Pluim volleerde de voorzet tegen de netten. Bij Enter Vooruit was het  ineens alle hens aan dek en de gasten leken een wijle vleugels te krijgen. Bij sommige Enternaren sloeg het melkzuur in de benen en ook de hersenen lijden daar dan onder. Enter Vooruit kreeg zodoende geen vat meer op het middenveld (dáár lag de sleutel van de wedstrijd) en blauw-geel was de naderende beul met bijl. Robert Velten verrichte wereldreddingen op inzetten van Isa Kiziler en Marnix Tissingh, waardoor E.V. lang mocht hopen op een punt. Enkele minuten voor het slotsignaal werd die hoop de grond in geboord toen op links de gewiekste Isa Kiziler nog eens de buitenbocht nam, alles en iedereen z’n hielen liet zien en Lars van Wetering aan het eind van die aanval z’n slof onder het ronde projectiel zette, 1-2.

VALSE START EV

Bron: www.entersnieuws.nl
foto’s op www.henkpluimers.nl

Een valse start voor Enter Vooruit in de 1e klasse. Zaterdagmiddag ging de ploeg op De Werf met 0-3 onderuit tegen De Merino’s uit Veenendaal en dat betekende een flinke streep door de rekening. Gezien het spelbeeld was er eigenlijk ook niet veel af te dingen op de overwinning van de gasten. De Merino’s waren een maatje te groot en Enter Vooruit weet nu wat hun dit seizoen te wachten staat. Al in de 3e minuut keek EV tegen een achterstand aan. Vincent van de Weerdhof kreeg alle ruimte om aan te leggen en met een zuiver schot liet hij Robert Velten kansloos. EV zette een tandje bij na de onverwachte treffer. Dylan Siemerink liep direct tegen geel aan, hij was de eerste maar beslist niet de laatste speler die een kaart kreeg.
De Merino’s bleven echter geconcentreerd spelen, zochten van achteruit altijd naar voetballende oplossingen, hielden de ruimtes klein en gaven achterin nauwelijks kansen weg. EV had moeite om openingen te vinden en kreeg dan ook nauwelijks kansen.
In de 21e minuut kwam  De Merino’s (de club komt voort uit de Scheepswol fabriek) op 0-2. Een ingestudeerde corner en het was dit keer Joop de Bruin die bij de eerste paal feilloos binnen schoot.
Na de thee dezelfde 11 spelers bij EV binnen de lijnen. De gastheren speelden offensiever, maar ook dit keer gaven De Merino’s nauwelijks ruimte. De beste kansen waren ook in het tweede deel voor de gasten en in de 51e minuut werd het 0-3. Patrick Donkervoort ontsnapte aan de linkerkant, de onpartijdige grensrechter hield de vlag omlaag en met een beheerst stiftje over de keeper werd het 0-3.
Daarmede was de wedstrijd eigenlijk wel gespeeld. Trainer Peter Schulte deed een dubbele wissel, Sander Jansen en Jesse Pultrum kwamen in de ploeg voor Niels Getkate en Mark Breukink.
Met name Jesse Pultrum zorgde voor meer dreiging, zag een schot rakelings langs gaan en voetbalde zeer doelgericht. De Merino’s kwamen niet echt in de problemen, speelden op routine de wedstrijd uit en namen genoegen met de 0-3 stand. Gerben Brunnekreef kwam nog in de ploeg voor Wout Velten maar doelpunten beleven uit.
EV heeft weer kennis gemaakt met de 1e klasse en zal wekelijks moeten knokken voor een goed resultaat. Volgende week kan dat in de uitwedstrijd tegen DOS ’37.

HENRI KNOL – SPELER VAN HET JAAR!

Op de jaarlijkse familiedag van Enter Vooruit is dit jaar, met grote meerderheid van stemmen, nestor van EV1, Henri Knol gekozen tot speler van het jaar. De daarbij horende Folkert Velten Bokaal werd hem overhandigd door de naamgever zelf.
Henri, namens de hele EV-familie van harte gefeliciteerd!

KAMPIOENSCHAP MET EEN GOUDEN RAND !!!

Toen een uitstekend leidende arbiter Jan de Vries uit Enschede, afgelopen zaterdag, iets vóór de klok van half vijf, met drie krachtige ademstoten op z’n hoorn de strijd tussen Hulzense Boys en Enter Vooruit, en daarmee óók het seizoen 2017/2018 naar de vergetelheid blies, moet het Enters vreugdegehuil tot in de verre uithoeken van het gehucht Marle en de ganse streek van Hellendoorn te horen zijn geweest. Een onwaarschijnlijke reeks van maar liefst 19 wedstrijden zónder nederlaag, met een navenante puntenoogst als bijvangst, bracht Enter Vooruit naar een kampioenstitel in vergulde letters.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

De laatste afspraak van het seizoen bracht de zwart-witten, ondersteund door een enorme aanhang, naar het sportpark Smidserve in Hulsen. Het zou een zware bevalling worden op het grondgebied van de roodhemden. De ploeg van trainer Bram Freïe bleek voornemens om er in de epiloog van deze voetbaljaargang nog eens een flinke lel op te geven. Vóórdat men bij Enter Vooruit besefte dat het menens was in Hulsen en dat die nakende titel niet “zomaar” aangereikt werd, had Hulsens topscorer Machiel van Keulen de knikker al achter doelwachter Robert Velten in het mandje gelegd, 1-0. De gastheren begonnen scherp als een scheermes, het bezoek uit Enter bleek 45 minuten lang een zoutloos gezelschap. In de rangorde van dingen die gebeuren vraagt een weldenkend mens zich af hoe het mogelijk is dat een kampioenskandidaat nummer één, in “het uur u” zo apathisch over een groene mat kan hobbelen. Het was zelfs met een vergrootglas nog lastig zoeken naar een geslaagde Enterse actie. Het meegereisde volk langs de zijlijn, waar de frustratie met bakken van de aangezichten geschept kon worden, vroeg zich beteuterd af waarom men met deze hitte niet aan één of andere waterkant lag. Eén moment leek Enter Vooruit even terug onder de mensen, toen Marco ter Weel onderuit getrokken werd door Jorg Roetgerink en Henri Knol de bijbehorende pingel achter keeper Patrick Lohuis pegelde, 1-1. De hoop op betere tijden bleek voorlopig ijdel. Nauwelijks waren de feestgezangen ten einde of rood-wit had wederom een diepe wonde geslagen. Opnieuw met Machiel van Keulen als scherprechter.
Terwijl tijdens de pauze de mini’s / welpen van Hulzense Boys en Enter Vooruit een heuse match mochten spelen in de Hulser Arena, moet coach Björn Hodes in het kleedlokaal met “minstens 14 dagen cachot dan wel eenzame opsluiting” voor het gehele Enterse  genootschap gedreigd hebben, dan wel moet daar een blikseminslag bij staalblauwe hemel geweest zijn, want zwart en wit kwam als herboren terug binnen de witte lijnen. E.V. gaf er meteen maar een hijs op en had binnen een kwartier al enkele visitekaartjes afgegeven. Een doelpunt was een kwestie van tijd. De klok stond bij minuut 62 dan ook even stil toen Wout Velten met een wonderschone kopbal goalie Lohuis kansloos liet en de gelijkmaker op de borden bracht. E.V. rook de schone geur van een kampioenstitel en stoomde met teruggekeerd zelfvertrouwen in de aderen door naar de zege. Jesse Pultrum degradeerde op de achterlijn twee roodhemden tot etalagepoppen en na links en rechts een drietal succesloze geweerschoten, duwde Henri Knol zijn 25e treffer van het seizoen binnen en ontplofte meteen geheel Enter in een hysterische euforie. Een prachtig sluitstuk van het seizoen kwam in extremis van de rechtervoet van invaller Joel Scheper. De jeugdige E.V. ‘er schatte een dieptepass op waarde, taxeerde in één oogopslag de standplaats van keeper Lohuis en lepelde met een ragfijne voetbeweging de knikker op majestueuze wijze over de Hulzense sluitpost in de netten, 2-4.
Bij terugkomst op het Enterse sportpark De Werf was aldaar de boerenbruiloft al in volle hevigheid op gang getrokken. De meiden van het vrouwen II-team van E.V. hadden even daarvoor óók de kampioensvlag in top gehesen, na een 3-0 winst tegen het Achterhoekse Sp. Haarlo en het vrouwengilde had met de uit Hulsen teruggekeerde supporters de feestelijkheden al in volle glorie laten uitbarsten.
Hulde voor coach Björn Hodes en z’n staf en pet af voor de acteurs van dienst. Een aarzelend begin van de voetbaljaargang werd vanaf november voortgezet in een glansrijke zegetocht. Een half jaar zonder nederlaag en aan de eindstreep verzekerd van de meer dan verdiende bloemen.
GROOTSE PRESTATIE !!!

E.V. GOED OP WEG NAAR ZINDEREND SLOT

Het schuttersgilde in de 2e klasse H van het district Oost, kwam afgelopen zaterdag nog eens rigoureus uit haar pijp gekropen. Het aanvallende deel der troepen gaf er in de voorlaatste ronde van de huidige voetbaljaargang nog eens deftig een flinke lel op. Maar liefst 42 keer (in slechts 7 duels) werd op diverse velden de trekker genadeloos overgehaald. Bij Enter Vooruit, thuis tegen Blauw Wit ’66, deed men vrolijk mee in de optocht, 6-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Daar waar de zon vooreerst nog een sluimerdag had genomen, knalde het vuurwerk op de Enterse Werf al in alle hevigheid nog vóórdat de bal ook maar één omwenteling had gemaakt. De jeugd van E.V. liet Oudjaarsnacht herleven en jandorie, óók binnen de lijnen ging het acquit “van dik hout zaagt men planken”. Binnen het kwartier verkwanselde het trio Henri Knol, Wout Velten en Ron Smit kansen van-heb-ik-jou-daar. Oók aan de overzijde kreeg Blauw Wit, misschien wel de beste kans van de eerste helft, maar Gijs Klein Nagelvoort pegelde een mogelijkheid om van te rillen naar de Filistijnen. De Holtenaren, met een dreigende gang richting 3e klasse voor de deur, speelden sowieso in de eerste drie kwartier verkwikkend en positief voetbal. Bij Enter Vooruit was het veelal te slordig in de combinatie, kwam men weliswaar ettelijke keren dreigen voor de Holtense kooi, maar zag daar de jonge doelwachter Maurits Beldman naar grote hoogten groeien. Pal voor rust kon echter de feestmuziek worden ingezet. Sietse Velten trok een streep naar naamgenoot Wout en via tussenstation Ron Smit kopte Henri Knol de thuisclub naar de 1-0 ruststand.
Hoogstwaarschijnlijk had men in het Enterse kleedlokaal tijdens de schaft een pittig gekruide thee tot zich genomen, want na herbegin steeg het kwik op de groene mat én de hartslag achter de reclameborden in rap tempo. Wie na het baksken koffie in de kantine nog rap even op “nummer 100” wilde verpozen en ietwat té lang op de porseleinen pot was blijven zitten, moet zich vergaapt hebben aan de tussenstand na 55 speelminuten. In 10 minuten tijd raasde er een tornado over De Werf. Blauw Wit was niet meer in staat de poort hermetisch dicht te metselen en toen een ieder zijn of haar normale ademhaling had teruggevonden, stond er ineens 5-0 op het scorebord. Wout Velten, Jesse Pultrum en tweemaal Henri Knol fungeerden als scherprechter. Dergelijk voetbalvermaak kruipt zelfs de meest rustige zielen onder de leden, dus de Enterse goegemeente schoof nog eens verwachtingsvol een half metertje naar voren. Maar toen het korte bombardement, met bijbehorende Noordwester storm, wat luwde, bleken de blauwhemden nog niet helemaal ontdaan te zijn. De manschappen van coach Alex Hengeveld bleven onvervaard zoeken naar hun doelpunt en die verdiende treffer kwam ook in de boeken. Edwin Bolink werd door Wim Oosthoek in de mangel genomen binnen het beruchte kader en de uitstekend leidende scheidsrechter Lars Meijer legde het speeltuig op elf meter voor de neus van keeper Robert Velten. Aanvoerder Bolink zette zichzelf achter het kanon en stuurde Velten met een droge schuiver naar het verkeerde hoekje, 5-1.
Bij Enter Vooruit speelde onderhand het beslissende uitduel over een week in Hulsen als slotstuk, in de geesten van een ieder. Niks menselijks is een voetballer vreemd. Af en toe wilden de Enterse lieden ietwat teveel laten zien dat men uit bronsgroen eikenhout gesneden is (al ís men dat dus niet), want het eindeloos combineren werd verheven boven de drang naar meer doelpunten. Het halve dozijn werd tenslotte toch nog volgemaakt met de vierde treffer van Henri Knol, die schijnbaar over deze planeet wandelt met als voornaamste missie, het maken van doelpunten.
Een goeie prelude derhalve voor de epiloog van het seizoen, het laatste zware hoofdstuk tegen het niet misselijke Hulzense Boys. Prettige bijkomstigheid kwam er zaterdag na afloop uit Dalfsen, waar de equipe van A.S.C. ’62 (volgend seizoen broodheer van E.V.-coach Björn Hodes) opponent Den Ham twee punten had ontfutseld. De Hammenaren, óók bezig aan een ijzersterk voetbaljaar, zijn de nog enig overgebleven concurrent voor de titelstrijd in 2H. Het zal aanstaand weekeinde nog een heftige zaterdag worden, maar stilaan kan zwart en wit toch in elk geval het beste pak al eens uit de mottenballen halen.