Enter Vooruit 1

Peter Schulte trainer bij Enter Vooruit

Tijdens de jaarlijkse Algemene Ledenvergadering heeft het bestuur bekend gemaakt dat voor het komend seizoen Peter Schulte de nieuwe trainer van Enter Vooruit zal worden. De in Borne woonachtige Schulte speelde in het verleden voor HSC’21 en Heracles  en was als trainer werkzaam bij meerdere amateurclubs in de regio, o.a. bij Sparta Enschede en BWO. Schulte is de opvolger van Bjorn Hodes die na drie jaar afscheid neemt.

E.V. WINT, MAAR VERGEET DOELSALDO EXTRA GLANS TE GEVEN

In een duel met een arsenaal aan gemiste kansen, heeft Enter Vooruit zaterdagmiddag zonder al te veel problemen het bezoekende Voorwaarts V. opzij gezet. Een streling voor het oog was de match in een kristalheldere vrieskou allerminst, maar na afloop konden de drie bijbehorende wedstrijdpunten zonder mankeren in de boeken bijgeschreven worden.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Na het verdwijnen van het hardnekkige ochtendgrijs werd het op een ijzig koud sportpark De Werf een wedstrijd van wel en wee. E.V. domineerde 90 minuten, maar vergat keer op keer de zaak wat fellere kleuren te geven. De secure passing was zaterdagmiddag bij zwart en wit ver onder de maat en de eindpass was telkenmale zwakker dan je normaliter voor mogelijk houdt. Defensief, met een ijzersterk spelend centraal duo Niels Getkate / Sietse Velten in de hoofdrol, gaven de mannen van coach Björn Hodes zo goed als niks weg, maar in de vuurlijn had het Enterse ensemble zo’n beetje de gehele middag ruzie met de bal. En raakte men die knikker wel een keer goed, dan was daar veelal Voorwaarts-goalie Dinand Stuifzandt om de Westerhaarse meubelen te redden. Enter Vooruit kwam voor het eerst dit seizoen aan de aftrap met de voordien langdurig geblesseerden Matthijs Rozemuller en Ron Smit en was van acquit de ploeg die beter gestoffeerd over de kunstgrasmat paradeerde. De 1-0 lag dan ook al rap in het mandje. In minuut 8 loodste Henri Knol met een ragfijne steekpass Jesse Pultrum door de Westerhaarse stellingen en de goed spelende Enterse jeugdige middenvelder maakte het karwei vakkundig af. Enter Vooruit lag daardoor meteen op kruissnelheid, speelde Voorwaarts in het openingskwartier op een hoopje, maar kon toch die voortvarende openingsdans geen vervolg geven. Er ging veel mis in het Enterse combinatievoetbal, maar omdat de gasten nauwelijks voor de kooi van keeper Robert Velten kwamen piepen, bleef miserie uit voor E.V. Slechts eenmaal gedurende de anderhalf uur voetbal stak de equipe van Voorwaartstrainer Dick Beverdam haar neus aan het venster, toen een ietwat verkeerd geraakte bal van routinier Gert Dogger pardoes voor de voeten van invaller Alwin Postma belandde. Robert Velten kon katachtig met een uitgestrekte rechtervoet Enterse malheur voorkomen.
Ook na de wisseling van speelhelft was het voortdurend eenrichtingsverkeer richting oranje-witte veste. Maar bij Enter Vooruit was men zaterdagmiddag voorin de kwaadste niet. E.V. kon in de vuurlinie maar geen betere papieren overleggen, raakte nog wel tweemaal via Wout Velten de deklat, maar verder was het hotsen en botsen voor het kot van doelman Stuifzandt. Bij de oranjehemden bleef daardoor de hoop aanwezig, dat men door al die Enterse miskleunen nog wel ergens een punt uit de brand kon slepen, maar in de slotfase verdubbelden de manschappen van Hodes dan toch nog de magere marge. Ron Smit en Jesse Pultrum konden gaan uitrusten van hun inspanningen, Joël Scheper en Gerben Brunnekreef stonden in de coulissen klaar voor het resterende deel en het was laatstgenoemde die een paar minuten voor sluitingstijd op rechts ging vliegen en z’n voorzet door Henri Knol zag binnen gefrommeld worden, 2-0. De voortreffelijk fluitende arbiter Jordy Scheggetman blies vervolgens de hele onderneming naar de vergetelheid en in de warm gestookte Enterse kantine kon naderhand door het kleumende volk, naast het verhaal over de gemiste kansen, de huidige wereldpolitiek nog eens doorgenomen worden.

HALVE BUIT IN DALFSEN.

Na een wederom veel te schoorvoetende start heeft Enter Vooruit afgelopen zaterdag, op bezoek bij het immer lastig te bespelen A.S.C. ’62, na rust vergeten de bloemen te plukken. In het Enterse kamp wist men na afloop niet precies of men blij mocht zijn met het punt op vreemde bodem of het verlies van twee punten na 90 minuten voetbal. Alle verhoudingen in acht genomen mochten beide ploegen niet ontevreden zijn met de remise.
Het had in Dalfsen een wijle slagwater geregend en daardoor werd op het fraai gelegen sportpark Gerner uitgeweken naar de kunstgrasmat. En op die plastic sprieten trok E.V. zich, evenals in de voorgaande partijen van dit seizoen, weer eens veel te traag op gang. De equipe van A.S.C.-coach Marcel Waaijer was van acquit veel agressiever en daadkrachtiger in de duels. Gevoegd bij wat extra fysieke componenten legde de thuisclub daardoor in het eerste kwart een veel betere kaart op tafel. E.V. opereerde in de persoonlijke duels alsof die bal een delicaat en broos kunstwerk was dat geen enkele malheur mocht oplopen. Toen zwart en wit plotsklaps op voorsprong kwam, mocht dat dan ook een dikke verrassing heten. Na het nodige geknoei in het verdedigingsblok van de thuisploeg, zette Wout Velten zich achter een ontstane hoekschop en de Enterse spits promoveerde die corner met een machtige zwiep van z’n linker, in één streep tot doelpunt, 0-1. Waar die voorsprong het sein tot meer offensieve Enterse dadendrang had moeten zijn, kroop het zwart-witte gezelschap, beducht voor een rappe blauw-wit getinte tegenstoot, opnieuw terug in de eigen mand. Met die angst tussen de oren haalde Enter Vooruit de problemen in eigen keuken. Verdediger Jesse Bos werd niks in de weg gelegd bij een wandeling vanaf eigen grondgebied (1-1) en simpel balverlies op het Enterse middenveld was voer voor Matthijs van Gelder en Werner Snel. Via een droge knal van laatstgenoemde, prijkte er heel snel 2-1 op het helrode elektronische bord en moest Enter Vooruit de scheve situatie proberen recht te trekken. Het zou een korte pijn zijn voor E.V. want een paar rondjes van de secondenteller verder werd de gelijkmaker in de boeken geregistreerd. Wout Velten stuurde Marco ter Weel op links in Niemandsland, de voorzet ging naar de tweede paal, “iedereen misrekent zich wel eens” moet doelwachter Rick Kijk in de Vegte gedacht hebben en sloeg een gat in het ijle luchtruim en Henri Knol profiteerde dankbaar van de mispeer en duwde zonder mankeren de 2-2 binnen.
Het omslagpunt in het duel kwam tijdens de schaft in het Enterse kleedlokaal. Coach Björn Hodes had nog een ander plan in z’n klapper zitten en dat hoofdstuk bleek betere kost. Na rust was bij Enter Vooruit de vonk der bezieling terug. Met Ron Smit aan de knoppen in de regiekamer ging het in deel twee niet rap vervelen. E.V. groeide meer en meer naar de vorm die de manschappen van Hodes voorgaand seizoen demonstreerden en omdat A.S.C. in de vuurlijn enkele lieden heeft lopen met een ondernemende geest, kregen de koukleumende toeschouwers toch nog een vrij hartverwarmende voorstelling in het regenachtige Dalfsens buitentheater. Met het verstrijken van de minuten leek het er verdacht veel op dat een Enterse treffer een kwestie van tijd zou worden. Enter Vooruit putte nog eens diep in het mentale reservoir. Keeper Kijk in de Vegte raffelde kopballen van Henri Knol en Marco ter Weel uit z’n kooi en een handvol minuten voor sluitingstijd leek bij A.S.C. toch de grendel van de hermetisch afgesloten poort geschoven te worden. Henri Knol verzorgde de pass “op snee”, Wout Velten liet alles en iedereen in eenzaamheid achter, maakte een ommetje voorbij Kijk in de Vegte en schoof de knikker, tot verbijstering en ontsteltenis van de ganse goegemeente. niet in een leeg gapende doelmond, maar jandorie in het zijnet. Een serieuze misser, want in plaats van de volle buit, kreeg nu dus ieder een deel van het (indachtig het naderend Sinterklaasfeest) vooraf opgestelde verlanglijstje.

LOON VAN DE ANGST

De hemel weende zaterdagmiddag op het sportpark De Werf dikke tranen. En in een kleddernat decor huilde het toeziend volk zachtjes mee. Enter Vooruit was vanaf acquit tegen het bezoekende IJ.V.V. uit IJsselmuiden aan de waggel, speelde, notabene in eigen huis, een helft lang puur angsthazenvoetbal en kreeg daarvoor in extremis vanuit het IJsselmuidense kamp, de kiezelharde rekening gepresenteerd, 0-2.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

E.V.-coach Björn Hodes had hoogstwaarschijnlijk vóóraf bij de koffie een heel epistel uitgeschreven, maar wat de inhoud van dat geschrift was, werd in elk geval in de 45 minuten die voor het eerste deel van de voorstelling uitgetrokken waren, geen moment duidelijk. IJ.V.V. trok vanaf het eerste fluitsignaal van arbiter S. Kiremit het laken naar zich toe en bij Enter Vooruit leek het er verdacht veel op dat het hele gezelschap vooraf door een angsthorzel gebeten was. In een keurslijf van saaiheid kroop E.V. met man en macht angstig terug in het eigen hol en tot verbijstering van de steeds harder morrende Enterse toeschouwers had pure voorzichtigheid zich in de breinen van de eigen acteurs genesteld. Vooral voor de pauze werd E.V. gedegradeerd tot meeloper. IJ.V.V. bepaalde het gebeuren en E.V. verzamelde zich met de ganse troepen angstvallig rondom de “eigen zestien”. Dat zwart en wit zonder kleerscheuren de klaarstaande thee haalde, mocht een klein wonder heten.
Na de schaft kwam E.V. wat beter beslagen terug op de mat. Waar sommige, tijdens de koffie in de kantine, al rekenden op rigoureuze maatregelen en meteen maar drie wissels, om in elk geval het voetballende deel wat op te krikken, hield kapitein Hodes het vooralsnog slechts bij één wijziging. E.V. toog met meer overtuiging naar de vuurlinie en stak de neus nu wel regelmatig aan het venster. Veel opgelegde kansen leverde dat niet direct op, maar het was nu wel een wedstrijd waarin niet alleen “tegenhouden” het motto meer was. Maar Enter Vooruit kon ook deze match op het scorebord de hatelijke nul niet wegpoetsen. Met slechts acht treffers bivakkeert E.V. dit seizoen wat dat betreft ook in de onderste regionen en mogen de verantwoordelijken daarvoor zich eens achter de oren krabben. Het is niet alleen het gebrek aan treffers, Enter Vooruit voetbalde zich in zeven duels ook veel te weinig kansen bij elkaar. Met weemoed, dat gevoel dat als geen ander prachtig én schrijnend kan zijn, zal men in Enter terugdenken aan al die voorgaande seizoenen, toen E.V. steevast bij de ploegen hoorde die de meeste goals in het mandje bij de tegenstander deponeerden.
Dat de equipe uit IJsselmuiden in de slotfase ook nog met de bloemen aan de haal ging, was een niet al te grote verrassing zaterdagmiddag op De Werf. Twee defensieve miskleunen aan Enterse zijde en de rood-witten Tim Roeland en Jonno Pruim bezegelden in de gestaag neervallende regen, verdiend het eindverdict, 0-2

EV 1 voetbalt NIET vriendschappelijk in Vroomshoop

NB: De wedstrijd gaat helaas niet door. Vroomshoop had toch niet genoeg fitte spelers tot de beschikking.

Het eerste elftal van Enter Vooruit speelt zaterdagmiddag as. een vriendschappelijke wedstrijd tegen Vroomshoopse Boys op Sportpark De Bosrand in Vroomshoop.
Let op: de wedstrijd begint om 13.30 uur!

ZWAAR BEVOCHTEN WINST.

De Kampense fanfare had zaterdagmorgen het plunje al uit de kast gehaald, het bier in de kantine stond al drie dagen koud en de geel-zwarte aanhang was vanachter de warme kachel gekomen en in drommen naar het sportpark De Maten getrokken.  Het plaatselijke, nog ongeslagen (6 wedstrijden – 18 punten) Door Oefening Sterk, kon namelijk bij winst op het bezoekende Enter Vooruit de periodevlag laten wapperen. Rond de klok van vijf uur kon inderdaad  de tapkraan wel opengedraaid worden, maar had het Enterse ensemble een staak in de wielen gestoken en de thuisploeg beroofd van haar ongeslagen status én voorlopig ook nog van de bloemen, 1-2.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Adrenaline doet wat met een mens. Met de 1e periodetitel glorend aan de horizon, denderde D.O.S. Kampen zaterdagmiddag uit de startblokken. Het vuur zat al rap aan de lont en het tot dusverre dit seizoen moeizaam ploeterende Enterse gezelschap leek van acquit onder de voet gelopen te worden. E.V. voetbalde in het eerste halve uur als een fanfare van honger en dorst en het was aan een uitstekend defensief Enterse blok, incluis doelwachter Robert Velten, te danken dat de Poelänten in die fase niet een eerste grote stap zetten op weg naar de feestelijkheden. Vooral vanaf het uiterst matig opererende Enterse middenrif kwam er werkelijk geen pass bij een verdwaalde aanvaller in een zwart-wit tenue. Balverlies derhalve in extremis. De thuisclub spon er echter geen garen bij, creëerde uit het royale veldoverwicht te weinig opgelegde kansen (uithaal in scrimmage van Bas Adema via doelman Velten over en een inzet van Julian de Ruiter die van de Enterse doellijn werd gehaald) en zag tot haar ontsteltenis dat aan de overzijde de eerste de beste mogelijkheid meteen gepromoveerd werd tot doelpunt. Henri Knol – een speler die nog de mystiek van het zwart-witte shirt zoekt en koestert; clubkleuren als een soort sacrament – vond in een hoekschop de korte combinatie met spits Wout Velten en verstuurde vervolgens een schot dat alle elementen in zich had om een doelman kansloos te laten. IJskoud plofte de knikker in de winkelhaak, 0-1. Maar ook die onverwachte meevaller deed de spanningsboog in de Enterse troepen niet vieren. De geel-zwarte formatie van coach Edwin Kwakkel toog met nog meer munitie naar de vuurlinie, maar toen een uitstekend fluitende referee Z. Pouls uit Dedemsvaart de acteurs naar de kleedlokalen stuurde en in het clubgebouw de dampende koffie op tafel kwam, stond de 0-1 nog immer in de boeken. In de schaftruimte onder de tribune kon kapitein Björn Hodes 15 minuten de blaren op z’n tong gaan babbelen om z’n equipe tot méér voetballende en offensieve daden te bewegen. En jandorie, het bleek geen holle retoriek. Na rust beterde het in eerste instantie. Enter Vooruit draaide in deel twee het mes om, met de scherpe kant naar boven. Het manuscript kreeg al vlot een niet voorziene wending. In minuut 50 stuurde Wout Velten de bal 35 meter  langs de meetlat op kompaan Gerben Brunnekreef, die het rondje projectiel vanuit de lucht vakkundig deponeerde voor de schietgrage linker van Marco ter Weel. Rappe uithaal, stuiterend schot, té machtig voor doelman Kevin Dijkstra, 0-2. De wedstrijd op z’n kop en verbijstering bij de wederzijdse aanhang. Op de bank een tandpastaglimlach op het aangezicht van Hodes, terwijl 30 meter verderop Edwin Kwakkel met een beteuterd gezicht de nakende periodetitel zag wegglijden achter een steeds dikker wordend wolkendek. Tot overmaat van ramp begon het ook nog te regenen. De rollen leken plotsklaps omgedraaid. Wout Velten pegelde een vrije trap snoeihard op de aluminium staander en een hypernerveus Kampens regiment moest ineens met twee woorden spreken. Dat “changement de décor” duurde echter niet al te lang. E.V. kroop weer eens veel te ver met de kont “in de eigen zestien”, D.O.S.K. rechtte de rug en liet zien dat men niet voor niks de ongeslagen koppositie innam. Die angst om te blijven zoeken naar meer goals brak Enter Vooruit bijna op. De thuisploeg gooide er een extra kilo opportunisme tegenaan en kwam in minuut 65 via Maurice Vespignani (nadat Rico Westendorp z’n krakende kopbal uiteen had ziet spatten op de knuisten van Robert Velten) dichterbij. Vanaf dat moment was het één en al turbulentie binnen de lijnen. De match was op weg naar een pakkend slot. Het werd een hogedrukpan, waarbij het deksel stond te trillen op het vuur. D.O.S. viel aan met de moed der wanhoop, maar E.V. was af en toe levensgevaarlijk in de omschakeling. Niels Getkate gleed een bijna-doelpunt van Westendorp van de lijn en nog geen 20 seconden verderop werd aan de overkant een schuiver van Henri Knol eveneens van de doellijn geranseld. In zwoegende werkmanstijl bleef Enter Vooruit overeind, al zullen er op de Enterse bank in het slotkwartier nog een behoorlijk aantal schietgebedjes gepreveld zijn. Na afloop was er een onwerkelijke stilte onder de geel-zwarte aanhang in de uienstad  – tranen biggelen nu eenmaal geluidloos – maar nog immer zijn de Kampenaren kandidaat nummer één voor die eerste periodetitel. Enter Vooruit borg de zeer zwaar bevochten driepunter rap op in de kofferbak van de bus en toerde plezierig huiswaarts.

Opnieuw domper voor EV

Door de 0-1 nederlaag zaterdagmiddag tegen DZSV, is Enter Vooruit opnieuw gezakt op de ranglijst. De gasten uit Dinxperlo waren over 90 minuten net wat beter en hadden aan één doelpunt voldoende om de zwaar bevochten overwinning in de wacht te slepen.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Enter Vooruit begon overigens zaterdag uitstekend op De Werf. Ondanks het feit dat trainer Bjorn Hodes wordt geplaagd door een aantal geblesseerde spelers, speelde de ploeg vanaf de aftrap met veel overtuiging. EV kreeg kansen, Gerben Brunnekreef was in de openingsfase dicht bij een doelpunt en niet veel later zag Henri Knol zijn inzet gekeerd door de keeper van DZSV.
Dan treedt een oude voetbalwet toch weer in werking, als je zelf niet scoort dan doet de tegenstander dat wel. Dat gebeurde dus prompt in de 42e minuut toen een DZSV scoorde en Niels Tamboer namens zijn ploeg de stand naar 0-1 tilde. Het was tevens de stand bij rust.
Na de rust was het spel van EV beduidend minder. De gasten stonden verdedigend goed, stoorden al in een vroeg stadium de opbouw en waren gericht op het consolideren van de nipte 1-0 voorsprong.
EV had moeite met de strijdwijze van de tegenstander, die bovendien ook nog eens hard knokten en soms in de counter gevaarlijk waren. Het aantal kansen aan de kant van EV was beperkt en dat betekende uiteindelijk een zwaarbevochten, maar wel verdiende overwinning voor DZSV.

EV naar onderste regionen!

In een matige wedstrijd heeft Enter Vooruit de punten aan SVI moeten laten. Op sportpark De Siggels wonnen de gastheren met 2-1, na een ruststand van 1-0. Door de uitslagen op de andere velden zakt Enter Vooruit nu naar de onderste regionen van de ranglijst.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Enter Vooruit had het met name in de eerste helft moeilijk tegen SVI. De ploeg speelde in een hoger tempo, vond elkaar beter en was telkens een stap sneller in de duels.
EV komt dan ook maar moeizaam aan het voetballen, de opbouw wordt al snel gestoord door een feller spelend SVI en de kansen bij EV zijn gering. De ploeg krijgt wel een aantal corners, maar ook uit deze standaardsituaties blijven doelkansen uit. SVI is na ruim een half uur spelen wel doeltreffend. Nathan van Rhijn kan vanaf de linkerkant vrij opstomen richting het doel van Robert Velten. De defensie van EV erkent het gevaar te laat en dat betekent dat met een schuiver in de rechter onder hoek, de gastheren op 1-0 komen.
EV zoekt hierna wel meer de aanval, krijgt wat kansen en ziet ook nog eens dat een handsbal van een SVI speler wordt weggewuifd door de scheidsrechter. Met 1-0 stand gaan beide ploegen de rust in. Na de thee kwam EV beduidend beter uit de kleedkamer. Meer lef, de drang naar voren en meer druk op het doel van SVI. De ploeg kreeg kansen en de strijdwijze had succes want in de 51e minuut was het Joël Scheper die namens EV de 1-1 op het scorebord zette. De speler ging op kracht door, maakte geen fout en dat betekende een fikse meevaller voor EV.Het spelpeil daalt na de gelijkmaker, aan beide kanten. Zowel SVI als EV zijn aanvallend onmachtig en het lukt beide ploegen niet om er een echte wedstrijd van te maken. Het lijkt erop dat de wedstrijd in een gelijkspel gaat eindigen, maar daar denken ze bij SVI net even iets anders over.
Het is Pascal Esmeijer die in de 85e minuut scoort. Hij profiteert gretig van balverlies op het middenveld en in de omschakeling wordt het dan alsnog 2-1.
EV zet in de laatste tien minuten nog wel aan voor een slotoffensief, maar doelpunten blijven uit, eindstand 2-1.
Verslag: www.entersnieuws.nl

REGELMATIGE DRIEPUNTER.

In een treurniswekkend decor van kille miezer, gure wind en somtijds hevige slagregens, beitelden de voetballende acteurs van het Zwolse W.V.F. en de plaatselijke Enter Vooruit zaterdagmiddag op het sportpark De Werf aan hun wekelijkse kunstwerk. Toen het druipnatte gezelschap rond de klok van vijf uur de uitnodigende warme douchestralen opzocht, kraste in het tussenliggende arbiterlokaaltje scheidsrechter van dienst, B. Kaya uit Silvolde, een 3-1 winst voor de zwart-witten op het wedstrijdformulier.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Het duurde zaterdag knap lang voordat de toneelspelers van de groene mat eens wat hartverwarmends te berde brachten in de klamme kilheid van de late namiddag. De eerste helft van de benodigde 90 minuten die ervoor staan, was er één van bitter weinig peper en zout. Het was, indachtig de waterkoude omstandigheden, hoesten en proesten aan weerszijden, een sukkelgezelschap van 22 verregende zielen. Bij het toeziend volk én op de trainersstoeltjes zag men het troosteloze schouwspel meewarig hoofdschuddend aan. Het ambt van oefenmeester is bij tijd en wijle een zwaar bestaan. Dat de brilstand na een halve wedstrijd nog op het scorebord stond gegraveerd, hoeft derhalve geen betoog. Tijdens het schaftkwartier moesten de coaches van dienst, Herben Visscher en Björn Hodes, waarschijnlijk het eelt op hun tong babbelen om hun kletsnatte troepen in het gareel te krijgen. En zie, bij Enter Vooruit had Hodes waarschijnlijk een ander plan uit z’n klapper getrokken, want binnen tien minuten na hervatting zag de wereld er voor zwart en wit heel anders uit. In minuut 49 stak Gerrit Brunnekreef met een ziedend schot de kachel aan. Doelwachter Mike te Wiele pareerde de pegel tot corner, maar zag vervolgens machteloos toe dat z’n defensieve trawanten een vogeltjevrij staande Marco ter Weel over het hoofd zagen en die duwde de knikker over de doellijn, 1-0. De wind werd vervolgens voor de blauwhemden van W.V.F. stormachtig, want na de volgende aanval zag de equipe van Visscher tussen de loodgrijze regensluiers plotseling zwarte sneeuw. Op links werd Jesse Pultrum in Niemandsland gedirigeerd, de knikker ging vervolgens naar Henri Knol die ‘m subtiel breed legde naar de rechterflank. Daar was zich met een grote dosis nieuwsgierigheid Peter Pluimers maar eens in de “vijandige zestien” komen melden en de rechtsachter pakte met een strakke rake schuiver zijn moment van glorie, 2-0. De damp sloeg plotseling uit het sportpark De Werf en op zijn trainerszeteltje was een zweem van een glimlach te bespeuren op het aangezicht van kapitein Hodes. Dat werd een brede grijns van oor tot oor toen tien minuten verderop eerst Joël Scheper de bal nog voorlangs het heiligdom van Te Wiele joeg, maar daarna Wout Velten (die overigens wel erg lang gewacht had om zaterdag z’n neus eens aan het venster te steken) de 3-0 met een strikje inpakte. Het beheerste stiftje was teveel voor keeper Te Wiele en verdediger Kristian Bril die z’n hele ziel er zaligheid in een sliding gooide om de meubelen nog te redden. Defensief gaf E.V. tot dan toe helemaal niks weg aan de bewoners van “De Weide Steen”. Het centrale duo Niels Getkate en Sietse Velten had zaterdag tussen de middag duidelijk het bord leeggegeten en daarvóór haalde de immer bedrijvige Dylan Siemerink, evenals een week al eerder bij het uitduel tegen Sparta Enschede, de angel uit de aanvalsopbouw van de Zwollenaren.
Maar in de nevel van de overwinning was het plotseling gedaan met de Enterse dadendrang. W.V.F. liet in het slotkwartier zien dat er altijd terdege rekening gehouden  moet worden met de voetballende kwaliteiten van blauw en wit. Bij de thuisploeg begonnen enkele lieden wat al te nonchalant te knoeien en de mannen van Herben Vissscher gooiden er nog een slotoffensief tegenaan om in elk geval de nakende nederlaag naar meer aanvaardbare cijfers te tillen. En E.V. hield wederom niet de nul. Op links ging Hessel Berends vliegen en stuurde vervolgens het ronde projectiel ragfijn richting een volkomen vrijstaande Willem Bel. Die kon nog eerst een sigaret rollen, mocht dat al mogen op een veld, en vervolgens de bal over keeper Robert Velten in de Enterse touwen lepelen, 3-1. Bij Enter Vooruit kroop jandorie na die treffer de nervositeit tussen de oren, maar de gasten hadden zaterdag toch te weinig stootkracht meegenomen in de bus om E.V. nog verder in verlegenheid te brengen.
(met dank aan F.)

REMISE IN EEN KLETSNAT DECOR.

Het scenario dat zaterdagmiddag bij de wedstrijd Sparta Enschede – Enter Vooruit, op een kleddernat sportpark Schreurserve, geschreven werd, leverde aan weerszijden een boeiend vraagstuk op. Na 90 minuten enerverend voetbal bleef het antwoord in helrode cijfers stilzwijgend achter op het elektronische scorebord, 1-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

De openingsdans van de Twentse boerenbruiloft was voor het Enterse ensemble. De gasten haalden in de eerste minuten van de strijd het laken naar zich toe, maar konden, wanneer de contouren van de grote rechthoek opdoemden, vooreerst geen potten breken voor de neus van Sparta-doelwachter Jari Klaver. Dat optische veldoverwicht duurde een klein kwartier, maar toen Sparta voor de eerste maal dreigend kwam piepen voor de Enterse kooi, werd de Enschedese zaak ook meteen met finesse op gang getrokken. Daan Akkerman teisterde de dwarslat boven goalie Robert Velten en direct was de ploeg van nieuwe Sparta-coach Jeroen Niks ook beter bij de les. Achterin bij E.V. werd meteen de staat van paraatheid afgekondigd, omdat de Spartaanse vuurlinie zoetjesaan op stoom begon te geraken. Maar de Enterse verdedigingsgordel was zaterdag aardig bij de pinken en gaf, vooral voor rust, geen enkel cadeau weg. De thuisploeg koesterde in die fase het meeste balbezit, was ook af en toe dreigend, maar de speldenprikken die de equipe van trainer Björn Hodes er tegenover zette, werden bij tijd en wijle lichte dolksteken. Wout Velten kopte de knikker op de bovenkant van de deklat en de grootste mogelijkheid voor rust, om de nakende brilstand van het scorebord te poeieren, was voor (de overigens goed spelende) Jesse Pultrum die de kans, na een ragfijne pass van Henri Knol, naar de haaien pegelde.
De almaar neerdalende regen uit het loodgrijze wolkendek noopte voor de acteurs en het toeziend volk vooreerst maar eens de gang naar de klaarstaande thee en koffie. In de kleedlokalen werden door de oefenmeesters van dienst, Niks en Hodes, hernieuwde instructies in de hoofden van hun troepen geprent. Eenmaal terug in het waterballet legde Enter Vooruit meteen maar de eerste troefkaart op tafel. De bezoekers had het baksken thee kennelijk goed gedaan, want ze schoten als een raket uit de startblokken. Doelman Jari Klaver roffelde met een dubbele kattensprong een vrije trap van Henri Knol uit de winkelhaak, Jesse Pultrum liet een pegel op de aluminium staander versplinteren en na de volgende Enterse aanval keek de thuisploeg tegen een achterstand aan. Marco ter Weel verstuurde een dieptepass richting Wout Velten, die het ronde projectiel met zijn borst controleerde, waarna Henri Knol besloot om de regionale edities van de maandagkrant dit keer in hoofdletters te kleuren. Het zondagsschot op een late en kille zaterdagnamiddag schroeide een brandvlek in de Spartaanse touwen, 0-1. Er leek plots een siddering door de rangen van de thuisclub te gaan. E.V. kreeg solidariteit in de gelederen en leek op weg om de zaak in een vroege plooi te leggen. Maar de Enternaren mochten, met een opponent als Sparta Enschede als tegenstrever, niet te vroeg victorie kraaien. Beide teams vochten voor elke morzel grond, maar bij E.V. leek met de minuut meer de nervositeit tussen de oren te kruipen. De mannen van Hodes kropen terug in eigen mand en speelden veel teveel weg-is-weg-voetbal. De Enschedeërs bleven wel verzorgd combinatiespel zoeken, penetreerden af en toe uiterst gevaarlijk door de Enterse stellingen, alwaar meer en meer instortingsgevaar ontstond. De gasten moesten in de slotfase met twee woorden spreken en zagen Sparta (verdiend) langszij komen. Een combinatie over enkele Enschedese schijven werd besloten met een inzet van Daan Akkerman. In de scrimmage voor het Enterse doel gleed Marco ter Weel vervolgens de bal langs z’n eigen keeper Velten en de zaak was in evenwicht. De mannen van Niks roken de winst en gooiden nog een paar stukken hout in het haardvuur. Bij Enter Vooruit knokte men in ouderwetse werkmanstijl voor een remise en toen de verregende acteurs de droge kleedkamer incluis de warme douches opzochten staken beide teams een punt in de achterzak.