Enter Vooruit 1

FLETS E.V. DOET ZICHZELF DE DAS OM.

De druiven waren zuur afgelopen zaterdag op het sportpark De Werf na de match tussen Enter Vooruit en het bezoekende W.V.F. In een wedstrijd waarin E.V. nauwelijks initiatieven toonde en het Enterse spel ronduit erg matig was, ging tegenstrever W.V.F. in de slotminuten zowaar met de bloemen lopen, terwijl het voetbal van de gasten uit Zwolle, zo mogelijk nóg treuriger was. De gasten, die voor winst moesten gaan om de eerste periodetitel binnen te hengelen, leken 90 minuten met maar één credo in het achterhoofd te voetballen: “niet verliezen in Enter”. Dat die instelling óók nog een Zwolse driepunter opleverde, mocht de ploeg van coach Peter Schulte zichzelf zwaar aantrekken, 0-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Zowel Enter Vooruit alsook W.V.F. willen dit seizoen bivakkeren in de top van de 2e klasse H. Beide ploegen lijken na een derde van de voetbaljaargang ook te kunnen rekenen op dat plekje. Maar wat de zwart-witten en blauwhemden afgelopen zaterdag hun supporters voorschotelden, leek nou niet bepaald de illusie te wekken dat dát allemaal met goed voetbal gepaard zal gaan. Enter Vooruit was zo’n beetje de hele match de bovenliggende ploeg, maar toonde zich in en rond “de zestien van” blauw en wit een trouwe viervoeter die wél blaft, maar niet bijt. Vóórin was het balverlies bij E.V. in de eerste helft schrijnend en als er al eens een doelrijpe mogelijkheid zich aandiende, was de felheid om zo’n kans om te zetten in klinkende munt, in geen velden of wegen te bekennen. Zwart-wit liet het allemaal maar wat begaan in de veronderstelling dat ’t veldoverwicht wel op één of andere manier een doelpunt zou opleveren. Bij W.V.F. was het resultaat afgelopen weekeinde helemaal heilig. De equipe van trainer-coach Marcel van der Steege leek van acquit af te willen stevenen op een bloedeloze 0-0. De Zwollenaren, toch niet voor niks trotse koploper, leefden hoogstwaarschijnlijk in de veronderstelling dan medekanshebbers op dat periodemetaal, Hulzense Boys en Sparta Enschede, hun wedstrijden verliezend zouden afsluiten en dat een remise in Enter voldoende zou zijn voor het eerste toetje van ’t seizoen. Pas in minuut 43 was er het eerste teken van leven vanuit Zwolle, toen Max Goudbeek z’n hielen liet zien aan de Enterse defensie (die tot dat moment nog helemaal niks had weggegeven), maar de knikker naast de kooi van doelwachter Teun Nijhof prikte.
Na wisseling van speelhelft hetzelfde beeld op De Werf. E.V. méér in balbezit en ook méér wil om er de volle winst uit te slepen, de opponent uit de Overijsselse hoofdstad nog immer met veel volk achter de bal en hopen op een gouden tegenstoot. Coach Schulte had in het kleedlokaal besloten om op z’n middenveld wat meer manschappen te posteren en met twee aanvallers te gaan spelen. Het bleek een ongelukkig besluit te zijn. Was E.V. vóór de thee nog enkele keren dreigend en moest W.V.F.-keeper Mike te Wiele nog tot drie keer toe de meubelen redden, in het tweede bedrijf bleven de aanvallende bedoelingen van de zwart-witten steken in wazige bedoelingen. E.V. kwam nauwelijks nog piepen voor het kot van Te Wiele en in het Enterse kamp was het hopen op een 18-karaats oprisping van één der acteurs. Die doeltreffende opwelling kwam er, maar dan wel aan de overzijde, nadat even daarvoor W.V.F.-invaller Lucas Velner al een rollertje tegen de doelpaal had zien rollen. Volstrekt onnodig balverlies op het Enterse middenrif, Hessel Berends ging op links vliegen en Max Goudbeek kopte W.V.F. naar de winst en zowaar óók nog (bleek achteraf) naar de eerste periodetitel.
In Enter werd er echter niet lang nagepraat over de zaterdagse strijd tussen de lijnen. Al vlot na afloop was daar het ontstellende bericht dat Henri Tijhuis (53 jaar), speler van het 7e elftal van zwart en wit deze middag na een hartstilstand was overleden. Eens te meer bleek dat voetbal gewoon een bijzaak is in dit leven en dat puntengewin dan wel puntenverlies, maar onnozele perikelen zijn van een zaterdagse middag.

 

E.V. MOET MET REMISE GENOEGEN NEMEN

Een dubbel gevoel zweefde  na de 90 minuten voetbal  tussen Be Quick ’28 en Enter Vooruit door beide kleedlokalen. Opluchting en teleurstelling vochten onder de dampende douches, wederzijds om voorrang. De Zwollenaren zagen in de laatste minuut van de zuivere speeltijd een 1-0 voorsprong verdampen naar een remise en in het Enterse kamp was het puntgewin nog een pleister op de wonde, nadat de equipe van coach Peter Schulte wellicht in de voorgaande anderhalf uur meerdere keren de volle winst naar zich toe had kunnen trekken. Toen de nabeschouwingen begonnen bleek het gelijke spel toch min of meer de juiste afspiegeling van het hele zaterdagse gebeuren, 1-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Het was in elk geval niet al te best wat de acteurs hun supportersschare voorschotelden op het Zwolse sportpark aan het Stadionplein 25 . De thuisploeg van trainer-coach Edwin van Nijen voetbalde wat secuurder dan de gasten uit Enter, maar de zwart-witten van oefenmeester Schulte roffelden zich in de tweemaal drie kwartier meerdere en betere doelrijpe kansen bijeen dan hun rood-zwarte opponenten. Omdat de Enternaren niet nauwkeurig en zeker niet fanatiek en agressief genoeg waren voor de kooi van doelwachter Eser Elmali, verzandde elke mogelijkheid in goede bedoelingen. Al in minuut 3 leek het “belcanto” te gaan spelen voor de gasten uit Enter, toen Marco ter Weel vanuit het eigen achterland furieus aan de linkerkant opstoomde en z’n inzet zag stranden op het uitgestoken been van keeper Elmali. Een opmaat voor een leuke voetbalmiddag, zo ging men er bij het meegereisde Enterse volk maar gevoeglijk vanuit, maar die vlieger ging slechts gedeeltelijk op. E.V. bleef weliswaar de betere mogelijkheden uit de kuiten toveren, kreeg halve en hele kansen om op voorsprong te geraken, maar aan zwart-witte zijde vergat men om die trekker dan ook maar eens stevig over te halen. Zonder goals ging het hele gezelschap naar de klaarstaande thee. Ook in deel twee bleef het vooreerst een veel te gezapig schaakspel. De thuisclub koesterde meer en meer het punt en bij E.V. wist men geen beslissende bressen te slaan in de sterke Zwolse defensie. Bij Enter Vooruit besefte men zaterdag veel te weinig dat er met méér aanvalslust en zeker met méér durf een driepunter te halen was in de Overijsselse hoofdstad. Ook de mannen van Schulte gaven defensief niks weg en daardoor leek een bloedeloze 0-0 als eindverdict aan de einder op te lichten. Echter, een wat laconiek ingrijpen in het Enterse garnizoen bracht in de 84e minuut plotseling, als uit het niets, de Zwollenaren op voorsprong. De rappe invaller Kelvin Smits geloofde als één van de weinigen in een ietwat te harde dieptepass vanuit het defensieve Zwolse compartiment, hield het ronde leder binnen de lijnen, slingerde de bal voor het doel waar Sertac Yilmaz z’n rechter pantoffel onder de bal zette. Doelman Teun Nijhof ranselde vooreerst de bal uit z’n heiligdom, maar toen na beroerd Enters uitverdedigen, het speeltuig wederom voor de voeten van Yilmaz geraakte, trok de knikker een schroeiend spoor door het luchtruim en kwam pas tegen de netten tot stilstand, 1-0. Plotseling kreeg men in het Enterse kamp ’t besef dat een thuisreis met nul punten in de koffer, heel dichtbij was. Schulte gooide er nog een aanvallende wissel tegenaan, de schaakstukken werden ingeleverd voor voetbalschoenen en zowaar ging het jandorie nog hevig branden voor het kot van keeper Elmali. De Zwolse goalie leek in die slotfase een inktvis met zeven tentakels. Knallende kopstoten van de invallers Dennis Bolink en Sander Jansen graaide de doelwachter op verbluffende wijze uit zijn kooi, knoerharde schuivers werden van de Zwolse doellijn getrapt vóórdat de bal in de touwen zou verdwijnen en toen het klokje van de uitstekende leidende referee John Schumer uit Vriezenveen richting de eindstreep kroop, was daar dan toch nog de 1-1. Halfslachtige kopbal in de Zwolse stellingen, een attente Kevin Peppels die, met een aanstormende doelman Elmali,  de tegenwoordigheid van geest behield en alsnog de verdiende gelijkmaker in de netten schoof.

REMISE OP DE WERF

Ook in de tweede klasse krijg je niets voor niks. ZAC (Zwolse Athletische Club) vocht voor wat het waard was en Enter Vooruit had het misschien wat te gemakkelijk opgevat; hoe-dan-ook, 90 minuten en een tas vol gele kaarten verder stond het scorebord op 1-1 en dat was gezien het spelbeeld een terechte uitslag.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Enter Vooruit en ZAC uit Zwolle, hebben dus zaterdagmiddag op sportpark De Werf de punten gedeeld. Door de winst van de concurrentie moet Enter Vooruit echter wel een pas op de plaats maken op de ranglijst. Beide ploegen begonnen zeer afwachtend aan de wedstrijd, veel spelers achter de bal, geen risico en gokken op een misstap van de tegenstander. Dat gebeurde in de 9e minuut als ZAC slecht uitverdedigt en Ron Smit vanaf rechts de bal voorbrengt. Wout Velten is een stap te laat en kopt de bal langs. EV blijft wel de ploeg met het meeste balbezit, maar met name op het middenveld wordt slordig gespeeld. ZAC wint de duels, is vaak net een stap eerder en in de omschakeling krijgt de ploeg kansen.
In de 25e minuut is het raak voor de gasten. EV krijgt de bal niet weg en het is de snelle rechtsbuiten Boas Smit die vanaf zo’n 10 meter met een harde lage schuiver zijn ploeg op voorsprong brengt, 0-1. EV neemt daarna wel het initiatief, maar teveel spelers blijven onder hun niveau, het baltempo is te laag en ZAC blijft tot de rust gemakkelijk overeind. In de rust blijven Niels Getkate en Joël Scheper achter in de kleedkamer en kunnen voortijdig onder de gaatjes.
Thijs Rozemuller en Jesse Pultrum komen in de ploeg. De donderspeech van trainer Peter Schulte in de theepauze heeft effect. EV speelt met meer bevlogenheid, is scherper in de duels en gunt z’n tegenstander minder ruimte. In de 64e minuut komt EV langszij, met dank aan een slecht uitverdedigen bij ZAC. Kevin Peppels krijgt vrij baan kan alleen op de keeper af en blijft koel, 1-1. Daarna een open wedstrijd waarbij beide ploegen geen genoegen nemen met een puntendeling. Integendeel, het wordt een open wedstrijd met 100% kansen aan beide kanten en dat maakt de wedstrijd in elk geval voor het publiek weer aantrekkelijk. Ron Smit gaat naar de kant en wordt vervangen door Sander Jansen. In de 73e minuut pech voor EV als Wout Velten uit een vrije trap de paal raakt. Kansen zijn er daarna nog aan beide kanten en in de 93e minuut komt Boas Smit vrij voor Teun Nijhof. Tot opluchting van iedereen aan EV zijde, gaat de bal langs en blijft de stand uiteindelijk steken op 1-1.

EV WINT TOPPER!

Het was een prachtige voetbalmiddag, met een wedstrijd gespeeld op het scherpst van de snede, daar op Sportpark De Rohorst in Den Ham, maar toen aan het eind van het verdict de kruiddampen waren opgetrokken, was het Enter Vooruit, dat met de drie punten onder de arm richting klompendorp toog en zich daardoor had genesteld op de koppositie van de tweede klasse H.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Uiterst goede zaken dus voor Enter Vooruit. Door een 0-3 zege op koploper VV Den Ham pakt Enter Vooruit nu de koppositie, samen met Hulzense Boys. Man of the Match werd Kevin Peppels. De frêle spits van Enter Vooruit scoorde een hattrick en was bij tijd en wijle ongrijpbaar. In de 20e minuut kwam EV op een 0-1 voorsprong. Een schitterende aanval van EV, ging aan de openingstreffer van Kevin Peppels vooraf. Het was Ron Smit die niet zelfzuchtig was, zijn medespeler op maat bediende en die scoorde fraai de openingstreffer. Beide ploegen gingen daarna gelijk op. Den Ham had in Kevin Ruiterkamp de meest gevaarlijke man, maar de defensie van EV stond goed, gaf weinig weg en speelde compact, met als altijd de betrouwbare sluitpost Teun Nijhof achter zich wetend, die ook vanmiddag weer fabelachtige reddingen op zijn conto kon bijschrijven.
Den Ham speelde fysiek, zocht soms de grenzen op, maar de uitstekend leidende scheidsrechter Lennart Fledderus uit Steenwijk hield het spel goed in de hand. Tot de rust bleef de stand 0-1 en heel meegereisd Enter was ervan overtuigd dat hier vanmiddag niet verloren hoefde te worden, maar ook, dat de strijd nog lang niet gestreden was. Na de thee een zelfde spelbeeld. Enter Vooruit met wat meer spelers achter de bal, controlerend op het middenveld en telkens de snelle spitsen aan het werk zettend. Het hele elftal van trainer Peter Schulte knokte voor wat het waard was en daardoor kwam EV In de 63e minuut verdiend op 0-2. Een mooie pass van Henri Knol en Kevin Peppels scoorde zijn tweede doelpunt van deze middag. In de resterende 20 minuten gaf Den Ham wel gas, nam meer risico, speelde achterin één op één, maar echt gevaarlijk konden de gastheren niet worden. EV bleef op counter gevaarlijk en in de laatste minuut scoorde Kevin Peppels zijn derde treffer. 0-3. Een mooie opsteker voor de jonge spits met zijn zwart-witte companen.

MOEIZAME DRIEPUNTER.

Toen zaterdagmiddag het eerste deel van de 90 minuten voorbij was bij het duel tussen Enter Vooruit en het bezoekende V.S.C.O. uit Oosterwolde en de acteurs ’t kleedlokaal opzochten voor een kwartiertje bezinning, dacht men in het zwart-witte kamp dat de druiven al geplukt waren. E.V. had drie kwartier lang geheerst, stond met 3-1 in bonus en dat had met wat méér precisie ook zonder mankeren al een handvol Enterse treffers kunnen zijn. Het scheen echter alsof er een slaapverwekkend pilletje in de Enterse thee had gezeten, want de equipe van coach Peter Schulte bracht na rust hoegenaamd niets zinnigs meer op de mat en kon na een slopende onderneming uiteindelijk toch nog opgelucht ademhalen, 3-2.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Het was psychologie voor gevorderden om de Enterse terugval in het laatste half uur te doorgronden. Niets leek een schone en royale overwinning in de weg te staan, omdat de Enternaren van acquit de regie binnen de lijnen in handen hadden en het constant een drukte van belang was voor de kooi van V.S.C.O.-doelwachter Arjan ten Klooster. Enter Vooruit voetbalde ook in dat eerste uur vlot en onbevangen, creëerde zich genoeg mogelijkheden om in die fase al een beslissende bres te slaan, maar bleef halverwege op drie rake inzetten staan. Het duo Henri Knol (tweemaal) en Kevin Peppels (één rake kopbal) zorgde voor veel miserie in de geel-zwarte rangen en wanneer er bij de voorwaartsen ietwat secuurder met de mogelijkheden was omgesprongen, had die tweede helft een formaliteit kunnen zijn. Achterin gaf E.V. niet of nauwelijks iets weg, behoudens een wel erg gul presentje toen bij een onschuldige voorzet vanaf rechts, een geelhemd oliedom in z’n rug werd geduwd en referee Semih Kiremit uit Almelo de knikker terecht op de witte stip legde, elf meter voor de neus van goalie Teun Nijhof. Aanvoerder Rick Pul zette zich achter het kanon en kegelde het speeltuig meedogenloos binnen.
In de kleedlokalen zullen ongetwijfeld goede (of betere) bedoelingen zijn uitgesproken tijdens het schaftkwartier, maar die wijze woorden had de ploeg van V.S.C.O.-trainer Bulent Akar beter in de oren geknoopt dan het Enterse genootschap. Er was na de hervatting bij de formatie uit Oosterwolde méér wilskracht en agressie te ontdekken dan bij de opponent uit het klompendorp. Er leek zich een bepaalde matheid meester te hebben gemaakt van de manschappen van Schulte en bij de gasten kwam het geloof in betere tijden met de minuut méér terug. Toen Henri Knol óók nog eens een pingel gestopt zag worden door Ten Klooster en Rick Pul op eminente wijze een vrije trap achter Teun Nijhof had geknald, werd het jandorie óók nog een moeizame expeditie voor zwart en wit. Gans Oosterwolde voelde dat er in Enter nog een punt te rapen was, maar ondanks dat de bezoekers steeds meer aandelen kregen in het hele gebeuren, hield de echte dadendrang op bij de lijn van “de zestien”. Wel dreiging, maar tot 18-karaats kansen of groot onheil voor het Enterse kot kwam het niet voor de gasten. Rick Pul pegelde nog een vrije schop op de vuisten van Nijhof, maar verder liet E.V. het niet aanbranden.

 

ONGELOOF!!!

Verbijstering en vertwijfeling, overgaand in volstrekt ongeloof. Ziedaar de gemoedstoestand in 90 minuten van alles wat zwart-wit bloed had, afgelopen zaterdag bij het duel tussen P.H. Almelo en Enter Vooruit. De Enternaren hadden zo’n beetje driekwart van de match op het sportpark Schelfhorst volledig in handen, speelden zeker niet groots, voetbalden zich desalniettemin een klein dozijn opgelegde kansen bij elkaar, maar verlieten Almelo met nul punten, 2-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Zelden zal een hoofdmacht van Enter Vooruit zoveel 18-karaats mogelijkheden naar de Filistijnen hebben gejaagd als afgelopen weekend op Almelose grond. E.V. nam tegen Prins Hendrik (van 1916) van acquit de regie in handen en leek op een regelrechte driepunter af te stevenen. In het eerste kwart voetbal was er geen vuiltje aan de lucht voor zwart en wit. De mannen van coach Peter Schulte hadden het laken volledig naar zich toe getrokken, creëerden puntgave kansen uit het vlotte combinatievoetbal, raakten de deklat, maar weigerden meteen al de trekker over te halen. Die trend van hopeloze missers zou zich de hele strijd voortzetten. Toen E.V. ook nog eens de tegenstrever na 23 minuten in het zadel zette bij de volstrekt onverwachte 1-0, stond de wedstrijd helemaal op z’n kop.  Achterin werd de knikker zomaar ingeleverd bij een geel-zwart-hemd en tot overmaat van ramp schoof een Enterse verdediger vervolgens de bal langs z’n doelman Teun Nijhof in de eigen netten. Alsof dat nog niet genoeg was lag de bal vijf minuten later op de kalkstip, elf meter voor de neus van Nijhof. De warrig leidende arbiter Jansen uit Apeldoorn zag, na tien seconden nadenken, ineens een strafschop in een duel op de rand “zestien” en Sam Hesselink liet zich dat meevallertje niet ontnemen, 2-0. Enter Vooruit, een wijle volledig ontdaan over de abrupte ontwikkelingen, herpakte zich echter en toog met man en man richting kooi van doelwachter Lars Kroezen.  De Almelose doelman bleek echter een uiterst moeilijk te nemen horde voor de Enterse schutterij, kreeg wel af en toe hulp van z’n defensie en het aluminium en zag enkele minuten voor de thee Henri Knol zowaar een strafschop missen. De Enterse routinier, normaal gesproken een liefhebber van dat elfmeterklusje, pegelde de pingel (óók deze was veel te makkelijk gegeven door de leidsman) op de paal.
Na rust hetzelfde spelbeeld. Enter Vooruit domineerde, reeg naarmate de klok voortschreed de halve, hele en niet-te-missen kansen aan elkaar, maar wist slechts één treffer in het mandje te leggen. En het was nog maar de vraag of bij dat doelpunt de bal geheel de doellijn was gepasseerd. De referee dacht van wel en Joël Scheper zou het laatste beslissende tikje gegeven hebben, 2-1. Vanaf dat moment trok bij E.V. zo’n beetje alles en iedereen naar het front voor nóg meer “herrie in de zestien” en moest doelman Kroezen om de haverklap z’n hele ziel en zaligheid in het aanstormende geweld gooien om de Almelose meubelen te redden. Het werd somtijds een kookketel voor het Almelose kot, maar omdat E.V. zoveel risico nam om de gelijkmaker (en misschien méér) in de touwen te krijgen, kwam er veel spatie op het veld en moest goalie Teun Nijhof óók nog tweemaal heldhaftig optreden om een doorgebroken P.H.’er van een beslissende derde treffer af te houden. Enterse doelpunten kwamen er ook niet. In het slotkwartier werden nog drie kolossale mogelijkheden verkwanseld, claimde E.V. een pingel omdat een Almeloër de knikker met de hand van de lijn haalde, maar toen het kleedlokaal opgezocht werd kon de brigade van Schulte de schuld van dit volkomen onnodige puntenverlies volledig bij zichzelf zoeken. En hoewel het uiteraard een kleine pluim op de hoed der zwart-witten is dat er wekelijks (Hulzense Boys, eerste helft tegen Sparta Enschede en helemaal deze zaterdag tegen P.H.) zoveel kansrijke mogelijkheden bij elkaar gevoetbald worden, lijkt een wekelijkse sessie “succesvol afronden” raadzaam. Wanneer de Enterse schutterij het juiste krijt aan de schoenen krijgt en zaterdags de helderheid van geest behoud in de zone der waarheid, wacht wellicht nog schoon vervolg van deze voetbaljaargang.

PUNTENDELING

De meest fraaie (en gemiste) kansen vóór de thuisploeg in het eerste deel van het tweeluik en het betere voetbal van de gasten na de hervatting, plus een nagelbijtend toeziend volk aan de zijlijn, kwamen zaterdagmiddag samen bij de strijd tussen Enter Vooruit en Sparta Enschede. Toen na afloop alle beschouwingen en analyses van de “kenners” de ronde waren gepasseerd, kon het eindverdict op het wedstrijdformulier gekrast worden, 1-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Duels tussen Enter Vooruit en het bezoekende Sparta Enschede vallen vrijwel immer onder de noemer “enerverend”. Zaterdag was dat op het Enterse sportpark De Werf niet anders. Beide ploegen, met een driepunter van de seizoen ouverture (voorgaand weekeinde) al in de binnenzak, maakten er een spannende onderneming van, waarbij de equipe van E.V.-coach Peter Schulte al tijdens het schaftkwartier halverwege met een redelijk geruststellende voorsprong aan het baksken had thee kunnen zitten, maar vervolgens lijdzaam moest toezien dat de Enschedeërs in deel twee van de zaterdagse beslommeringen de teugels stevig in handen namen en dat de drie bijbehorende wedstrijdpunten ook zomaar in Spartaanse handen hadden kunnen komen.
De gasten begonnen ook beter aan de 90 voetbalminuten. Al in minuut 6 lag de knikker in het Enterse kot. Op links trok Danny Reinders z’n stuurinrichting open, spurtte z’n naaste tegenstrever “uit het wiel” en binnen de “vijf-meterlijn” wurmde aanvoerder en routinier Daan Akkerman zich gladjes voor zijn directe opponent, 0-1. Daarmee had Sparta al rap een troef op tafel gegooid, maar het werd een korte pijn voor de Enternaren. Binnen een handvol minuten kwam er een eerste waarschuwing uit het Enterse kamp. Pegel Wout Velten op de knuisten van doelwachter Bryan Jonkers en een uithaal van Ron Smit die op de aluminium staander uiteen spatte. De thuisploeg kreeg daarmee meteen meer aandelen in de strijd, zag Sparta wel af en toe gevaarlijk worden in de omschakeling, maar trok de regie van de match toch méér en méér naar zich toe. De gelijkmaker kwam na een minuut of 20. Peter Pluimers ging op rechts vliegen, leverde desalniettemin een niet al te secure voorzet af, maar Kevin Peppels hield, met z’n rug naar ’t vijandelijke doel, het overzicht en Wout Velten schoot een tel later de netten aan flarden, 1-1. In Enter ging men er eens goed voor zitten want plotsklaps was het spitsuur voor de kooi van Jonkers. Vóóral in het slotkwartier van het eerste bedrijf moest de Enschedese goalie z’n hele hebben en houden in het rumoer voor z’n neus gooien om groot onheil te voorkomen. Op de bank beet Schulte het glazuur van z’n gebit, maar óók hij moest tandenknarsend toezien dat de 22 acteurs met een 1-1 tussenstand naar het kwartiertje bezinning gingen.
Na rust was het van acquit gedaan met de Enterse koopman. Op een voetbalveld gebeuren soms vreemde dingen. Constateerden de supporters uit beide kampen tijdens de koffie nog eensgezind dat het aloude kwartje wel eens rap naar Enters voordeel zou kunnen vallen, even later mochten die prognoses al even vlotjes bijgesteld worden. Bij E.V. was geen schim meer van de fiere aanvalslust van een wijle eerder te ontdekken. De thuisploeg liep meer en meer achteruit, maakte het speelveld “veel te lang”, waardoor de manschappen van coach Jeroen Niks het laken moeiteloos naar zich toe konden trekken. Sparta combineerde somtijds vlotjes door de Enterse stellingen, maar zodra “de grote rechthoek” opdoemde was het veelal gedaan met het fraaie voorwerk. De gasten waren een half uur beter, leverden degelijk en solide combinatievoetbal af, maar zodra het aluminium kader van 7,32 bij 2,44 meter, met daartussen doelman Teun Nijhof, in zicht kwam, stokten de fraaie voorbereidingen en bleven echt doelrijpe kansen grotendeels achterwege. In het slotkwartier kroop Enter Vooruit weer wat vaker en wat nadrukkelijker uit z’n schulp, maar dat was te weinig (en zou ook zeker niet terecht zijn geweest) voor méér dan een punt.

DEGELIJKE SEIZOENSOUVERTURE

Het aantal treffers bij de openingsmatch van het voetbalseizoen 2019/2020 was bij de strijd tussen Hulzense Boys en Enter Vooruit al indrukwekkend (8 stuks), maar als het kanon van de gasten wat nauwkeuriger was afgesteld en de voorwaartsen van de Enternaren wat secuurder en vooral wat rustiger waren geweest voor de Hulzense kooi, dan was er op het sportpark Smidserve waarschijnlijk een korfbaluitslag op de borden verschenen. Nu ging de equipe van E.V.-coach Peter Schulte met een dik verdiende 3-5 zege terug naar het klompendorp.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Er kon na afloop onmogelijk gesteld worden dat de defensies van beide ploegen afgelopen zaterdag uit staalhard graniet gebeiteld waren. Het regende kansen op Smidserve en vóóral de Enternaren verkwanselden in 90 voetbalminuten legio 18-karaats mogelijkheden. Maar bij E.V. had men bij de inluiding van het voetbaljaar nog geen buskruit in de voeten. Onkunde, gehaastheid, dan wel een uitblinkende doelman Patrick Loohuis verhinderden grote cijfers in Hulzen. Maar óók bij Enter Vooruit was het defensief niet immer halleluja. Toen de thuisploeg na rust (met 1-3 in het krijt) wat opportunistischer tewerk ging, bleken er in de verdedigende stellingen van de Enternaren ook wat barsten en scheuren te zitten die tot het einde toe niet dicht konden worden geplamuurd. Al met al volop ingrediënten derhalve voor een uiterst vermakelijke voetbalmiddag.
Het zaterdagse gebeuren begon stevig. In beide kampen realiseerde zich men dat de eerste klap een daalder waard is en aangezien allebei de ploegen een goede voorbereiding in de benen hadden, waren de verwachtingen dan ook  aan weerszijden navenant. Na de openingsschermutselingen bond E.V. de kat de bel aan en lag in de 12e minuut de ronde knikker plotsklaps in het Hulzense net. Hoekschop Henri Knol, een graaiende doelwachter Loohuis en Sietse Velten pegelde kiezelhaard de 0-1 tegen de touwen. Vervolgens werden aan beide zijden meteen maar alle registers opengetrokken, kreeg E.V. een drietal mogelijkheden om ’s nachts rillend van wakker te worden, moest Teun Nijhof in het Enterse kot gestrekt naar de winkelhaak om een poeier van Dior Wilbrink uit z’n hok te ranselen en aan het eind van al dat geharrewar was het ineens 1-1. Thomas Nijkamp schatte mistasten in de Enterse defensie op waarde in, ramde het speeltuig richting doel, waar Sietse Velten de bal, volstrekt ongelukkig, via zijn been in de netten zag ploffen. Dat leek nieuw elan bij de thuisclub te brengen, maar zwart en wit liet zich zaterdag de kaas niet van het brood eten en tankte, voordat de gang richting thee werd gemaakt, nog kilo’s zelfvertrouwen doordat Ron Smit tweemaal uiterst alert en tegenwoordig van geest was bij veel consternatie en opschudding voor het Hulzense doel en middels een dubbele inslag E.V. met een prettig gevoel naar de schaft liet vertrekken.
Na rust werd het er voetballend allemaal niet beter op. Enter Vooruit bleef, mede ingegeven door Hulzen-coach Bram Freie die z’n manschappen vanaf herbegin met een flinke dosis opportunisme liet voetballen, kansen aaneenrijgen, maar ook nu was de scherpte tijdens het kwartier bezinning nog niet teruggevonden in het Enterse kleedlokaal. Bij de roodhemden vatte men plotseling nieuwe moed toen Dior Wilbrink aarzelend verdedigend optreden in de Enterse “zestien” meteen maar omzette in de aansluitingstreffer, 2-3. Het zou echter een korte pijn zijn voor zwart-wit. De opgevlamde Hulzense hoop werd meteen de grond weer ingestampt toen Kevin Peppels zich op rechts op gang trok, wederom in goalie Patrick Loohuis een lastige sta-in-de-weg vond, maar via doortastend optreden de bal toch nog voor het Hulzense heiligdom bracht, waar de ingevallen Joël Scheper het Enterse zonnetje opnieuw liet schijnen en met z’n rechter pantoffel kurkdroog de 2-4 binnen plofte. Die dreun leek de Hulsenaren de gang naar het canvas te doen maken, vooral omdat E.V. in de minuten daarna zich na nog eens twee kolosalen kansen, moeiteloos naar een nóg grotere voorsprong had kunnen hijsen. Maar omdat de gasten weigerden om via een enorme uppercut de definitieve knock-out toe te dienen, bleven de Boys als lastige horzels zich melden in de grote rechthoek voor de neus van Teun Nijhof. En zowaar kwam rood-wit wederom naderbij. Jordy Wolfkamp kreeg het ronde leder op een presenteerblad aangediend, zette de gaskraan open, kachelde alles en iedereen “uit het wiel” en besloot z’n demarrage met een streepje achter z’n naam op het wedstrijdformulier, 3-4. Was de krachtmeting op weg naar een krankzinnige epiloog? Neen, besloot men in de Enterse rangen. Vanaf de aftrap herstelde E.V. het opgedane ongemak en gooide de strijd nu wél definitief in een plooi. Kevin Peppels verzond een streep richting Joël Scheper, die zag dat z’n Hulzense metgezel een wijle het Noorden kwijt was en lepelde de knikker op magistrale wijze over een uitlopende keeper Loohuis tegen het nylon, 3-5.

 

Teun Nijhof speler van het jaar

Zaterdagavond vond de bekendmaking van de speler van het jaar plaats in het clubgebouw. Terechte winnaar van deze Folkert Velten bokaal is EV1-keeper Teun Nijhof.
Teun, namens heel Enter Vooruit van harte gefeliciteerd met deze prijs!

ENTER VOORUIT DOET STAPJE TERUG.

De supportersvereniging van Enter Vooruit had de laatste speeldag van de voetbaljaargang 2018/2019 bestempeld als “Crazy Saturday”. Een zaterdag in mei waarop, naast het voetbal, de dag voor leden en supporters zou bestaan uit spel, eten, drinken, vreugde en plezier. Het werd onbedoeld, één van de meest vreemde, knotsgekke en krankzinnige zaterdagen in de geschiedenis van Enter Vooruit.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Enternaren en overige belangstellenden die zich afgelopen zaterdag naar het sportpark De Werf hadden gerept, werden de ganse namiddag heen en weer geslingerd door treurige emoties, vreugdevolle uitspattingen, heftige discussies, emotionele momenten, volop muziek en tenslotte alsnog berusting. Tussendoor werd er ook nog gevoetbald en degradeerde de hoofdmacht van E.V., na een belabberde match tegen het Doetinchemse D.Z.C. ’68, middels een 0-2 nederlaag.
De ontwikkelingen op De Werf volgden elkaar zaterdag in duizelingwekkend tempo op. De troepen van coach Peter Schulte móesten met een zege het zaterdagse strijdtoneel verlaten om nog een kans te hebben om via nacompetitie eersteklasser te blijven. Dan zou er vervolgens óók nog uit Dronten het bericht moeten komen dat de plaatselijke A.S.V. aldaar de punten had moeten afgeven aan het bezoekende D.O.S.’37. Al die bespiegelingen konden al rap in de prullenbak. E.V. bakte er in het eerste bedrijf bitter weinig van (stond dan ook terecht bij rust met 0-1 in het krijt tegen de voormalige club van Siem en Luuk de Jong)  en hoorde in het kleedlokaal dat in Oostelijk Flevoland de thuisploeg al met 2-0 in bonus verkeerde. Na de pauze beterde het voetbal licht bij E.V., maar het geloof in nóg een jaartje eerste klasse was al weggevloeid uit de kuiten. E.V. vocht óók zaterdagmiddag weer voor wat het waard was. Aan arbeidsethos geen gebrek in dit voorbije seizoen, de mannen van Schulte streden wekelijks als leeuwen voor een positief resultaat, harkten na de winterpauze ook de nodige punten binnen, maar de Enternaren kwamen gewoonweg voetballend tekort in deze omgeving waar de term “amateurvoetbal” met recht al tussen aanhalingstekens geschreven mag worden. In Enter passen ze er echter subiet én consequent voor om met de geldbuidel te zwaaien of zelfs maar een Eurocent aan spelers te betalen en dan blijkt dat die 1e klasse voor de tweede keer binnen een aantal jaren een te hoog gegrepen podium is. Men treurde er in Enter een wijle om, bij sommigen overheerste toch ook bittere teleurstelling, maar hoogstwaarschijnlijk heeft geen E.V.’er er van zaterdag op zondag een belabberde nachtrust door gehad. Bij zwart en wit ging men al rap over tot de orde van de dag. De pupillen vermaakten zich opperbest met ingehuurde clowns en spelattributen, er was vreugdegehuil omdat het tweede team der zwart-witten na een uitermate sterk seizoen de kampioensvlag kon hijsen; in het kader van die “Crazy Saturday” kwam de equipe van Schulte een kleine drie kwartier na het laatste fluitsignaal van een uitstekend leidende arbiter G. Stegeman uit Rijssen, notabene opnieuw binnen de lijnen om rond de klok van vijf uur de jaarlijkse strijd aan te binden tegen de welpen en pupillen van de club (óók daar moest de hoofdmacht haar meerdere erkennen in de aanstormende jeugd) Tussendoor werd doelwachter Teun Nijhof (ondanks een vracht aan tegentreffers) volledig terecht gekozen tot “Speler van het Jaar” en mag ie de bijbehorende “Folkert Velten Bokaal” een jaartje op z’n slaapkamer zetten.