Enter Vooruit 1

E.V. VERGEET ZICHZELF WEER TE BELONEN!!!

Het wordt zo langzamerhand een wekelijks terugkerend verhaal, maar ook tegen de nummer 3 van de ranglijst in de 1e klasse D, ofwel het bezoekende S.D.V. uit Barneveld, heeft Enter Vooruit zich zaterdag wederom ernstig tekort gedaan. In een tweede helft, waarin de Veluwse equipe met hangen en wurgen  de meubelen moest redden, ontbrak het de Enterse troepen aan het nodige gogme, een absolute killersmentaliteit en ook het nodige geluk, 1-2.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Drie weken achtereen speelde E.V. tegen één van de koplopers in 1D en eveneens driemaal gloorden één of meer punten aan de horizon voor de manschappen van coach Peter Schulte. Maar waar een tegenstander de kansen subiet afstraft, pegelt E.V. in de zone waar het gebeuren moet veel te vaak honderd-procent-mogelijkheden rucksichlos naar de Filistijnen. Daarnaast hebben teveel defensieve krachten dit najaar achteraan gezeten (en zeker niet opgelet) bij de lessen “verdedigen”, want ook afgelopen zaterdag mocht de tegenstrever uit Barneveld zich verwonderen over zoveel vrijheid bij de twee treffers. In minuut 28 combineerden de blauw-witten zonder noemenswaardige oneffenheden op hun pad, zich moeiteloos naar de 0-1 (Onur Tekay) en twee minuten verderop begon Rico Kuyt aan een omzwerving door “de zestien”, waar Jules Verne jaloers op zou zijn geweest en toen de Barnevelder, nauwelijks bekomen van verbazing dat ie niemand tegenkwam, de 0-2 tegen het netje liet ploffen, moest Enter Vooruit, voor de zoveelste keer dit seizoen, in de achtervolging.
Maar hoe zwaar E.V. het ook heeft in deze klasse, na de glorieuze kampioenstocht van vorig voetbaljaar, het woord “opgeven” komt niet voor in de woordenlijst van de trawanten van Schulte. Pal voor rust kreeg Mark Breukink, fraai alleen voor het doel gezet door Jesse Pultrum, een kans om ’s nachts rillend van wakker te worden (de knikker hobbelde naast het doel van goalie Jeroen van Binsbergen), maar een minuut later was E.V. terug aan het front. Jesse Pultrum pikte de bal van de voet van Maarten van de Groep, werd vervolgens in het strafschopgebied van de sokken gelopen (het rode karton voor Van de Groep) en …… er zijn nog zekerheden in dit leven …… Henri Knol veegde de pingel staalhard in de winkelhaak, 1-2.
Na rust begon E.V. gestaag te bouwen aan een fors veldoverwicht. Nog immer waren de rappe tegenstoten van S.D.V.B. niet van gevaar ontbloot, maar zwart-wit was op de regiestoel gekropen en kwam daar in het tweede bedrijf ook niet meer vanaf. Maar hoeveel munitie E.V. ook in de strijd gooide, het was veelal niet doordrenkt met het benodigde vernuft. Waar de opponent uit Barneveld, tot vervelens toe, álles uit de kast haalde om de wedstrijd “dood te leggen”, ontbrak het bij zwart en wit nét aan dat beetje scherpzinnigheid en gewiekstheid om de Veluwebewoners echt in zwaar weer te brengen. Enter Vooruit gooide alles in de strijd voor (ook verdiend) puntgewin, werkte zich een slag in de rondte, maar was niet bij de pinken op de momenten dat er brandalarm was voor de kooi van Van Binsbergen. Twee reddingen op de doellijn en een pegel van Ron Smit op de aluminium staander waren de laatste schermutselingen op De Werf, waar het Enterse kleedlokaal na ruim 95 minuten voetbal opnieuw dienst deed als opvangplek voor een zwaar teleurgestelde Schulte-brigade.

 

ENTER VOORUIT KRIJGT TE WEINIG

Enter Vooruit leek zaterdag in Nijkerk enkele keren op weg naar een kleine stunt tegen de koploper in de 1e klasse D van het district Oost, ofwel N.S.C., maar na een 0-1 ruststand in Enters voordeel, plus enkele prima mogelijkheden in de slotfase om nog met een remise uit Nijkerk te vertrekken, moest de equipe van coach Peter Schulte toch in extremis het hoofd buigen toen de eindrekening werd opgemaakt, 3-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Na een fanatiekere opening van de thuisploeg, zette E.V. in het eerste bedrijf een deugdelijke onderneming neer op het sportpark De Burcht. Al na enkele minuten had Henri Knol de 0-1 op z’n pantoffel, maar de Enterse routinier kon z’n rechter niet vol tegen de knikker krijgen, zodat vroeg onheil uitbleef voor de gastheren. Toch moest de kampioenskandidaat vooreerst met twee woorden spreken. Zwart en wit nam steeds meer initiatieven in een waterkoud en winderig Nijkerk en zag die zwoegende stijl na een dik half uur beloond met een voorsprong. Wim Oosthoek stuurde op rechts Peter Pluimers de wijde wereld in, de rechter vleugelverdediger pierewaaide elk geelhemd uit z’n wiel er leverde rond “de zestien” geraffineerd maatwerk af. Mark Breukink bedacht zich geen moment en pegelde de knikker zonder mankeren onder doelwachter Jan van Willige door tegen de netten, 0-1. Bij Enter Vooruit zag men dat de thuisploeg in die fase waarschijnlijk niet in haar beste doen was en had zomaar met een ietwat geruststellender 0-2 voorsprong naar het kleedlokaal kunnen trekken. Een sterk acterende rechterspits Mark Breukink ging pal voor rust wederom op rechts vliegen en zag dat Ron Smit de bal uit z’n voorzet kiezelhard op de uitgestrekte knuisten van Van Willige kogelde.
Na rust kwamen de geel-blauwen met wat andere troefkaarten op tafel. Bij de nummer één van het klassement gingen er nog wat extra kolen op het vuur en het, nog niet met zelfvertrouwen overlopende Enterse gezelschap, ging stilaan weer teveel naar achteren schuiven. E.V. zocht zodoende toch de problemen op en kreeg die dan ook subiet in de schoot geworpen. In het derde kwart van de steeds rommeliger en grimmiger wordende match, draaide N.S.C. de rollen om. Eyup Trelemez en invaller Yannick Cornelisz toverden de 0-1 achterstand voor de thuisploeg naar een 2-1 voorsprong op het elektronische scorebord. Maar Enter Vooruit, dat allengs de wetten der eerste klasse in het hoofd heeft gebeiteld, vond evenals voorgaande week tegen het ongeslagen Bennekom, haar tweede adem. In de wetenschap dat er tegen dit N.S.C. nog zeker een punt uit de brand te slepen was, togen de manschappen van kapitein Schulte massaal naar de frontlijn. De Enterse oefenmeester haalde z’n degelijk spelende centrale defensieve duo Niels Getkate en Matthijs Rozemuller naar de dug-out en stuurde extra verse krachten naar de vuurlinie. Nadat in de slotminuten een in het nauw gebrachte N.S.C.-verdediger, in een extreme poging om naderende miserie te voorkomen, de bal op de eigen doelpaal had gekopt, lag de knikker plotsklaps aan de overzijde op de kalkstip. Spits Mark Fennebeumer was er in de grote rechthoek bij gaan liggen, de Utrechtse referee P. Lips zag er een penalty in en commandeerde en passant “zondaar” Dylan Siemerink vroegtijdig met het rode karton naar de douche. Fennebeumer schoot Nijkerk in juichgezangen, maar de aanvoerder, die de hele middag al als een tweede Johannes Brugman oeverloos tegen de leidsman aan had gekletst, vierde die treffer op zo’n misselijkmakende wijze dat de arbiter hem eveneens met rood naar het kleedlokaal zond. Manmoedig vereende E.V. nog eenmaal de krachten om toch nog een wondertje te bewerkstelligen, maar de geest was uit de fles om alsnog een heel laat puntje te rapen.

REMISE BLIJFT UIT.

Onder het motto “er is niks zo snel weg als de dag van gisteren” heeft Enter Vooruit zaterdag  tegen het nog ongeslagen Bennekom, op bewonderenswaardige wijze het echec van een week eerder (zevenklapper in Ede), uit het collectieve geheugen gevoetbald. Met noeste arbeid en een niet aflatende inzet liet E.V. de kampioenskandidaat in de slotfase peentjes zweten, maar zag die eensgezinde bezieling net niet voldoende zijn voor een punt, 2-3.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Hoogstwaarschijnlijk heeft de technische staf van E.V., coach Peter Schulte en consorten, zich deze week de blaren op de tong moeten kleppen om de troepen weer in het juiste gareel te krijgen, feit was wel dat Enter Vooruit het publiek zaterdag een prettige  voetbalmiddag bezorgde. Vanaf acquit lieten de zwart-witten het aan hun broek niet drogen. Schulte had wat andere stukken op het schaakbord gezet en E.V. begon de strijd zoals die vóóraf waarschijnlijk op het tactisch bord was uitgetekend. Met ongebreidelde passie werd het doel van de bezoekers uit Bennekom bestookt en binnen een handvol minuten moest eerst een Bennekomse verdediger z’n doelman Christian de Haan op de doellijn hulp bieden bij een kopbal van Ron Smit en kon diezelfde Smit de knikker in kansrijke positie met z’n linker niet vol raken. Er was meteen peper en zout in de match en ook de mannen van de Veluwe lieten, na de openingsstorm van E.V. zien dat die toppositie niet als cadeau is aangedragen. De Bennekommers bleken de beter gestoffeerde ploeg, waren fysiek sterk en voetbalden zich wat sneller uit de duels. Kansen creëerde de equipe van coach Arnold Brehler zich echter nauwelijks. Het openingsdoelpunt van de gasten viel halverwege het eerste bedrijf dan ook uit een vrije schop. Linker middenvelder Mourad Marbouh stuurde de knikker, geholpen doordat de bal ietwat van richting veranderde, secuur naar de winkelhaak, 0-1. Het duurde even voordat de compagnie van Schulte die optater verwerkt had, maar een kwartier verderop was de zaak weer in evenwicht. Mark Breukink begon aan de voorbereidingen, Henri Knol vond nog goalie De Haan op z’n weg, maar Ron Smit pegelde het speeltuig in de rebound tegen de netten en zond de ploegen met 1-1 naar de klaarstaande thee.
Na rust leek er vooreerst wapenstilstand. Beide ploegen namen niet al te veel risico’s en het notitieboekje met kansen of doelrijpe mogelijkheden bleef akelig leeg. Toch namen de gasten uit Bennekom steeds meer initiatieven en kroop E.V. steeds meer terug naar eigen grond. Misschien ingegeven door de druk van Bennekom, maar een gevaarlijk uitgangspunt tegen een formatie die nog geen nederlaag op het conto heeft staan. Eerst verbijsterde arbiter Groenewegen uit het Groningse Delfzijl alles en iedereen op het sportpark De Werf om bij een lichte duw- en trekpartij van weerszijden, de knikker pontificaal op de strafschopstip te deponeren. Jelmer Goedhart, waarschijnlijk ook geschrokken door de ruimhartigheid van de leidsman, poeierde de pingel tegen de aluminium staander. Ruim een kwartier na rust ging Enter Vooruit binnen twee minuten evenzo vaak naar het canvas. Middenvelder Quincy Veenhof rukte op met de knikker aan de voet en fabriceerde een pegel die alle elementen in zich had om een doelman kansloos te laten (doelpunt om in te kaderen, 1-2) en nauwelijks bekomen van die schrik, “vergat” E.V. de dekking en glipte op links Mourad Marbouh door de Enterse stellingen en het was 1-3. Een dubbele uppercut waar een mens op een voetbalveld niet beter van wordt. Er leek in eerste instantie door E.V. ook geen antwoord op te formuleren. Enter Vooruit lag kortstondig aan het infuus, dreigde een wijle te kapseizen maar de elf van Schulte vertikten het zaterdag om zomaar te plooien. Mark Breukink begon een klein kwartier voor sluitingstijd aan een straffe dribbel en eindigde ermee dat de meegelopen Ron Smit andermaal het ronde projectiel voorbij sluitpost De Haan kon schuiven, 2-3. Met die treffer werd het slotakkoord een enerverende bedoening. De rood-witten uit Bennekom vonden steeds minder hout om pijlen van te maken en zwart-wit voelde dat er zowaar nog een punt te rapen viel. Er kwam hevige turbulentie voor de neus van doelwachter De Haan, het roerde plots van alle kanten, adrenaline doet wat met een mens, maar de klok was onverbiddelijk. De minuten tikten te rap weg op De Werf en het eindverdict bleef dan ook 2 tegen 3.

PIJNLIJKE VERNEDERING!!!

Met een onwaarschijnlijke kater zocht de aanhang van Enter Vooruit (en het waren er weer velen) zaterdag haar vehikel weer op voor de terugreis vanuit het Gelderse Ede. Hun ploeg had even daarvoor een parodie op voetbal op de Edese kunstgrasmat gelegd en met recht mocht het statement “een lamentabele vertoning”  in de mond genomen worden. Na anderhalf uur amechtig gespartel, dreunde het eindverdict nog tot de late zaterdagavond na in Enter, 7-0.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

De “Black Friday” ging in Enter moeiteloos over in een “Zwarte Zaterdag”. Zelden zal een Enterse hoofdmacht zich op zo’n pijnlijke wijze hebben laten ringeloren. Het was voor het toeziend volk 90 minuten lang bijten op de onderlip. E.V. werd op dramatische wijze anderhalf uur met huid en haar door de gehaktmolen gedraaid en mocht geen moment aanspraak maken op ook maar één tegentreffer. En het probleem was al vroeg geboren. Binnen een handvol minuten kwam zwart en wit al in Sukkelland terecht. Met welke opdracht coach Peter Schulte z’n manschappen het sportpark Inschoten van tegenstrever D.T.S Ede op had gestuurd, was volstrekt onduidelijk. Na de winst voorgaande week in Scherpenzeel zou mochten worden verwacht dat de Enterse equipe voortborduurde op die opsteker, maar van acquit leek deze zaterdag de “Hollandse ziekte” in de gelederen geslopen te zijn. Achterin bij E.V. werd oeverloos lang breed spelen en geen enkel initiatief, tot in den adelstand verheven, het Enterse middenveld werd volledig overlopen en keer op keer in de persoonlijke duels te kijk gezet en voorin kon zwart-wit zich in 90 minuten roemloos geploeter, geen enkele doelkans bij elkaar harken. De ploeg uit Gelderland spon er, verbijsterd door zo weinig oppositie, volop garen bij. De blauw-witten hadden zich dit seizoen in 7 duels (evenals Enter Vooruit) slechts 4 wedstrijdpunten bij elkaar gevoetbald en hadden in dat zevental wedstrijden ook maar 6 maal het netje weten te vinden. Dat magere stel treffers werd nu in anderhalf uur royaal verdubbeld. D.T.S trok als een furie over het veld, won elk persoonlijk duel en, doordat de Edenaren werkelijk bij vlagen geen strobreed in de weg werd gelegd, kreeg de goals, als waren het spaarpunten, er ook maar meteen gratis bij. De defensieve stellingen van E.V. werden tot de grond toe afgebroken en het hele zwart-witte bolwerk zakte, naarmate de minuten voorbij kropen, als een mislukte soufflé in elkaar. Ook na rust bleef D.T.S. mokerslagen uitdelen. De Gelderse aanvallers staken als lastige horzels en degradeerden hun opponenten somtijds tot etalagepoppen. De Enterse miserie stopte pas toen de 90 minuten vol waren en konden de zonden op de terugreis overdacht worden. Volop werk derhalve aanstaande week voor kapitein Schulte om zijn troepen weer in de juiste slagorde te krijgen. Dat Enter Vooruit veel beter kan dan dat het zaterdag liet zien is overduidelijk. Nu moet die wetenschap zich ook nog eens voor langer tijd vastzetten in de koppen én voeten der acteurs.

WAAR KANSENFESTIVAL LEIDT (SLECHTS) TOT 2-3 ZEGE

Een overwinning én goed voetbal kwamen zaterdagmiddag samen toen Enter Vooruit in de streken van de Gelderse Vallei tegen opponent Scherpenzeel na 90 minuten de sportieve wapens opborg. In haar beste match tot nu toe dit seizoen, miste de equipe van hoofdman Peter Schulte een arsenaal aan kansen, maar werd de zéér welkome driepunter toch nog in de koffer opgeborgen 2-3.

Maar eerst lag er over het Scherpenzeels sportpark De Bree een serene waas van rust en stilte bij een zwijgend moment voor de deze week tragisch verongelukte E.V.’er Stefan Hutten. Voetbal bleek maar weer eens bijzaak in dit leven.

Vervolgens begon Enter Vooruit met overtuiging aan de zaterdagse onderneming op de Veluwe. Vanaf acquit liet de brigade van Schulte zien dat men voor een aansprekend resultaat richting Scherpenzeel was getrokken. Kansen leverde de ijver vooreerst niet op, maar dat de manschappen van Scherpenzeel-coach Dik Peters van Ton deze middag niet bepaald konden bogen op een defensie van gewapend beton was overduidelijk. Voorin liepen bij de Veluwebewoners enige lieden die het gaspedaal aardig in konden duwen (en waren er bij E.V. navenant enkele gegadigden die nog eens de cursus “secuur verdedigen” moeten overdoen), defensief was het bij de blauw-witten af en toe wel heel erg matig wat er op de kunstgrasmat werd getoverd. Kapitaal balverlies in het afweergeschut van Scherpenzeel leverde dan ook na een klein half uur voetbal de 0-1 op. Wout Velten (tot dan toe op generlei wijze in de debatten voorkomend) plukte de knikker van de schoen van een blauwhemd en pegelde E.V. met een voorsprong richting schaflokaal. Waar bij de aanhang van E.V. na de hervatting al de nodige wissels werden verwacht (om maar meteen een paar troefkaarten op tafel te gooien), kwam Schulte met dezelfde elf acteurs terug binnen de lijnen. Wél was nu meteen de lont aan het vuur. De thuisploeg ging onvervaard op zoek naar de gelijkmaker en bij E.V. kreeg men binnen tien minuten al drie dotten van kansen in de schoot geworpen. Maar in het compartiment der aanvallers liepen aan Enterse zijde zaterdag enkele kandidaten voor de “missers-van-de-dag-award”. De fraaiste mogelijkheden werden pontificaal naar de Filistijnen gekegeld. En dan is het een a-b-c’tje dat aan de overzijde de knikker op een gegeven moment in het netje ligt. Een vrije schop op het “halve maantje van de zestien”, doelwachter Teun Nijhof die zoveel spatie naast zich overliet, dat men van mijlenver zag aankomen dat vrije-trapnemer Danny Stomphorst die gapende ruimte zou benutten en inderdaad krulde de spits de bal naar de ongedekte winkelhaak, 1-1. Er lag dus opnieuw werk op de plank voor zwart en wit en zowaar leek de Enterse motor na deze optater opnieuw stevig te gaan gloeien. Er was onder het schedeldak der Enterse manschappen binnen gedruppeld dat er vandaag wat te halen viel in Scherpenzeel en een handvol minuten verderop stond E.V. opnieuw aan de juiste kant van de score. Henri Knol loodste middenvelder Jesse Pultrum door de blauw-witte stellingen en tegen dienst overtuigende schuiver was er voor keeper Coen Uyterwaal geen kruid gewassen, 1-2. Maar zoals Enter Vooruit in deze match van geen wijken wist, was ook Scherpenzeel nog niet uitgeteld. Arbiter Stegeman uit Rijssen had zich al eens de Enterse gramschap op de hals gehaald bij een vermeende (niet gegeven) strafschop, maar de referee van dienst liet drie minuten na de 1-2 zijn, voor buitenspel vlaggende, assistent aan de zijlijn staan voor wat het was en Bjorn Cuperus knalde de thuisclub weer naast de gasten, 2-2. Bij de bewoners van De Bree dacht men dat met die gelijkmaker in elk geval een remise uit de brand was gesleept, maar het bleef bij denken, want een mentaal ijzersterk Enter Vooruit toverde nog zo’ n vorstelijk afsluitend dessert op tafel, dat het er bij de thuisploeg ietwat teveel aan was. Nauwelijks waren de feestgezangen bij de gelijkmaker weggeëbd met de koude najaarswind of zwart en wit stond andermaal met een doelpunt in bonus. Doelwachter Uyterwaal ging een kwartier voor sluitingstijd grabbelen en een attente Jesse Pultrum duwde de verdiende 2-3 in de netten. Die uppercut deed de formatie uit Scherpenzeel tollen door de ring. Daarentegen was bij E.V. het deksel van de pan, maar in een maalstroom van kleine, grote en niet te missen kansen, weigerden de troepen van Schulte om de doelpunterteller naar het absolute zenit te jagen. Desondanks stak E.V. de zege in de binnenzak en kachelde met een tevreden gevoel huiswaarts.

 

ENTER VOORUIT MOET IN LAATSTE MINUUT REMISE TOESTAAN.

In een match die geen minuut verveelde, hebben Enter Vooruit en het bezoekende K.H.C. uit Kampen er zaterdagmiddag een enerverende bedoening van gemaakt. Beide ploegen gooiden hun hele hebben-en-houen in de strijd en toen het (opnieuw) leek dat Enter Vooruit bij het naderen van het eindverdict met de bloemen ging lopen, hesen de Kampenaren zich in de slotminuut tóch nog naast de thuisploeg, 2-2.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Vanaf minuut één werd het op een waterkoude Werf zaterdagmiddag een strijd van wel en wee tussen Enter Vooruit en de gasten uit Noordwest Overijssel. Waar vóór rust de ploeg van E.V.’s voorman Peter Schulte de zaak domineerde, kwamen na de onderbreking van een kwartier, de manschappen van K.H.C.-coach Herman Oosterhaar wat nadrukkelijker ten tonele. Een manke afwerking aan weerszijden en de nodige defensieve flaters zorgden ervoor dat er geen touw aan vast te knopen was wie er uiteindelijk met de zege in de achterzak, richting een opgetogen, dan wel een treurnis wekkende zaterdagavond zou gaan.
Bij zwart en wit begonnen ze in elk geval met de betere papieren op tafel te gooien. Binnen het kwartier lag de knikker achter K.H.C.-doelman Roy van Dijk in het Kampense netje. Mark Breukink begon vanaf eigen speelhelft aan een opmars, waarbij hij, als ware het een wielerkoers, iedereen naar z’n achterwiel verwees en aan het eind van de rit, met een droge schuiver, E.V. in bonus schoot, 1-0. Een opening op maat, maar de feestvreugde sloeg rap over in een korte schrik, toen Durk van der Leest twee minuten verderop, na knullig Enters balverlies, de ronde knikker tegen de deklat boven doelwachter Teun Nijhof kopte. Net als in voorgaande gelegenheden dit seizoen, werd er bij zwart-wit wederom niet bijster sterk verdedigd. Er liepen wat risicopatiënten in de Enterse gelederen, die deze week geenszins vooraan hadden gezeten bij de lessen “verdedigen”.  Maar óók voorin waren er in het keurkorps van Schulte enige lieden die de motor maar niet aan de praat kregen. Had E.V. zaterdag wat meer rust aan de bal gehad en was de Enterse equipe wat secuurder te werk gegaan, dan had, met een geruststellende tussenstand in de achterzak, de thee tijdens het schaftkwartier nóg beter gesmaakt.
Nu toog E.V. met een magere 1-0 naar het kleedlokaal en waren de Kampenaren “nog in leven”. Die constatering had zich hoogstwaarschijnlijk tijdens de pauze ook in de breinen der bezoekers gezet, want de blauw-witten gaven na hervatting van acquit gas en binnen 10 minuten sprong het cijfertje 0 bij de gasten op het scorebord eveneens op 1. Op rechts liet Karim Gabara z’n directe opponent de hielen zien en “de facto”, symptomatisch voor het seizoen van E.V., frommelde Peter Pluimers de lage voorzet in de eigen kooi, 1-1. Vervolgens kon het alle kanten op. Het spel van beide ploegen was weliswaar nog immer doorspekt met slordigheden, maar aan weerszijden hadden de aardse beslommeringen van puntengewin zich toch in de hoofden der acteurs vastgezet. De meest mogelijkheden voor een winnende treffer kwamen aan de kant van Kampen. Enter Vooruit kwam minder dreigend piepen voor de neus van doelwachter Van Dijk dan voor rust en E.V. goalie Teun Nijhof draaide eigenhandig een dubbele kans van de gasten vakkundig de nek om, door zich met ware doodsverachting tweemaal voor de voeten van een aanstormende K.H.C.-er te gooien. Toch leek Vrouwe Fortuna ditmaal Enter Vooruit  toe te lachen. In minuut 83 schilderde Henri Knol een hoekschop op het blonde hoofd van de ingevallen Ron Smit en hij toverde met een beenharde kopstoot, bij een ieder waarin zwart-wit bloed door de aderen stroomt, de uitbundige lach op het aangezicht tevoorschijn, 2-1. Maar in de nevel van de overwinning kreeg E.V., evenals een week eerder in Hierden, een ijskoude winterbui over zich heen. Eén minuut voordat het secondewijzertje op het klokje van de prima leidende referee Reinoud Weiland uit het Friese Menaldum, de 90 omwentelingen achter de rug had, trokken de mondhoeken van E.V.-coach Schulte (onophoudelijk heen-en-weer benend voor z’n stoel nabij de dug-out) plotsklaps in alle richtingen. Met een weergaloze zweefduik haalde sluitpost Nijhof eerst nog een trillende pegel van K.H.C.-spits Jeffrey de Nooijer uit de winkelhaak, maar toen de halve Enterse goegemeente binnen de lijnen die wereldredding nog aan het vieren was, kopte Leroy Knol, na de rap genomen hoekschop, de knikker via een Enters been in de touwen, 2-2. Het hele scenario overziend een terechte puntendeling en daarom nam een ieder, zowel in Enter alsook in Kampen, dat ene punt zaterdagnacht zonder morren maar mee onder het hoofdkussen.

BITTERE DREUN IN BLESSURETIJD

De klok op het Hierdense sportpark “Mheenzicht” stond al  een wijle vastgeslagen op de volle 90 minuten die er voor staan, toen Enter Vooruit zaterdag met een 0-1 voorsprong op weg leek naar een succesvolle voetbalmiddag, Een vloek en een zucht verderop volstond een onoverzichtelijk scrimmagedoelpunt plus een uiterst discutabele penalty, voor een wrede oplawaai met een moker, Hierden – Enter Vooruit: 2-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Toen de stukken vóóraf op het schaakbord werden gezet, had coach Peter Schulte van Enter Vooruit een netelig vraagstukje op te lossen. Maar liefst 5 routiniers (doelman Robert Velten, plus het kwartet Niels Getkate-Ron Smit-Wim Oosthoek-Gerrit Brunnekreef) bleven middels schorsingen, dan wel de harde wetten van de fysica, deze zaterdag werkloos. Die aanslag op de “vaste” formatie had z’n weerslag op het Enterse veldspel in deel één. De thuisploeg speelde agressiever, óók beter en werd om de haverklap in het zadel geholpen door persoonlijke uitglijders van Enterse lieden. Bij E.V. hadden sommigen het deze zaterdag, vooral vóór rust, “helemaal niet” (kinderlijk eenvoudig balverlies, zwakke mandekking, gebrek aan meedogenloosheid)  en dat gaf nogal eens dat de alarmbellen gingen rinkelen voor de kooi van doelwachter Teun Nijhof. Die stond echter een puike match te keepen, hield met katachtige reflexen de voorwaartsen van Hierden van juichen af, zodat zwart en wit zonder schade het kleedlokaal opzocht voor een kwartier bezinning.
Na de hervatting kreeg de match een totaal ander gelaat. Enter Vooruit was van acquit bij de les en liet nu wel zien dat het niet de bedoeling was om als apathisch toeziend decorstuk op het sportpark Mheenzicht te figureren. De manschappen van Schulte kregen wat kleur op het aangezicht en waren nu gelijkwaardig aan de thuisploeg. Wout Velten knalde vooreerst de knikker nog hard voorlangs het kot van doelwachter Nick Grootkarzijn, maar even verderop vond de blonde aanvaller bij een hoekschop, kompaan Henri Knol. Die had tot dan toe een zwijgend kanon gehad in deze voetbaljaargang, maar nu zocht én vond z’n genadeloze uithaal door een woud van benen, het trillende net achter Grootkarzijn, 0-1. De rood-witten uit Hierden leken subiet van slag, maar bij E.V. leek die constatering nou niet bepaald onder de hersenpan van de elf tussen de lijnen te zijn aanbeland. In plaats van “spijkers-met-koppen” te slaan, trok het zwart-witte gezelschap zich gaandeweg de strijd meer en meer terug in de defensieve stellingen en dat vroeg om moeilijkheden. Hierden-coach Erwin Brem stuurde maar liefst drie verse krachten tegelijk de wei in en E.V. kwam in de slotfase wederom onder druk van de roodhemden. Enter Vooruit kwam heel goed weg toen, na een hoekschop van invaller Ali Akachar, de ronde knikker in een mêlee van spelers, via aanvaller William Beelen de onderkant van de dwarslat raakte en een minuut later nogmaals, toen goalie Teun Nijhof zijn hele hebben-en-houden in de strijd gooide om de Enterse meubelen te redden na een doorbraak van Dani Cloteda. Toch tikte het klokje gestaag verder en leek de ploeg van Schulte, met een ongebreidelde vechtlust in de aderen, de zaak in veilige haven te brengen. In de toegevoegde tijd koos de geluksfee echter de kant van de thuisclub. In minuut 92 kon men bij Enter Vooruit niet tot overeenstemming komen wie de bal zou wegwerken uit de eigen “zestien” en die besluiteloosheid had dramatische gevolgen. Een doorgekopte bal van Cloteda werd zo’n beetje op de doellijn (in buitenspelpositie??) in de touwen geschoven door Jeroen Spoelstra. Omdat er geen VAR aanwezig was in Hierden voor een eventuele controle, was de gelijkmaker een feit. Drie minuten later kreeg arbiter M. Baar (die tot dan toe een prima wedstrijd floot) hoogstwaarschijnlijk even een waas voor z’n ogen, want in een onoverzichtelijk kluwen spelers, viel de bal na een luchtduel tussen een Hierden-aanvaller en E.V.’s middenvelder Dylan Siemerink, volstrekt ongelukkig op de arm van laatstgenoemde, waarna Baar de knikker tot verbijstering van een ieder op de strafschopstip deponeerde. Bij zwart-wit ging die verbijstering al rap over in (moeilijk ingehouden) woede, maar Laurens Brouwer trok zich van alle commotie weinig aan en liet Hierden, via het sleutelgat, toch nog ontsnappen, 2-1.

PIJNLIJKE VOORSTELLING OP SPORTPARK DE WERF

Na een zinderende opening, waarin het leek dat Enter Vooruit korte metten zou maken met het bezoekende A.S.V. Dronten, gooiden de manschappen van coach Peter Schulte achtereenvolgens met een eigen doelpunt, twee strafschoppen tegen én nog eens tweemaal het rode karton aan Enterse zijde, hun eigen glazen in. Zwart en wit hielp de gasten op kinderlijk eenvoudige wijze in het zadel en legde zelf in de tweede helft een regelrechte wanvertoning op de mat, 0-7.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Wie de aanvangsminuten van het duel heeft aanschouwd, zal totaal verbijsterd zijn met een negatieve zevenklapper als eindverdict voor het Enterse ensemble. Het zwart-witte orkest begon al vroeg te spelen en vertrok vanaf minuut één, als ware het een drietrapsraket vanaf Cape Canaveral. A.S.V.-doelwachter Jody Verburg zag aan alle kanten Enternaren op zich afkomen. Wout Velten (moederziel alleen voor de sluitpost gezet door Joël Scheper), Ron Smit met een nauwelijks te missen kopbal vanaf 3 meter en dezelfde Smit met een inzet van een meter of 8, hadden E.V. al in een leunstoel kunnen manoeuvreren, maar onkunde en keeper Verburg als een octopus met 8 tentakels, hielden de zaak recht voor de gasten uit Flevoland. Een treffer van Enterse makelij leek echter uitstel van executie, totdat E.V. de verbouwereerde gasten niet één vinger, maar meteen maar twee handen toestak. Doelman Robert Velten en naamgenoot Sietse Velten waren beiden (op notabene 25 meter van het doel) volledig het Noorden kwijt en de verdediger punterde pontificaal de knikker in de eigen verlaten kooi, 0-1. Het scenario moest dus wederom al na een klein kwartier herschreven worden. Enter Vooruit (met de ondermaatse voorstelling een week eerder in Doetinchem nog in het hoofd) rechte echter de rug, vocht als een leeuw en leek met een hartstochtelijke inzet toch nog de huisraad te redden. Totdat balverlies van aanvaller Henri Knol een dolksteek van een tegenstoot inluidde en Niels Getkate aan het shirt van een Drontenaar ging hangen. Strafschop besliste referee Spoler uit Almelo. Dat er óók nog een rode kaart voor de Enterse verdediger bijkwam was echter wat al te gortig. E.V. met 0-2 (strafschop verzilverd door Jodi de Boer) én in ondertal richting de klaarstaande thee.
E.V. had een Houdini-act nodig, maar kapitein Schulte leek jandorie toch nog z’n troepen met nieuw elan opgeladen te hebben voor het tweede bedrijf. Enter Vooruit toog met de tien overgeblevenen vanaf acquit naar het front en, terwijl de laatste koffiedrinkers nog achter hun bakje leut zaten, binnen enkele omwentelingen van de klok op De Werf, pegelde Joël Scheper het ronde projectiel op de dwarslat. E.V. rook nog enig puntengewin en nam defensief de nodige risico’s. Goalie Robert Velten hield tweemaal een doorgebroken Willem Jelle Bos van juichen af, maar toen een lachwekkende buiteling van de Drontense nummer 9 opnieuw door de arbiter werd omgezet in een volgende pingel, was het gedaan met het broze zelfvertrouwen aan Enterse kant. Sterker nog, het publiek kreeg een dramatisch half uur voorgeschoteld. Het werd je reinste horror binnen de lijnen. De weerstand van zwart en wit leek een parodie op kundig verdedigen. De Drontense zweepslagen volgden elkaar in moordend tempo op en het Enterse gezelschap werd gekraakt in al z’n voegen. Het deed pijn aan de ogen, maar binnen 4 minuten verdubbelden de bezoekers de score. Arbiter dan dienst, Spoler (die geregeld voor commotie zorgde onder de zwart-witte aanhang) deed nog wat extra zout in de wonde door Ron Smit (wiens bloed blijkbaar sneller kookt dan water) ook nog eens vroegtijdig z’n werkdag te laten beëindigen. E.V. nog met 9 man binnen het kader, zag alle kleuren van de regenboog (en dát zijn er zeven) en de losgeslagen polderbewoners draafden in het slotkwartier nog eens met zevenmijlslaarzen door het uit elkaar gerafelde verdedigingsblok en joegen de 0-7 als pijnlijk eindverdict tegen de touwen. Voor het knarsetandend toeziend volk, dat na een uur al snakte naar het eind van deze onderneming, restten alleen nog tranen. E.V. sloop, met de grootste thuisnederlaag sinds vele decennia, met de staart tussen de benen naar het “veilige” kleedlokaal.

E.V. IN DOETINCHEM AFGESCHMINKT.

Het scheen alsof men afgelopen zaterdagmiddag bij de hoofdmacht van Enter Vooruit een berg van de buitencategorie moest beklimmen in het duel tegen het Doetinchemse D.Z.C. ’68, want E.V. liet zich in de Gelderse dreven op het fraai gelegen sportpark Zuid op een onthutsende wijze ringeloren door de thuisploeg. Geen moment kreeg zwart-wit de motor aan de praat en het ontluisterende eindverdict was dan ook navenant het gebodene, 4-0.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Tijdens het schaftkwartier vroegen de meegereisde Enterse supporters zich hardop af waarom men in vredesnaam het vehikel uit de garage had gehaald, om de tocht naar de Achterhoek te maken. Hun ploeg leek in de eerste 45 minuten met de bibber in het lijf over de Doentinchemse grasvlakte te draven. Bij de thuisclub werden vanaf minuut één zo’n beetje alle registers opengetrokken en met een lamentabele Enterse equipe tegenover zich, was het de logica zelve in welke “zestien” het brandalarm keer op keer zou afgaan. Zwart en wit gokte wellicht op een rappe tegenstoot, maar elke angel was al uit de counter, nog vóórdat E.V. de middenlijn passeerde. Passes gingen continue naar een “verkeerde” kleur, geen persoonlijk duel werd gewonnen en geen enkele speler die zich opwierp met een niet aflatend credo in zijn brein van “tot hier en niet verder”. Toen Enter Vooruit na een klein kwartier óók nog een fors handje toestak bij het eerste doelpunt van de ploeg van D.Z.C.-coach Steven Verheijen (kinderlijk geharrewar tussen doelman en centrale duo bij een vrije trap van 40 meter van Meron Zehaye), was de miserie geboren. Psychologie voor gevorderden hoever Enter Vooruit verwijderd is van het “onoverwinnelijke gevoel” uit de voorgaande jaargang. Weliswaar speelt de formatie van coach Peter Schulte dit voetbaljaar een trede hoger op de ladder van de voetbalpiramide en is de tegenstand fors toegenomen, maar een E.V. dat zichzelf is, kan veel beter dan er tot nu toe op de mat gelegd werd. Dat er na het eerste bedrijf slechts één keer gescoord was en de acteurs met die 1-0 tussenstand naar de thee slopen mocht op het conto van een kansen missende Doetinchemse schutterij bijgeschreven worden. Enter Vooruit moest zich eerst eens bij elkaar harken in het kwartier bezinning. Bij terugkomst binnen de lijnen had Schulte in elk geval meer bezieling in de hoofden van zijn manschappen gebeiteld. E.V. ging nu wél met meer overtuiging in de duels en leek op weg naar beterschap. Het was nog geen Enters festival, maar het publiek kreeg nu in elk geval een wat plezieriger vertoning voorgeschoteld. Veel kansen voetbalde zwart en wit zich niet bij elkaar (het bleef bij een losse flodder). E.V. claimde (misschien wel terecht) een strafschop bij arbiter van dienst Jan van Dijk, maar die wuifde dat erg makkelijk weg en aan de overzijde hield doelwachter Robert Velten de hoop op een punt levend, met reddingen op inzetten van Thomas Kleinlugtebeld en Fabian Mensah. Bij Enter Vooruit gokte men op een late (weliswaar dan gestolen) gelijkmaker, coach Schulte haalde de laatste 10 minuten een verdediger naar de kant ten faveure van méér aanvallende intenties, maar die gok pakte faliekant verkeerd uit. E.V. werd wat al te lankmoedig met de zogenaamde “restverdediging”, holde met man en macht in de absolute slotfase naar de vuurlijn en binnen drie minuten plus notabene evenzoveel treffers, werd alle Enterse hoop aan gort gepegeld door nogmaals Meron Zehaye en tweemaal Fabian Mensah, 4-0

DRIEPUNTER VERDAMPT IN TWEEDE HELFT

Een zoutloos tweede bedrijf heeft Enter Vooruit zaterdag de das omgedaan in het competitietreffen met het bezoekende Nunspeet. Waar E.V. tijdens het schaftkwartier, na een uitstekend gespeelde eerste helft, nog in bonus stond (1-0), leek het er verdacht veel op dat in de resterende helft lood in de kuiten van de Enterse acteurs was geslagen. De gasten sponnen er garen bij en gingen net vóór sluitingstijd zowaar óók nog met de bloemen lopen, 1-2.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Zwart-wit en blauw-geel maakten er, onder een stralend oktoberzonnetje, zaterdagmiddag in de eerste 45 minuten een bezienswaardig schouwspel van. Beide ploegen, met de hatelijk nul nog op het puntenconto, gingen vol op de aanval en over en weer was er dan ook regelmatig het nodige brandalarm in “de zestien”. E.V., met aanvalsleider Ron Smit als sterk aanspeelpunt kwam af en toe gevaarlijk piepen via de vleugels en bij de bezoekers kwam het gevaar van diepgaande voorwaartsen, die bestendig de ruimte zochten achter de Enterse defensie, Omdat de mannen van coach Peter Schulte teveel op één lijn acteerden, leek die strategie een kolfje naar de hand van de equipe van Nunspeettrainer Freddy Smit. Doelrijpe kansen bleven voorlopig echter achterwege. Naarmate het duel vorderde, kwamen de betere papieren in handen van zwart en wit. De signatuur onder de openingstreffer van de middag kwam op naam van Sietse Velten. De centrumverdediger begon in minuut 18 aan een wandeling vanaf eigen helft, dacht bij z’n eigen: “ze zoeken het allemaal maar uit” en peerde de knikker vanaf een metertje of 25 zonder scrupules, compromisloos in de winkelhaak. Een doelpunt dat de prijs van het toegangsticket al rechtvaardigde. Die 1-0 gaf het Enterse kamp het nodige zelfvertrouwen, want tot het rustsignaal bleven “de elf van Schulte” op de regiestoel aan de knoppen draaien. E.V. vergat de 1-0 echter uit te bouwen en die kleine marge was geenszins een bonus die voldoende zekerheid gaf voor een geruststellende epiloog van de strijd.
Dat bleek na rust, want na de onderbreking van een kwartier kwam er een veel minder smakelijke versie op de Enterse tafel. Enter Vooruit trok zich naarmate de match vorderde steeds meer terug op eigen grond, leek met die handelwijze de minieme voorsprong (plus de bijbehorende drie punten) over de streep te willen trekken, maar dát bleek een doodlopende steeg te zijn. E.V. trok veel te weinig met het nodige volk naar het front en het Enterse blad met daarop de genoteerde kansen, bleef in die fase dan ook akelig leeg. Voor kapitein Schulte, die knarsetandend op z’n zeteltje nabij de dug-out zat,  werd er zodoende heel wat stof tot nadenken bijeen gescharreld. Nunspeet gooide nog wat brandhout in de kachel en rook, door de Enterse lethargie, de gelijkmaker en een kleine 20 minuten voor afloop stond de 1-1 op de borden. Job Hoogedoorn ging op rechts vliegen en Patrick Pluim volleerde de voorzet tegen de netten. Bij Enter Vooruit was het  ineens alle hens aan dek en de gasten leken een wijle vleugels te krijgen. Bij sommige Enternaren sloeg het melkzuur in de benen en ook de hersenen lijden daar dan onder. Enter Vooruit kreeg zodoende geen vat meer op het middenveld (dáár lag de sleutel van de wedstrijd) en blauw-geel was de naderende beul met bijl. Robert Velten verrichte wereldreddingen op inzetten van Isa Kiziler en Marnix Tissingh, waardoor E.V. lang mocht hopen op een punt. Enkele minuten voor het slotsignaal werd die hoop de grond in geboord toen op links de gewiekste Isa Kiziler nog eens de buitenbocht nam, alles en iedereen z’n hielen liet zien en Lars van Wetering aan het eind van die aanval z’n slof onder het ronde projectiel zette, 1-2.