Enter Vooruit 1

MET WINST DE WINTERPAUZE IN.

Een matig voetballend Enter Vooruit heeft zaterdag nagelaten om een enorme positieve zwengel aan het doelsaldo te geven. Tegenstrever Quick ’20 sjokte in Enter zo’n beetje anderhalf uur achter de feiten aan, maar de thuisploeg zat aanvallend in een collectieve depressie en “vergat” om met een “18-karaats-score” binnenkort aan de Kerstdis te gaan zitten. Gewonnen werd er wel, 3-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Het was weinig oogstrelend wat E.V. zaterdag uit de kuiten schudde. De bijna 100-jarige opponent uit Oldenzaal bakte er echter nóg minder van, waardoor er geen bloed vloeide uit het arsenaal aan aanvallende Enterse missers. Het leek of sommige lieden binnen de lijnen voortdurend ruzie hadden met de bal en onophoudelijke moeite hadden om de ronde knikker onder controle te krijgen. Molshopen konden het op de kunstgrasmat toch niet zijn. Feit was wel dat de gasten lang “in de wedstrijd” bleven, omdat E.V. hardnekkig bleef weigeren om de netten aan flarden te pegelen. In de beginfase waren de manschappen van coach Peter Schulte (met krukken toeziend vanaf de tribune) al vlot op de gehoopte 1-0 voorsprong gekomen toen Sietse Velten vanuit het achterland een juweel van een dieptepass op het hoofd van Kevin Peppels legde en doelman Sander Vis werd verslagen door de aansluitende kopbal. Vervolgens speelde de thuisploeg met kort combinatievoetbal de Oldenzalers een wijle tureluurs, al bleven ook toen de goede bedoelingen al steken wanneer er een Enternaar voor de neus van Vis verscheen. Maar toen  Quick, als een donderklap bij een staalblauw hemelgewelf, plotsklaps op 1-1 kwam, was het gedaan met het acceptabele veldspel van E.V. Oók die tegentreffer was exemplarisch voor de eerste seizoenhelft van zwart-wit. Bij Enter Vooruit schijnt het bekant een kleine onmogelijkheid te zijn om achterin de nul op het scorebord te houden en ook nu was hopeloos defensief gestuntel reden dat een volkomen vrijgelaten Willem Huitink “zomaar” de knikker vanaf twee meter langs doelwachter Teun Nijhof mocht laten hobbelen.
Na een kwartier hernieuwde krachten te hebben bijgetankt in de kleedlokalen, legde de goed leidende referee Eddy de Gier uit Biddinghuizen de bal, drie minuten na hervatting, op de witte stip, elf meter voor de neus van goalie Sander Vis, nadat Kevin Peppels, na een Oldenzaalse charge, de kwaliteit van het kunstgras was gaan verkennen. Wout Velten wilde zich wel met dat klusje belasten, maar keeper Vis grabbelde de bal uit de rechter benedenhoek. Vijf minuten verderop was het alsnog raak. Kevin Peppels stoomde op links het strafschopgebied binnen en lepelde de bal op het hoofd van dezelfde Velten. Nu mocht Vis wél de gang naar het net maken en gaf ’t scorebord 2-1 in Enter voordeel. Met die voorsprong in de achterzak zou het allemaal wat beter moeten worden aan Enterse kant, maar het werd meer en meer een amechtige en armoedige aangelegenheid. E.V. kreeg zoveel ruimte en legio kansen dat het gehakt had kunnen maken van de ploeg uit de Boeskoolstad, maar omdat het aanvallend was om moedeloos van te worden, kreeg men bij Quick ’20 (tot dan niet in staat tot enig verontrustend weerwerk) zowaar nog het besef dat er in Enter nog een punt te rapen viel. Quick-coach Tim Engbers trommelde nieuwe aanvallende soldaten op, maar het interim trainersspan Han Velten-Erwin Geels had ook nog een paar jeugdige E.V.‘ers in de wachtkamer zitten. Sander Jansen en Job Voortman kwamen aan Enterse kant binnen de krijtlijnen. Dat bracht nieuw elan en hernieuwd vuur bij de thuisploeg. De gasten gooiden er in de slotfase toch nog (met zeeën van ruimte achterlatend) een klein offensief uit, maar aan de overzijde profiteerde Job Voortman van de ontstane spatie op het veld. Vanaf eigen helft rukte de jongeling op, zag z’n tegenstanders alleen nog in de achteruitkijkspiegel en poeierde het speeltuig zonder dralen langs doelman Vis in de touwen, 3-1. Over en sluiten en Enter Vooruit dook alsnog met een verdiende zege het Kerstreces in.

ZWARE BEVALLING!!!

Een match tegen Vroomshoopse Boys is voor Enter Vooruit in het algemeen een krachtmeting van het zwaardere labeur. Ook afgelopen zaterdag was het op het sportpark De Bosrand kwaad kersen eten voor de zwart-witten. Een kleine drie kwartier liep E.V. moedeloos achter de feiten aan, pas een half uur voor sluitingstijd werden de bordjes verhangen en keerde E.V. alsnog met de winst in de achterzak huiswaarts, 2-4.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Het vuur zat in Vroomshoop al rap aan de lont. Binnen drie minuten resideerde Enter Vooruit met goede papieren. Wout Velten stuurde Kevin Peppels de ruimte in, die goochelde wat op de achterlijn, vond Henri Knol bij de tweede paal en de topscorer aller tijden van E.V. duwde de 0-1 achter sluitpost René Kok. In het Enterse kamp zal men wellicht gedacht hebben: “hoe rapper we er vanaf zijn, hoe beter”, maar die vlieger ging niet op in Vroomshoop. Drie keer diep ademhalen en E.V. was het initiatief al kwijt. Eerste (ingestudeerde) hoekschop van “de Boys”, desorganisatie bij de Enterse troepen en Andjin van Veen pegelde de geel-blauwen naast de gasten. En alsof dat nog geen voorbode was, werd hoekschop nummer twee voor de thuisploeg ook maar meteen omgezet in goud. Daar riekte echter wel een penetrante geur van buitenspel aan (scheidsrechter Semh Kiremit uit Almelo wuifde het vlagsignaal van z’n assistent weg), maar de mee naar voren getrokken Rutger Schrijver stelde zich dergelijke vragen niet en ranselde de knikker langs doelwachter Teun Nijhof tegen de netten, 2-1. Vervolgens moest E.V. tot aan de thee met twee woorden spreken. Zwart-wit probeerde wel een gedegen aanvalsopbouw op de mat te leggen, maar legde het keer op keer af tegen de fysiek sterkere blauwhemden. En voorin leek het er verdacht veel op dat ze allemaal door dezelfde horzel gebeten waren, want E.V. creëerde tegen de ijzersterke Boys-defensie (tot zaterdag 12 treffers tegen in 10 matchen) werkelijk geen enkele kans meer.
Het interim trainersspan Han Velten-Erwin Geels ging eerst maar eens 15 minuten babbelen tijdens de schaft. Er moesten andere maatregelen genomen worden om de Vroomshoopse enclave te verontrusten. Waar menigeen al aan personele omzettingen dacht, kwamen dezelfde acteurs bij E.V. terug binnen de lijnen. Maar het duurde nog een kwartier voordat Enter Vooruit het mes omdraaide, met de scherpe kant naar boven. Jesse Pultrum en Joël Scheper werden bedankt voor de geleverde arbeid en in de coulissen stonden Dennis Bolink en Marco ter Weel klaar om nieuwe munitie aan te dragen. Die wissels pakten goed uit. In het laatste half uur kwam dan toch nog in Vroomshoop het Enterse hoofdgerecht op tafel. Vanaf minuut 69 ontplofte de boel alsof het een vervroegde oudjaarsavond was. Dennis Bolink gooide de knikker uit een hoekschop voor de kooi van Kok en Sietse Velten zwiepte er z’n hoofd tegenaan en kopte het projectiel snoeihard boven de graaiende vingers van Kok, onder de deklat, 2-2. Vijf minuten verderop moest plotsklaps Vroomshoop zich in alle bochten wringen na een vrije trap van Wout Velten. Die had daarvoor waarschijnlijk een klein uur in het wachtzaaltje gezeten, maar nu wapende hij z’n linker en leverde een pegel af die alle elementen in zich had om een doelman kansloos te laten, 2-3. In de Enterse dug-out kwam er een zweem van een glimlach op de aangezichten en dat ging over in een brede grijns toen dé actie van de 11e speeldag in de slotminuten opgevoerd werd. Sietse Velten zond een vrije trap naar het blonde hoofd van Wout Velten, Kevin Peppels reageerde als snelste op de doorgekopte bal en zette met een fabuleuze lob alles, tijd en geluid, een wijle stil. Goalie Kok hoorde het achter zich ritselen en de 2-4 stond op het bord. Daar was voor de equipe van Vroomshoop-coach Jan Peter Jonkman geen antwoord meer op te formuleren, al geeft men in de blauw-gele gelederen nooit op. Ook nu moest Teun Nijhof in de extra tijd nog zwevend door het zwerk om een loeier van Jelle Drees uit de winkelhaak te hameren. Maar de inzet van drie punten, waar deze grijze decembermiddag om gestreden werd en die ten langen leste uit de Enterse tenen moest komen, ging toch als afsluiting mee naar het klompendorp.

ENTERSE WINST ONDANKS VREEMD WEDSTRIJDVERLOOP IN DALFSEN

Wellicht hebben enkele Enterse lieden zaterdagmiddag tijdens het schaftkwartier bij A.S.C. ’62 tegen Enter Vooruit aan de toog of, wie weet, ook zelfs in het kleedlokaal, de horlepiep gedanst bij een tussenstand van 0-4 in Enters voordeel én een oppermachtige equipe van coach Peter Schulte binnen de krijtlijnen. Nog nimmer wist E.V. de volle buit mee te nemen vanuit Dalfsen en nu leek een erg vrolijke terugreis in zicht. Hoe anders is het te verklaren dat zwart en wit na de hervatting een klein half uur volledig het Noorden kwijt was en het toch nog een tweede deel werd waarin soms het ergste gevreesd moest worden. Toen E.V. in het slotkwartier weer bij zinnen kwam, was de driepunter echter wel een feit, 3-5.
Dat Enter Vooruit toch met de nodige vraagtekens richting het sportpark Gerner reisde hoeft geen betoog. De elf van Schulte waren de laatste weken nou niet bepaald bijster op dreef en tegenstrever A.S.C. is al jaren een erg zware kluif voor de zwart-witten. De blauwhemden herbergen enkele rappe mannen in de gelederen, die loeren op razendsnelle doeltreffende tegenstoten. E.V. wenste daarom niet “in het mes te lopen” en begon voorzichtig aan het zaterdagse karwei. Die spelopvatting bleek de juiste, want de ploeg van A.S.C.-coach Piet de Jong kwam nauwelijks piepen voor de kooi van doelwachter Teun Nijhof en E.V. raakte meer en meer in z’n spel. Een vlotte treffer als bagage maakte het er allemaal ook nog wat makkelijker op. In minuut 5 zeilde Henri Knol een hoekschop richting Dennis Bolink die de knikker in één beweging richting doel transporteerde waar Sietse Velten z’n hoofd tegen de bal drukte en doelman Thom Scherpenkate z’n eerste gang naar het net kon maken, 0-1. Nauwelijks bekomen van de schrik zag gans Dalfsen enkele minuten later het scorebord al naar 0-2 springen. Op links begon de inleidende fase bij het trio Kevin Peppels-Henri Knol-Jesse Pultrum, waarna Dennis Bolink (vóór de pauze de absolute uitblinker aan Enterse kant) heel meegereisd Enter liet juichen. Vervolgens speelde E.V. de verdedigingswerken bij A.S.C. naar een volledige afbraak. Keer op keer sneed het Enterse ensemble als een warm mes door de Dalfsense boter. De 0-3 én 0-4, nog vóór rust, waren kleine kunstwerkjes op zich. Eerst stuurde een zins begoochelende combinatie tussen Henri Knol en Dennis Bolink, rechtervleugelverdediger Peter Pluimers de weide wereld in, waarna Jesse Pultrum de loepzuivere voorzet tegen de touwen ranselde en pal voor het rustsignaal van de bekwaam fluitende referee Rik Steens, pegelde Dennis Bolink het ronde leder, ineens vanuit het luchtruim (na voorbereidende werkzaamheden van het drietal Wout Velten-Knol-Pultrum) kiezelhard achter Scherpenkate, 0-4 en op naar de vijftien minuten durende  drinkpauze.
Een kwartier bezinning kan vreemde dingen doen in de hoofden van een mens. Bij Enter Vooruit moet men, al nippend aan de thee, gedacht hebben dat de klus van het weekend wel zo’n beetje geklaard was, een deurtje verderop heeft coach De Jong hoogstwaarschijnlijk een verbaal wondertje verricht dat tot het diepste brein van z’n manschappen moet zijn doorgedrongen, want na rust kreeg de match vooreerst een volledig ander gelaat. A.S.C.’62, dat notabene beland scheen in een doodlopende steeg, ging van acquit met een heerlijk optimisme de (bijna verloren) strijd aan, opgeven stond blijkbaar niet in het jargon der blauw-witten en bij de gasten uit Enter begon men plotseling te spartelen. Geen oogstrelend voetbal meer, geen scherpte in de duels en bijna apathisch toezien hoe de thuisploeg zomaar terugkwam in de match. Een penalty van Joren Drost (spits Matthijs van Gelder was er na een Enterse overtreding bij gaan liggen) en een kopbal van invaller Geralt Weideman, na een vrije schop van Chiel Pasman en zie, de bordjes hingen er ineens ietwat anders bij op sportpark Gerner. Van Enterse offensieve impulsen was tot dan toe geen sprake geweest. In het eerste kwart na rust was er, zelfs op dat tijdstip meer opwinding in de locale cafés, dan voor het doel van goalie Scherpenkate.  Een voortdurende, voor z’n dug-out wandelende coach Schulte beet het glazuur van z’n tanden. Maar als door een adder gebeten besloot het Enterse gezelschap op de groene grasmat toch plots de ontstane Dalfsense hoop terug te brengen tot een minimum. Henri Knol zond Peter Pluimers op pad, die had zijn zevenmijlslaarzen aangedaan en stoomde de blauw-witte “zestien” binnen. Kompaan Jesse Pultrum stond aldaar gereed om al dat voorwerk op de juiste wijze te bekronen, 2-5. Nog één keer richtte A.S.C. zich bewonderenswaardig op (de snoeiharde pegel naar de 3-5 eindstand van een andere invaller, Jorden Volkerink), maar verder lieten de gasten uit Enter het toch niet aanbranden.

FLETS E.V. DOET ZICHZELF DE DAS OM.

De druiven waren zuur afgelopen zaterdag op het sportpark De Werf na de match tussen Enter Vooruit en het bezoekende W.V.F. In een wedstrijd waarin E.V. nauwelijks initiatieven toonde en het Enterse spel ronduit erg matig was, ging tegenstrever W.V.F. in de slotminuten zowaar met de bloemen lopen, terwijl het voetbal van de gasten uit Zwolle, zo mogelijk nóg treuriger was. De gasten, die voor winst moesten gaan om de eerste periodetitel binnen te hengelen, leken 90 minuten met maar één credo in het achterhoofd te voetballen: “niet verliezen in Enter”. Dat die instelling óók nog een Zwolse driepunter opleverde, mocht de ploeg van coach Peter Schulte zichzelf zwaar aantrekken, 0-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Zowel Enter Vooruit alsook W.V.F. willen dit seizoen bivakkeren in de top van de 2e klasse H. Beide ploegen lijken na een derde van de voetbaljaargang ook te kunnen rekenen op dat plekje. Maar wat de zwart-witten en blauwhemden afgelopen zaterdag hun supporters voorschotelden, leek nou niet bepaald de illusie te wekken dat dát allemaal met goed voetbal gepaard zal gaan. Enter Vooruit was zo’n beetje de hele match de bovenliggende ploeg, maar toonde zich in en rond “de zestien van” blauw en wit een trouwe viervoeter die wél blaft, maar niet bijt. Vóórin was het balverlies bij E.V. in de eerste helft schrijnend en als er al eens een doelrijpe mogelijkheid zich aandiende, was de felheid om zo’n kans om te zetten in klinkende munt, in geen velden of wegen te bekennen. Zwart-wit liet het allemaal maar wat begaan in de veronderstelling dat ’t veldoverwicht wel op één of andere manier een doelpunt zou opleveren. Bij W.V.F. was het resultaat afgelopen weekeinde helemaal heilig. De equipe van trainer-coach Marcel van der Steege leek van acquit af te willen stevenen op een bloedeloze 0-0. De Zwollenaren, toch niet voor niks trotse koploper, leefden hoogstwaarschijnlijk in de veronderstelling dan medekanshebbers op dat periodemetaal, Hulzense Boys en Sparta Enschede, hun wedstrijden verliezend zouden afsluiten en dat een remise in Enter voldoende zou zijn voor het eerste toetje van ’t seizoen. Pas in minuut 43 was er het eerste teken van leven vanuit Zwolle, toen Max Goudbeek z’n hielen liet zien aan de Enterse defensie (die tot dat moment nog helemaal niks had weggegeven), maar de knikker naast de kooi van doelwachter Teun Nijhof prikte.
Na wisseling van speelhelft hetzelfde beeld op De Werf. E.V. méér in balbezit en ook méér wil om er de volle winst uit te slepen, de opponent uit de Overijsselse hoofdstad nog immer met veel volk achter de bal en hopen op een gouden tegenstoot. Coach Schulte had in het kleedlokaal besloten om op z’n middenveld wat meer manschappen te posteren en met twee aanvallers te gaan spelen. Het bleek een ongelukkig besluit te zijn. Was E.V. vóór de thee nog enkele keren dreigend en moest W.V.F.-keeper Mike te Wiele nog tot drie keer toe de meubelen redden, in het tweede bedrijf bleven de aanvallende bedoelingen van de zwart-witten steken in wazige bedoelingen. E.V. kwam nauwelijks nog piepen voor het kot van Te Wiele en in het Enterse kamp was het hopen op een 18-karaats oprisping van één der acteurs. Die doeltreffende opwelling kwam er, maar dan wel aan de overzijde, nadat even daarvoor W.V.F.-invaller Lucas Velner al een rollertje tegen de doelpaal had zien rollen. Volstrekt onnodig balverlies op het Enterse middenrif, Hessel Berends ging op links vliegen en Max Goudbeek kopte W.V.F. naar de winst en zowaar óók nog (bleek achteraf) naar de eerste periodetitel.
In Enter werd er echter niet lang nagepraat over de zaterdagse strijd tussen de lijnen. Al vlot na afloop was daar het ontstellende bericht dat Henri Tijhuis (53 jaar), speler van het 7e elftal van zwart en wit deze middag na een hartstilstand was overleden. Eens te meer bleek dat voetbal gewoon een bijzaak is in dit leven en dat puntengewin dan wel puntenverlies, maar onnozele perikelen zijn van een zaterdagse middag.

 

E.V. MOET MET REMISE GENOEGEN NEMEN

Een dubbel gevoel zweefde  na de 90 minuten voetbal  tussen Be Quick ’28 en Enter Vooruit door beide kleedlokalen. Opluchting en teleurstelling vochten onder de dampende douches, wederzijds om voorrang. De Zwollenaren zagen in de laatste minuut van de zuivere speeltijd een 1-0 voorsprong verdampen naar een remise en in het Enterse kamp was het puntgewin nog een pleister op de wonde, nadat de equipe van coach Peter Schulte wellicht in de voorgaande anderhalf uur meerdere keren de volle winst naar zich toe had kunnen trekken. Toen de nabeschouwingen begonnen bleek het gelijke spel toch min of meer de juiste afspiegeling van het hele zaterdagse gebeuren, 1-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Het was in elk geval niet al te best wat de acteurs hun supportersschare voorschotelden op het Zwolse sportpark aan het Stadionplein 25 . De thuisploeg van trainer-coach Edwin van Nijen voetbalde wat secuurder dan de gasten uit Enter, maar de zwart-witten van oefenmeester Schulte roffelden zich in de tweemaal drie kwartier meerdere en betere doelrijpe kansen bijeen dan hun rood-zwarte opponenten. Omdat de Enternaren niet nauwkeurig en zeker niet fanatiek en agressief genoeg waren voor de kooi van doelwachter Eser Elmali, verzandde elke mogelijkheid in goede bedoelingen. Al in minuut 3 leek het “belcanto” te gaan spelen voor de gasten uit Enter, toen Marco ter Weel vanuit het eigen achterland furieus aan de linkerkant opstoomde en z’n inzet zag stranden op het uitgestoken been van keeper Elmali. Een opmaat voor een leuke voetbalmiddag, zo ging men er bij het meegereisde Enterse volk maar gevoeglijk vanuit, maar die vlieger ging slechts gedeeltelijk op. E.V. bleef weliswaar de betere mogelijkheden uit de kuiten toveren, kreeg halve en hele kansen om op voorsprong te geraken, maar aan zwart-witte zijde vergat men om die trekker dan ook maar eens stevig over te halen. Zonder goals ging het hele gezelschap naar de klaarstaande thee. Ook in deel twee bleef het vooreerst een veel te gezapig schaakspel. De thuisclub koesterde meer en meer het punt en bij E.V. wist men geen beslissende bressen te slaan in de sterke Zwolse defensie. Bij Enter Vooruit besefte men zaterdag veel te weinig dat er met méér aanvalslust en zeker met méér durf een driepunter te halen was in de Overijsselse hoofdstad. Ook de mannen van Schulte gaven defensief niks weg en daardoor leek een bloedeloze 0-0 als eindverdict aan de einder op te lichten. Echter, een wat laconiek ingrijpen in het Enterse garnizoen bracht in de 84e minuut plotseling, als uit het niets, de Zwollenaren op voorsprong. De rappe invaller Kelvin Smits geloofde als één van de weinigen in een ietwat te harde dieptepass vanuit het defensieve Zwolse compartiment, hield het ronde leder binnen de lijnen, slingerde de bal voor het doel waar Sertac Yilmaz z’n rechter pantoffel onder de bal zette. Doelman Teun Nijhof ranselde vooreerst de bal uit z’n heiligdom, maar toen na beroerd Enters uitverdedigen, het speeltuig wederom voor de voeten van Yilmaz geraakte, trok de knikker een schroeiend spoor door het luchtruim en kwam pas tegen de netten tot stilstand, 1-0. Plotseling kreeg men in het Enterse kamp ’t besef dat een thuisreis met nul punten in de koffer, heel dichtbij was. Schulte gooide er nog een aanvallende wissel tegenaan, de schaakstukken werden ingeleverd voor voetbalschoenen en zowaar ging het jandorie nog hevig branden voor het kot van keeper Elmali. De Zwolse goalie leek in die slotfase een inktvis met zeven tentakels. Knallende kopstoten van de invallers Dennis Bolink en Sander Jansen graaide de doelwachter op verbluffende wijze uit zijn kooi, knoerharde schuivers werden van de Zwolse doellijn getrapt vóórdat de bal in de touwen zou verdwijnen en toen het klokje van de uitstekende leidende referee John Schumer uit Vriezenveen richting de eindstreep kroop, was daar dan toch nog de 1-1. Halfslachtige kopbal in de Zwolse stellingen, een attente Kevin Peppels die, met een aanstormende doelman Elmali,  de tegenwoordigheid van geest behield en alsnog de verdiende gelijkmaker in de netten schoof.

REMISE OP DE WERF

Ook in de tweede klasse krijg je niets voor niks. ZAC (Zwolse Athletische Club) vocht voor wat het waard was en Enter Vooruit had het misschien wat te gemakkelijk opgevat; hoe-dan-ook, 90 minuten en een tas vol gele kaarten verder stond het scorebord op 1-1 en dat was gezien het spelbeeld een terechte uitslag.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Enter Vooruit en ZAC uit Zwolle, hebben dus zaterdagmiddag op sportpark De Werf de punten gedeeld. Door de winst van de concurrentie moet Enter Vooruit echter wel een pas op de plaats maken op de ranglijst. Beide ploegen begonnen zeer afwachtend aan de wedstrijd, veel spelers achter de bal, geen risico en gokken op een misstap van de tegenstander. Dat gebeurde in de 9e minuut als ZAC slecht uitverdedigt en Ron Smit vanaf rechts de bal voorbrengt. Wout Velten is een stap te laat en kopt de bal langs. EV blijft wel de ploeg met het meeste balbezit, maar met name op het middenveld wordt slordig gespeeld. ZAC wint de duels, is vaak net een stap eerder en in de omschakeling krijgt de ploeg kansen.
In de 25e minuut is het raak voor de gasten. EV krijgt de bal niet weg en het is de snelle rechtsbuiten Boas Smit die vanaf zo’n 10 meter met een harde lage schuiver zijn ploeg op voorsprong brengt, 0-1. EV neemt daarna wel het initiatief, maar teveel spelers blijven onder hun niveau, het baltempo is te laag en ZAC blijft tot de rust gemakkelijk overeind. In de rust blijven Niels Getkate en Joël Scheper achter in de kleedkamer en kunnen voortijdig onder de gaatjes.
Thijs Rozemuller en Jesse Pultrum komen in de ploeg. De donderspeech van trainer Peter Schulte in de theepauze heeft effect. EV speelt met meer bevlogenheid, is scherper in de duels en gunt z’n tegenstander minder ruimte. In de 64e minuut komt EV langszij, met dank aan een slecht uitverdedigen bij ZAC. Kevin Peppels krijgt vrij baan kan alleen op de keeper af en blijft koel, 1-1. Daarna een open wedstrijd waarbij beide ploegen geen genoegen nemen met een puntendeling. Integendeel, het wordt een open wedstrijd met 100% kansen aan beide kanten en dat maakt de wedstrijd in elk geval voor het publiek weer aantrekkelijk. Ron Smit gaat naar de kant en wordt vervangen door Sander Jansen. In de 73e minuut pech voor EV als Wout Velten uit een vrije trap de paal raakt. Kansen zijn er daarna nog aan beide kanten en in de 93e minuut komt Boas Smit vrij voor Teun Nijhof. Tot opluchting van iedereen aan EV zijde, gaat de bal langs en blijft de stand uiteindelijk steken op 1-1.

EV WINT TOPPER!

Het was een prachtige voetbalmiddag, met een wedstrijd gespeeld op het scherpst van de snede, daar op Sportpark De Rohorst in Den Ham, maar toen aan het eind van het verdict de kruiddampen waren opgetrokken, was het Enter Vooruit, dat met de drie punten onder de arm richting klompendorp toog en zich daardoor had genesteld op de koppositie van de tweede klasse H.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Uiterst goede zaken dus voor Enter Vooruit. Door een 0-3 zege op koploper VV Den Ham pakt Enter Vooruit nu de koppositie, samen met Hulzense Boys. Man of the Match werd Kevin Peppels. De frêle spits van Enter Vooruit scoorde een hattrick en was bij tijd en wijle ongrijpbaar. In de 20e minuut kwam EV op een 0-1 voorsprong. Een schitterende aanval van EV, ging aan de openingstreffer van Kevin Peppels vooraf. Het was Ron Smit die niet zelfzuchtig was, zijn medespeler op maat bediende en die scoorde fraai de openingstreffer. Beide ploegen gingen daarna gelijk op. Den Ham had in Kevin Ruiterkamp de meest gevaarlijke man, maar de defensie van EV stond goed, gaf weinig weg en speelde compact, met als altijd de betrouwbare sluitpost Teun Nijhof achter zich wetend, die ook vanmiddag weer fabelachtige reddingen op zijn conto kon bijschrijven.
Den Ham speelde fysiek, zocht soms de grenzen op, maar de uitstekend leidende scheidsrechter Lennart Fledderus uit Steenwijk hield het spel goed in de hand. Tot de rust bleef de stand 0-1 en heel meegereisd Enter was ervan overtuigd dat hier vanmiddag niet verloren hoefde te worden, maar ook, dat de strijd nog lang niet gestreden was. Na de thee een zelfde spelbeeld. Enter Vooruit met wat meer spelers achter de bal, controlerend op het middenveld en telkens de snelle spitsen aan het werk zettend. Het hele elftal van trainer Peter Schulte knokte voor wat het waard was en daardoor kwam EV In de 63e minuut verdiend op 0-2. Een mooie pass van Henri Knol en Kevin Peppels scoorde zijn tweede doelpunt van deze middag. In de resterende 20 minuten gaf Den Ham wel gas, nam meer risico, speelde achterin één op één, maar echt gevaarlijk konden de gastheren niet worden. EV bleef op counter gevaarlijk en in de laatste minuut scoorde Kevin Peppels zijn derde treffer. 0-3. Een mooie opsteker voor de jonge spits met zijn zwart-witte companen.

MOEIZAME DRIEPUNTER.

Toen zaterdagmiddag het eerste deel van de 90 minuten voorbij was bij het duel tussen Enter Vooruit en het bezoekende V.S.C.O. uit Oosterwolde en de acteurs ’t kleedlokaal opzochten voor een kwartiertje bezinning, dacht men in het zwart-witte kamp dat de druiven al geplukt waren. E.V. had drie kwartier lang geheerst, stond met 3-1 in bonus en dat had met wat méér precisie ook zonder mankeren al een handvol Enterse treffers kunnen zijn. Het scheen echter alsof er een slaapverwekkend pilletje in de Enterse thee had gezeten, want de equipe van coach Peter Schulte bracht na rust hoegenaamd niets zinnigs meer op de mat en kon na een slopende onderneming uiteindelijk toch nog opgelucht ademhalen, 3-2.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Het was psychologie voor gevorderden om de Enterse terugval in het laatste half uur te doorgronden. Niets leek een schone en royale overwinning in de weg te staan, omdat de Enternaren van acquit de regie binnen de lijnen in handen hadden en het constant een drukte van belang was voor de kooi van V.S.C.O.-doelwachter Arjan ten Klooster. Enter Vooruit voetbalde ook in dat eerste uur vlot en onbevangen, creëerde zich genoeg mogelijkheden om in die fase al een beslissende bres te slaan, maar bleef halverwege op drie rake inzetten staan. Het duo Henri Knol (tweemaal) en Kevin Peppels (één rake kopbal) zorgde voor veel miserie in de geel-zwarte rangen en wanneer er bij de voorwaartsen ietwat secuurder met de mogelijkheden was omgesprongen, had die tweede helft een formaliteit kunnen zijn. Achterin gaf E.V. niet of nauwelijks iets weg, behoudens een wel erg gul presentje toen bij een onschuldige voorzet vanaf rechts, een geelhemd oliedom in z’n rug werd geduwd en referee Semih Kiremit uit Almelo de knikker terecht op de witte stip legde, elf meter voor de neus van goalie Teun Nijhof. Aanvoerder Rick Pul zette zich achter het kanon en kegelde het speeltuig meedogenloos binnen.
In de kleedlokalen zullen ongetwijfeld goede (of betere) bedoelingen zijn uitgesproken tijdens het schaftkwartier, maar die wijze woorden had de ploeg van V.S.C.O.-trainer Bulent Akar beter in de oren geknoopt dan het Enterse genootschap. Er was na de hervatting bij de formatie uit Oosterwolde méér wilskracht en agressie te ontdekken dan bij de opponent uit het klompendorp. Er leek zich een bepaalde matheid meester te hebben gemaakt van de manschappen van Schulte en bij de gasten kwam het geloof in betere tijden met de minuut méér terug. Toen Henri Knol óók nog eens een pingel gestopt zag worden door Ten Klooster en Rick Pul op eminente wijze een vrije trap achter Teun Nijhof had geknald, werd het jandorie óók nog een moeizame expeditie voor zwart en wit. Gans Oosterwolde voelde dat er in Enter nog een punt te rapen was, maar ondanks dat de bezoekers steeds meer aandelen kregen in het hele gebeuren, hield de echte dadendrang op bij de lijn van “de zestien”. Wel dreiging, maar tot 18-karaats kansen of groot onheil voor het Enterse kot kwam het niet voor de gasten. Rick Pul pegelde nog een vrije schop op de vuisten van Nijhof, maar verder liet E.V. het niet aanbranden.

 

ONGELOOF!!!

Verbijstering en vertwijfeling, overgaand in volstrekt ongeloof. Ziedaar de gemoedstoestand in 90 minuten van alles wat zwart-wit bloed had, afgelopen zaterdag bij het duel tussen P.H. Almelo en Enter Vooruit. De Enternaren hadden zo’n beetje driekwart van de match op het sportpark Schelfhorst volledig in handen, speelden zeker niet groots, voetbalden zich desalniettemin een klein dozijn opgelegde kansen bij elkaar, maar verlieten Almelo met nul punten, 2-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Zelden zal een hoofdmacht van Enter Vooruit zoveel 18-karaats mogelijkheden naar de Filistijnen hebben gejaagd als afgelopen weekend op Almelose grond. E.V. nam tegen Prins Hendrik (van 1916) van acquit de regie in handen en leek op een regelrechte driepunter af te stevenen. In het eerste kwart voetbal was er geen vuiltje aan de lucht voor zwart en wit. De mannen van coach Peter Schulte hadden het laken volledig naar zich toe getrokken, creëerden puntgave kansen uit het vlotte combinatievoetbal, raakten de deklat, maar weigerden meteen al de trekker over te halen. Die trend van hopeloze missers zou zich de hele strijd voortzetten. Toen E.V. ook nog eens de tegenstrever na 23 minuten in het zadel zette bij de volstrekt onverwachte 1-0, stond de wedstrijd helemaal op z’n kop.  Achterin werd de knikker zomaar ingeleverd bij een geel-zwart-hemd en tot overmaat van ramp schoof een Enterse verdediger vervolgens de bal langs z’n doelman Teun Nijhof in de eigen netten. Alsof dat nog niet genoeg was lag de bal vijf minuten later op de kalkstip, elf meter voor de neus van Nijhof. De warrig leidende arbiter Jansen uit Apeldoorn zag, na tien seconden nadenken, ineens een strafschop in een duel op de rand “zestien” en Sam Hesselink liet zich dat meevallertje niet ontnemen, 2-0. Enter Vooruit, een wijle volledig ontdaan over de abrupte ontwikkelingen, herpakte zich echter en toog met man en man richting kooi van doelwachter Lars Kroezen.  De Almelose doelman bleek echter een uiterst moeilijk te nemen horde voor de Enterse schutterij, kreeg wel af en toe hulp van z’n defensie en het aluminium en zag enkele minuten voor de thee Henri Knol zowaar een strafschop missen. De Enterse routinier, normaal gesproken een liefhebber van dat elfmeterklusje, pegelde de pingel (óók deze was veel te makkelijk gegeven door de leidsman) op de paal.
Na rust hetzelfde spelbeeld. Enter Vooruit domineerde, reeg naarmate de klok voortschreed de halve, hele en niet-te-missen kansen aan elkaar, maar wist slechts één treffer in het mandje te leggen. En het was nog maar de vraag of bij dat doelpunt de bal geheel de doellijn was gepasseerd. De referee dacht van wel en Joël Scheper zou het laatste beslissende tikje gegeven hebben, 2-1. Vanaf dat moment trok bij E.V. zo’n beetje alles en iedereen naar het front voor nóg meer “herrie in de zestien” en moest doelman Kroezen om de haverklap z’n hele ziel en zaligheid in het aanstormende geweld gooien om de Almelose meubelen te redden. Het werd somtijds een kookketel voor het Almelose kot, maar omdat E.V. zoveel risico nam om de gelijkmaker (en misschien méér) in de touwen te krijgen, kwam er veel spatie op het veld en moest goalie Teun Nijhof óók nog tweemaal heldhaftig optreden om een doorgebroken P.H.’er van een beslissende derde treffer af te houden. Enterse doelpunten kwamen er ook niet. In het slotkwartier werden nog drie kolossale mogelijkheden verkwanseld, claimde E.V. een pingel omdat een Almeloër de knikker met de hand van de lijn haalde, maar toen het kleedlokaal opgezocht werd kon de brigade van Schulte de schuld van dit volkomen onnodige puntenverlies volledig bij zichzelf zoeken. En hoewel het uiteraard een kleine pluim op de hoed der zwart-witten is dat er wekelijks (Hulzense Boys, eerste helft tegen Sparta Enschede en helemaal deze zaterdag tegen P.H.) zoveel kansrijke mogelijkheden bij elkaar gevoetbald worden, lijkt een wekelijkse sessie “succesvol afronden” raadzaam. Wanneer de Enterse schutterij het juiste krijt aan de schoenen krijgt en zaterdags de helderheid van geest behoud in de zone der waarheid, wacht wellicht nog schoon vervolg van deze voetbaljaargang.

PUNTENDELING

De meest fraaie (en gemiste) kansen vóór de thuisploeg in het eerste deel van het tweeluik en het betere voetbal van de gasten na de hervatting, plus een nagelbijtend toeziend volk aan de zijlijn, kwamen zaterdagmiddag samen bij de strijd tussen Enter Vooruit en Sparta Enschede. Toen na afloop alle beschouwingen en analyses van de “kenners” de ronde waren gepasseerd, kon het eindverdict op het wedstrijdformulier gekrast worden, 1-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Duels tussen Enter Vooruit en het bezoekende Sparta Enschede vallen vrijwel immer onder de noemer “enerverend”. Zaterdag was dat op het Enterse sportpark De Werf niet anders. Beide ploegen, met een driepunter van de seizoen ouverture (voorgaand weekeinde) al in de binnenzak, maakten er een spannende onderneming van, waarbij de equipe van E.V.-coach Peter Schulte al tijdens het schaftkwartier halverwege met een redelijk geruststellende voorsprong aan het baksken had thee kunnen zitten, maar vervolgens lijdzaam moest toezien dat de Enschedeërs in deel twee van de zaterdagse beslommeringen de teugels stevig in handen namen en dat de drie bijbehorende wedstrijdpunten ook zomaar in Spartaanse handen hadden kunnen komen.
De gasten begonnen ook beter aan de 90 voetbalminuten. Al in minuut 6 lag de knikker in het Enterse kot. Op links trok Danny Reinders z’n stuurinrichting open, spurtte z’n naaste tegenstrever “uit het wiel” en binnen de “vijf-meterlijn” wurmde aanvoerder en routinier Daan Akkerman zich gladjes voor zijn directe opponent, 0-1. Daarmee had Sparta al rap een troef op tafel gegooid, maar het werd een korte pijn voor de Enternaren. Binnen een handvol minuten kwam er een eerste waarschuwing uit het Enterse kamp. Pegel Wout Velten op de knuisten van doelwachter Bryan Jonkers en een uithaal van Ron Smit die op de aluminium staander uiteen spatte. De thuisploeg kreeg daarmee meteen meer aandelen in de strijd, zag Sparta wel af en toe gevaarlijk worden in de omschakeling, maar trok de regie van de match toch méér en méér naar zich toe. De gelijkmaker kwam na een minuut of 20. Peter Pluimers ging op rechts vliegen, leverde desalniettemin een niet al te secure voorzet af, maar Kevin Peppels hield, met z’n rug naar ’t vijandelijke doel, het overzicht en Wout Velten schoot een tel later de netten aan flarden, 1-1. In Enter ging men er eens goed voor zitten want plotsklaps was het spitsuur voor de kooi van Jonkers. Vóóral in het slotkwartier van het eerste bedrijf moest de Enschedese goalie z’n hele hebben en houden in het rumoer voor z’n neus gooien om groot onheil te voorkomen. Op de bank beet Schulte het glazuur van z’n gebit, maar óók hij moest tandenknarsend toezien dat de 22 acteurs met een 1-1 tussenstand naar het kwartiertje bezinning gingen.
Na rust was het van acquit gedaan met de Enterse koopman. Op een voetbalveld gebeuren soms vreemde dingen. Constateerden de supporters uit beide kampen tijdens de koffie nog eensgezind dat het aloude kwartje wel eens rap naar Enters voordeel zou kunnen vallen, even later mochten die prognoses al even vlotjes bijgesteld worden. Bij E.V. was geen schim meer van de fiere aanvalslust van een wijle eerder te ontdekken. De thuisploeg liep meer en meer achteruit, maakte het speelveld “veel te lang”, waardoor de manschappen van coach Jeroen Niks het laken moeiteloos naar zich toe konden trekken. Sparta combineerde somtijds vlotjes door de Enterse stellingen, maar zodra “de grote rechthoek” opdoemde was het veelal gedaan met het fraaie voorwerk. De gasten waren een half uur beter, leverden degelijk en solide combinatievoetbal af, maar zodra het aluminium kader van 7,32 bij 2,44 meter, met daartussen doelman Teun Nijhof, in zicht kwam, stokten de fraaie voorbereidingen en bleven echt doelrijpe kansen grotendeels achterwege. In het slotkwartier kroop Enter Vooruit weer wat vaker en wat nadrukkelijker uit z’n schulp, maar dat was te weinig (en zou ook zeker niet terecht zijn geweest) voor méér dan een punt.