Enter Vooruit 1

HENRI KNOL – SPELER VAN HET JAAR!

Op de jaarlijkse familiedag van Enter Vooruit is dit jaar, met grote meerderheid van stemmen, nestor van EV1, Henri Knol gekozen tot speler van het jaar. De daarbij horende Folkert Velten Bokaal werd hem overhandigd door de naamgever zelf.
Henri, namens de hele EV-familie van harte gefeliciteerd!

KAMPIOENSCHAP MET EEN GOUDEN RAND !!!

Toen een uitstekend leidende arbiter Jan de Vries uit Enschede, afgelopen zaterdag, iets vóór de klok van half vijf, met drie krachtige ademstoten op z’n hoorn de strijd tussen Hulzense Boys en Enter Vooruit, en daarmee óók het seizoen 2017/2018 naar de vergetelheid blies, moet het Enters vreugdegehuil tot in de verre uithoeken van het gehucht Marle en de ganse streek van Hellendoorn te horen zijn geweest. Een onwaarschijnlijke reeks van maar liefst 19 wedstrijden zónder nederlaag, met een navenante puntenoogst als bijvangst, bracht Enter Vooruit naar een kampioenstitel in vergulde letters.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

De laatste afspraak van het seizoen bracht de zwart-witten, ondersteund door een enorme aanhang, naar het sportpark Smidserve in Hulsen. Het zou een zware bevalling worden op het grondgebied van de roodhemden. De ploeg van trainer Bram Freïe bleek voornemens om er in de epiloog van deze voetbaljaargang nog eens een flinke lel op te geven. Vóórdat men bij Enter Vooruit besefte dat het menens was in Hulsen en dat die nakende titel niet “zomaar” aangereikt werd, had Hulsens topscorer Machiel van Keulen de knikker al achter doelwachter Robert Velten in het mandje gelegd, 1-0. De gastheren begonnen scherp als een scheermes, het bezoek uit Enter bleek 45 minuten lang een zoutloos gezelschap. In de rangorde van dingen die gebeuren vraagt een weldenkend mens zich af hoe het mogelijk is dat een kampioenskandidaat nummer één, in “het uur u” zo apathisch over een groene mat kan hobbelen. Het was zelfs met een vergrootglas nog lastig zoeken naar een geslaagde Enterse actie. Het meegereisde volk langs de zijlijn, waar de frustratie met bakken van de aangezichten geschept kon worden, vroeg zich beteuterd af waarom men met deze hitte niet aan één of andere waterkant lag. Eén moment leek Enter Vooruit even terug onder de mensen, toen Marco ter Weel onderuit getrokken werd door Jorg Roetgerink en Henri Knol de bijbehorende pingel achter keeper Patrick Lohuis pegelde, 1-1. De hoop op betere tijden bleek voorlopig ijdel. Nauwelijks waren de feestgezangen ten einde of rood-wit had wederom een diepe wonde geslagen. Opnieuw met Machiel van Keulen als scherprechter.
Terwijl tijdens de pauze de mini’s / welpen van Hulzense Boys en Enter Vooruit een heuse match mochten spelen in de Hulser Arena, moet coach Björn Hodes in het kleedlokaal met “minstens 14 dagen cachot dan wel eenzame opsluiting” voor het gehele Enterse  genootschap gedreigd hebben, dan wel moet daar een blikseminslag bij staalblauwe hemel geweest zijn, want zwart en wit kwam als herboren terug binnen de witte lijnen. E.V. gaf er meteen maar een hijs op en had binnen een kwartier al enkele visitekaartjes afgegeven. Een doelpunt was een kwestie van tijd. De klok stond bij minuut 62 dan ook even stil toen Wout Velten met een wonderschone kopbal goalie Lohuis kansloos liet en de gelijkmaker op de borden bracht. E.V. rook de schone geur van een kampioenstitel en stoomde met teruggekeerd zelfvertrouwen in de aderen door naar de zege. Jesse Pultrum degradeerde op de achterlijn twee roodhemden tot etalagepoppen en na links en rechts een drietal succesloze geweerschoten, duwde Henri Knol zijn 25e treffer van het seizoen binnen en ontplofte meteen geheel Enter in een hysterische euforie. Een prachtig sluitstuk van het seizoen kwam in extremis van de rechtervoet van invaller Joel Scheper. De jeugdige E.V. ‘er schatte een dieptepass op waarde, taxeerde in één oogopslag de standplaats van keeper Lohuis en lepelde met een ragfijne voetbeweging de knikker op majestueuze wijze over de Hulzense sluitpost in de netten, 2-4.
Bij terugkomst op het Enterse sportpark De Werf was aldaar de boerenbruiloft al in volle hevigheid op gang getrokken. De meiden van het vrouwen II-team van E.V. hadden even daarvoor óók de kampioensvlag in top gehesen, na een 3-0 winst tegen het Achterhoekse Sp. Haarlo en het vrouwengilde had met de uit Hulsen teruggekeerde supporters de feestelijkheden al in volle glorie laten uitbarsten.
Hulde voor coach Björn Hodes en z’n staf en pet af voor de acteurs van dienst. Een aarzelend begin van de voetbaljaargang werd vanaf november voortgezet in een glansrijke zegetocht. Een half jaar zonder nederlaag en aan de eindstreep verzekerd van de meer dan verdiende bloemen.
GROOTSE PRESTATIE !!!

E.V. GOED OP WEG NAAR ZINDEREND SLOT

Het schuttersgilde in de 2e klasse H van het district Oost, kwam afgelopen zaterdag nog eens rigoureus uit haar pijp gekropen. Het aanvallende deel der troepen gaf er in de voorlaatste ronde van de huidige voetbaljaargang nog eens deftig een flinke lel op. Maar liefst 42 keer (in slechts 7 duels) werd op diverse velden de trekker genadeloos overgehaald. Bij Enter Vooruit, thuis tegen Blauw Wit ’66, deed men vrolijk mee in de optocht, 6-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Daar waar de zon vooreerst nog een sluimerdag had genomen, knalde het vuurwerk op de Enterse Werf al in alle hevigheid nog vóórdat de bal ook maar één omwenteling had gemaakt. De jeugd van E.V. liet Oudjaarsnacht herleven en jandorie, óók binnen de lijnen ging het acquit “van dik hout zaagt men planken”. Binnen het kwartier verkwanselde het trio Henri Knol, Wout Velten en Ron Smit kansen van-heb-ik-jou-daar. Oók aan de overzijde kreeg Blauw Wit, misschien wel de beste kans van de eerste helft, maar Gijs Klein Nagelvoort pegelde een mogelijkheid om van te rillen naar de Filistijnen. De Holtenaren, met een dreigende gang richting 3e klasse voor de deur, speelden sowieso in de eerste drie kwartier verkwikkend en positief voetbal. Bij Enter Vooruit was het veelal te slordig in de combinatie, kwam men weliswaar ettelijke keren dreigen voor de Holtense kooi, maar zag daar de jonge doelwachter Maurits Beldman naar grote hoogten groeien. Pal voor rust kon echter de feestmuziek worden ingezet. Sietse Velten trok een streep naar naamgenoot Wout en via tussenstation Ron Smit kopte Henri Knol de thuisclub naar de 1-0 ruststand.
Hoogstwaarschijnlijk had men in het Enterse kleedlokaal tijdens de schaft een pittig gekruide thee tot zich genomen, want na herbegin steeg het kwik op de groene mat én de hartslag achter de reclameborden in rap tempo. Wie na het baksken koffie in de kantine nog rap even op “nummer 100” wilde verpozen en ietwat té lang op de porseleinen pot was blijven zitten, moet zich vergaapt hebben aan de tussenstand na 55 speelminuten. In 10 minuten tijd raasde er een tornado over De Werf. Blauw Wit was niet meer in staat de poort hermetisch dicht te metselen en toen een ieder zijn of haar normale ademhaling had teruggevonden, stond er ineens 5-0 op het scorebord. Wout Velten, Jesse Pultrum en tweemaal Henri Knol fungeerden als scherprechter. Dergelijk voetbalvermaak kruipt zelfs de meest rustige zielen onder de leden, dus de Enterse goegemeente schoof nog eens verwachtingsvol een half metertje naar voren. Maar toen het korte bombardement, met bijbehorende Noordwester storm, wat luwde, bleken de blauwhemden nog niet helemaal ontdaan te zijn. De manschappen van coach Alex Hengeveld bleven onvervaard zoeken naar hun doelpunt en die verdiende treffer kwam ook in de boeken. Edwin Bolink werd door Wim Oosthoek in de mangel genomen binnen het beruchte kader en de uitstekend leidende scheidsrechter Lars Meijer legde het speeltuig op elf meter voor de neus van keeper Robert Velten. Aanvoerder Bolink zette zichzelf achter het kanon en stuurde Velten met een droge schuiver naar het verkeerde hoekje, 5-1.
Bij Enter Vooruit speelde onderhand het beslissende uitduel over een week in Hulsen als slotstuk, in de geesten van een ieder. Niks menselijks is een voetballer vreemd. Af en toe wilden de Enterse lieden ietwat teveel laten zien dat men uit bronsgroen eikenhout gesneden is (al ís men dat dus niet), want het eindeloos combineren werd verheven boven de drang naar meer doelpunten. Het halve dozijn werd tenslotte toch nog volgemaakt met de vierde treffer van Henri Knol, die schijnbaar over deze planeet wandelt met als voornaamste missie, het maken van doelpunten.
Een goeie prelude derhalve voor de epiloog van het seizoen, het laatste zware hoofdstuk tegen het niet misselijke Hulzense Boys. Prettige bijkomstigheid kwam er zaterdag na afloop uit Dalfsen, waar de equipe van A.S.C. ’62 (volgend seizoen broodheer van E.V.-coach Björn Hodes) opponent Den Ham twee punten had ontfutseld. De Hammenaren, óók bezig aan een ijzersterk voetbaljaar, zijn de nog enig overgebleven concurrent voor de titelstrijd in 2H. Het zal aanstaand weekeinde nog een heftige zaterdag worden, maar stilaan kan zwart en wit toch in elk geval het beste pak al eens uit de mottenballen halen.

MET FAMEUZE SERIE NAAR NACOMPETITIE

Na een formidabel parcours te hebben afgelegd – maar liefst 16 achtereenvolgende wedstrijden ongeslagen – heeft Enter Vooruit zaterdag het ticket met daarop gebeiteld “NACOMPETITIE”, na een 2-1 zege op De Esch, in de binnenzak gestoken. Daarnaast blijft zwart-wit zich mengen in het titeldebat.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Met Dylan Siemerink (kaduke knie) en Niels Getkate (hamstring problemen) nog immer in de ziekenkamer, liet Enter Vooruit het zaterdagmiddag vooreerst aan de broek niet drogen. De gasten uit Oldenzaal leken in het eerste halve uur voetbal tot op de graat gefileerd te worden. Binnen 10 minuten keken Wim Oosthoek, Jesse Pultrum en Wout Velten al recht één-op-één, in het aangezicht van Esch-doelman Laurens Ensink, maar de goalie, dook en grabbelde alle drie 18-karaats kansen naar de Filistijnen. Mogelijkheid nummer vier haalde het wedstrijdformulier. Wout Velten begon op de achterlijn aan een oogverblindende vrije oefening (dát was een 9.9 in het boekje van de ritmische gymnastiek) en Ron Smit zette het voorwerk om in een glanzend kiezelhard verdict, 1-0. Bij Oldenzaal zag men veel, zo niet álle kleuren van de regenboog. E.V. heerste, gooide er nog een paar versnellingen uit, maar de mannen van Esch-coach Kris Kempers bleven onvervaard op het wiel zitten en wensten niet volledig door de gehaktmolen te worden gedraaid. Nog vóór rust kropen de geel-blauwen al wat uit hun benauwde schulp (gevaarlijke inzet van Tomas Elbersen), maar had Enter Vooruit de zaak nogmaals al in een voorbeslissend eindverdict kunnen gooien. Referee van dienst, W. O’Neil wuifde eerst een geheide strafschop naar het rijk der fabelen en keurde vervolgens een glaszuiver doelpunt van Wim Oosthoek af omdat zijn assistent aan de zijlijn z’n vlaggetje ineens richting zwaarbewolkt hemelzwerk stak.
Maar eerst ging het hele gezelschap een kwartiertje op adem komen, met een baksken thee als inspirerend vocht. Met de nacompetitieplek, glorend aan de horizon, was het ene doelpuntje verschil nou niet meteen aanleiding voor de manschappen van Björn Hodes om maar eens achterover liggend in een zetel, terug te schakelen naar een sukkeldrafje. En met de doorgekomen tussenstanden op de andere velden kreeg men ook bij De Esch de kriebels, omdat een nederlaag in Enter meteen voor misère kon gaan zorgen in de rest van deze voetbaljaargang. Beide ploegen speelden dan ook in deel twee met de daver op het lijf. Op het Enterse middenveld waren Matthijs Rozemuller, Wim Oosthoek en Ron Smit de motoren met dienst, bij De Esch kwam het vernuft en gevaar van de spitsen Koen Vehof en Tomas Elbersen. Alertheid was daarom geboden bij het defensie viertal Peter Pluimers, Sietse Velten, Marco ter Weel en Gerrit Brunnekreef. Na een uur kreeg E.V. nogmaals de mogelijkheid om de eindrekening alvast op te maken, maar Wout Velten kopte in vogelvrije positie een sublieme voorzet van kompaan Henri Knol naast het Oldenzaalse kot. Een handvol minuten later zat geheel zwart en wit plotsklaps in de rats. Koen Vehof controleerde de knikker na een vrije schop van maatje Elbersen met de borst en duwde E.V. in een lichte crisis, 1-1. De hoop in Oldenzaal op alsnog een goede afloop bleek ijdel. Het was slechts een korte pijn voor E.V., want vier minuten verderop liet Wout Velten het kanon bulderen, na vakkundig voorwerk van het samenwerkend genootschap Ron Smit-Jesse Pultrum. Daarmee leek het “amen en uit”, maar in plaats van een definitieve genadeklap, toog Enter Vooruit ineens met het hele gezelschap terug in eigen “zestien”. De gasten geloofden derhalve weer in puntgewin en het ging branden voor de kooi van Velten. E.V. geraakte ietwat aan de sukkel, moest het ploetervermogen aanspreken en de spanning was vervolgens alleen nog met het scherpste broodmes te snijden. Zelfs het geluid van alledag leek op De Werf te verstommen. Op de bank zat kapitein Hodes alle weesgegroetjes van de rozenkrans samen, te bidden en de nervositeit aan de zijlijn joeg de hartslag naar het zenit.
Het zegel was echter toch op de drie punten geslagen en met een lichte opluchting kon de meute zich opmaken voor een bescheiden “periode”feestje.

ZWARE BEVALLING OP ‘T TWISTVEEN

Doelpunten van een ongekende schoonheid gaven zaterdag kleur aan het  duel tussen Voorwaarts V. en het bezoekende Enter Vooruit. Maar schoonheid heeft ook immer een rafelrand …… anders was ze niet van deze wereld …… het voetballende deel dat beide ploegen op de mat legden, was van een paar niveautjes lager en verdiende zeker geen lauwerkrans. E.V. wandelde na afloop zonder kleerscheuren uit de Arena, 1-3.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Het veld op het sportpark Twistveen nodigde nou ook niet bepaald uit tot poëtische voetbaldaden. Het leek op een akker waarop zojuist aspergestekers hun voorjaarswerkzaamheden beëindigd hadden. Geen omstandigheden derhalve waarbij beide ploegen vloeiende combinaties, tot op de centimeter nauwkeurig, uit hun kuiten konden laten rollen. Ondanks het mogelijk broze zelfvertrouwen bij de thuisploeg (vorige week een forse zeperd bij D.O.S. Kampen), tegenover de winst van het zwart-witte Enterse gezelschap, voorgaand weekeinde bij koploper Den Ham, deden de manschappen van voormalig E.V.-coach Dick Beverdam in het eerste bedrijf helemaal niks onder voor de bezoekers uit Enter. Veel wereldschokkends was er echter niet te beleven in het woongebied van de oranjehemden. Voor de zonnebadende meute aan de zijlijn was het een voortdurend bijten op de onderlip. Aan Enterse zijde konden de violisten op de eerste rij van de orkestbak de juiste snaar maar niet vinden en ook bij Voorwaarts was het geen halleluja-voetbal tussen de krijtlijnen. Slechts enkele malen veerde de goegemeente op van haar zetel. Dat was bij twee doelpunten die in de eerste drie kwartier te bewonderen waren. De Enterse aanhang kon juichen toen marathonman Peter Pluimers (gemaakt van ijzer en beton) bij een scrimmage z’n neus doeltreffend aan het venster stak (even later duwde hij ook bijna de 0-2 binnen; de thuisclub kreeg echter de paal als prettige metgezel) en de “volgers van oranje” mochten met recht de handen op elkaar kletsen toen Jordy Harms – á la Arjen Robben – de knikker met een formidabele uithaal van z’n linker pantoffel, stijf in de winkelhaak schroeide, 1-1.
Op de bank verpinkte het aangezicht van E.V.-kapitein Björn Hodes geen tel, maar de keuzeheer sleutelde tijdens het kwartiertje schafttijd wel aan de veldbezetting van z’n troepen. En zowaar, het koffiemolentje begon aan Enterse zijde in deel twee van de voorstelling steeds beter te draaien. Daar waar bij de thuisploeg de benzine meer en meer begon op te raken, hadden ze in Enter nog een extra cilindertje onder de motorkap gevonden. Langzaam begon het kwartje richting bezoekers te vallen. Enter Vooruit kwam steeds meer uit haar pijp en toen Marco ter Weel vanaf een metertje of 30 een geweerschot losliet, dat alles in zich had om een doelman kansloos te laten (een zondagsschot op een  late zaterdagmiddag), stond er plotsklaps 1-2 op de teller. Dat leek in die fase iets té straffe kost voor “oranje”, maar de mannen van Beverdam wisten voorlopig nog niet van capituleren. Aanvaller Wout Roelofs ging er in “de zestien” bij liggen, heel Westerhaar-Vriezenveensewijk brulde om een “pingel”, maar referee Huis in ’t Veld uit Elburg zag dáár geen heil in. Aan de overzijde ging er even later het kruis over met een doelpunt dat maandag in hoofdletters de editie van het dagblad Tubantia kan halen. Henri Knol pegelde met duizelingwekkende vaart een vrije schop het strafschopgebied binnen, waar absolute uitblinker Wim Oosthoek met z’n hoofd het ronde projectiel, kiezelhard en volkomen onhoudbaar voor doelwachter Dinand Stuifzandt, naar de kruising van paal en dwarslat stuurde. Daar kon Voorwaarts geen antwoord meer op formuleren en de Enterse winst was in de knip. Dat Michel Lensen in de slotfase nog het rode karton kreeg voorgehouden (na een té druistige manoeuvre op Sietse Velten), was jammer voor de pittige, maar wel faire match. E.V. schreef daarmee de volgende bladzijde in een tot nu toe fraai boek. Björn Hodes vond z’n ploeg, toen de uitslagen van de overige velden binnenrolden, zowaar terug op het hoogste schavotje in de 2e klasse H. En dát na ietwat felle “oordeelkundige” Enterse geluiden aan het begin van deze voetbaljaargang. Maar bijna alle grote staatslieden – laat hem dat tot troost zijn – werden en worden zó beoordeeld en bekritiseerd. Het kan verkeren.

SPANNING NAAR HOOGTEPUNT

Het besef dat het zaterdag om de knikkers ging bij de match tussen Den Ham en Enter Vooruit, was in de hoofden van alle acteurs gekropen. Winst voor de thuisploeg betekende een forse stap richting het hoogste schavotje van het erepodium, een Enterse zege zou de spanning in de 2e klasse H naar een kookpunt tillen. Zwart-wit ging met de bloemen lopen (1-2) en dus gaat het rekenen verder, daar waar de som om iets voor half drie zaterdagmiddag was opgeborgen.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Wie laat was zaterdag kon de overvolle parkeerplaats van het sportpark De Rohorst gevoeglijk vaarwel zeggen en zijn of haar vehikel stallen in de groene ommelanden van den Ham. Een zee aan bolides en velo’s waren het omringende decor van de topper in 2H, ofwel de strijd om het lonkende eremetaal. Terwijl velen nog achter een baksken koffie of een vroeg pulleke bier zaten, liet Enter Vooruit op de groene kunstzoden de wonderlamp al branden. Henri Knol kroop in minuut 4 achter het kanon en roffelde een vrije trap op de binnenkant paal. Een alerte Marco ter Weel deed echter de gouden jaren ’30 van Elisa Hendrik (roepnaam Bep) Bakhuys (1909-1982) terugkeren en zweefde met een vliegende kopstoot E.V. naar een hele snelle 0-1. Waar zwart en wit al weken achtereen tegen een rappe achterstand aangluurde, gingen de klokken in het Enterse kamp nu binnen een handvol minuten beieren. Dat was echter geen garantie voor een zorgeloze middag. De formatie van trainer Jurgen Kok liet zien dat men de huidige koppositie niet ergens als cadeau heeft meegekregen. De Hammenaren gingen met verve op zoek naar evenwicht op het scorebord en doken in de eerste 20 minuten af en toe gevaarlijk op voor de neus van doelwachter Robert Velten, die zich enkele keren deftig moest strekken om naderend onheil af te wenden. Bij de Enternaren kraakte het in de gebinten, vóóral omdat coach Björn Hodes tot z’n ontsteltenis al binnen het halve uur twee vaste basisklanten (Dylan Siemerink en Niels Getkate) met zwaar malheur met een definitief exit naar de kant zag strompelen. Maar E.V. was niet naar de Hammer dreven gedokkerd om als toeziend gezelschap te fungeren en de strijd ontbrandde meer en meer. De hulp bij een tweede Enterse treffer kwam uit onverwachte hoek. Michiel Schurink wist even niet meer of het zaterdag of donderdag was en gaf de knikker in een zwart moment pontificaal aan Wout Velten. Nog vóór reddingstroepen bij Den Ham aan reparatiewerkzaamheden konden denken, had Velten de royale gift al met beide handen uitgepakt, 0-2.
Tijdens de schaft kon in de kleedlokalen gecheckt worden wat de schade (score dan wel blessures) was. Een blauw-witte stormloop lag in het verschiet, maar binnen 10 minuten had E.V. de zaak al in een beslissende plooi kúnnen en móeten leggen. Jesse Pultrum stuurde tot twee keer toe Wout Velten alleen op weg naar goalie Jeffrey Kooistra, maar de spits pegelde de dubbele 18-karaats-kans even zo vaak naar de Filistijnen. De thuisclub rechtte de rug en ging over op de opportunistische strijdwijze. Met veel lange ballen probeerde de equipe van Kok de rappe voorwaartsen aan het werk te zetten, maar bij Enter Vooruit gaf men geen krimp en was zelf levensgevaarlijk in de tegenstoten. Beide ploegen vochten voor elke morzel grond, het melkzuur spatte aan weerszijden de oren uit. Rond het uur lag de knikker ineens op de penaltystip, 11 meter voor de neus van Robert Velten. Kevin Ruiterkamp ging vliegen, was er bij gaan liggen en een uitstekend fluitende arbiter Peter Hoving (Arnhem) wees naar de witte plek des onheils. Louis Vijfhuizen kende geen pardon, zette z’n vizier op scherp en hamerde de 1-2 tegen de touwen. Het werd zodoende nóg meer een middag van de verhoogde hartslag. Spanning is toch een zere factor van genot. Bij momenten leek aan weerszijden de combinatie van hoogspanning in het hoofd en de uitvoering in de benen, een weinig gelukkige. Er kwam meer en meer spatie op het veld. Velen binnen de krijtlijnen hadden hun laatste cent al versnoept, kramp tot achter de oren, waardoor acties ergens stierven tussen schoonheid en onvermogen. Het waren twee afgepeigerde gezelschappen die tenslotte de verlossende douches opzochten. De 1-2 was een verdiend eindverdict voor de troepen van Hodes. Die was zaterdagavond wat later thuis dan normaal, maar zal de grens van z’n dromen nog niet voorbij zijn, want binnen een week wacht wederom een karwei van kaliber, de confrontatie in Westerhaar-Vriezenveensewijk, waar ongetwijfeld Voorwaarts klaarstaat met het sportieve mes tussen de tanden.

MAZZELMIDDAG

In het kleedlokaal, met de dampende douches als mistig decor, ging bij Enter Vooruit zaterdagmiddag na afloop van het duel tegen Sparta Enschede, de muziek van de dag op standje “overdrive”. Het was hoogstwaarschijnlijk een luidruchtige vorm van pure opluchting, want E.V. en de bezoekers uit Enschede speelden daarvoor een match van afgekloven nagels en uit het hoofd getrokken haren, waarbij de thuisploeg drie keer diep mocht doorademen dat het met een uiterst geflatteerde 3-1 winst én met een flinke sisser de grasmat verliet.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Maar vóórdat de “gestolen” drie wedstrijdpunten na afloop op het wedstrijdformulier gekrasseld werden, waren daar allereerst de feestelijkheden van de 250e wedstrijd van Ron Smit in het zwart-witte tenue van Enter Vooruit. Een ingelijst shirt, een reischeque en een welriekende ruiker voor Loraine waren de giften die Smit in ontvangst mocht nemen. Het passende dankwoord gaf de middenvelder tijdens de 90 minuten voetbal die volgden. Twee doelpunten schonk Smit zijn ploeg in de klassieker tegen Sparta Enschede.
Die twee treffers met de handtekening van de jubilaris, bleek Enter Vooruit ook heel hard nodig te hebben in de strijd met de equipe van trainer Jeroen Niks. Want, zover er vóóraf al goede bedoelingen waren uitgesproken in de Enterse kleedruimte, was de opening (voor de derde week achter elkaar en voor de zoveelste keer dit seizoen) er weer eentje van lik-me-vestje. Binnen drie minuten miste de jeugdige Sietse Velten (al mag je dat een keer overkomen op jonge leeftijd) faliekant een bal, die overigens zwanger was van effect en de sluwe Daan Akkerman zette z’n elfde streepje achter z’n doelpuntentotaal en de 0-1 op  het scorebord. Bij de steeds weerkerende desastreuze openingsminuten van wedstrijden van E.V. mag zo onderwijl een kleine handleiding gevoegd worden. Daar is nog werk aan. Sparta dus meteen in een zetel en de manschappen van coach Björn Hodes wederom in de achtervolging. E.V. trok daarna het laken wel naar zich toe met wat meer balbezit dan de bezoekers, maar de Spartanen glipten keer op keer door een wankelende defensie van de Enternaren. Op het middenrif liet de thuisploeg zich elke keer aftroeven en het verdedigingskwartet van E.V. ging notabene tegen de rappe en zeer ervaren aanvalslijn van Sparta (Daan Akkerman-Danny Reinders-Ronald te Morsche-Dewi Perik) op één lijn spelen. Een “levensgevaarlijke” benadering van de situatie en de gasten sponnen er garen bij, al voorkwam een ijzersterk spelende doelwachter Robert Velten verdere misère voor Enter Vooruit. In Enter moest men zaterdag lang wachten voordat de bewoners van De Werf op het toneel verschenen. Maar toen was het ook onmiddellijk “kassa”. Wout Velten slingerde zich door de Spartaanse stellingen, keeper Sander Ensink ging grabbelen en Ron Smit hagelde de 1-1 tegen de touwen. Dat gaf wat vertrouwen bij de gastheren, maar de tegenstoten van “bezoekend Enschede” bleven voor hachelijke momenten zorgen.
Dat werd direct na hervatting nog eens bewaarheid. De troepen van trainer Niks hielden opnieuw het stuur met beide handen vast. De gasten gooiden serieus de kaarten op tafel, maar bezweken telkenmale in het één-tegen-één-gevecht met doelman Velten. Aan de zijlijn zat Hodes met zwetende handen op z’n stoeltje (al slofte ie waarschijnlijk zaterdag een paar luttele kilometers voor z’n dug-out bij elkaar). Het roerde van alle kanten, er was van alles loos aan Enterse zijde, behalve dat er nog gevoetbald werd. Toen E.V. amechtig naar z’n tweede adem aan het zoeken was, lag de knikker plotsklaps achter Sparta-goalie Ensink in de netten. Ron Smit verzorgde de voorbereidende werkzaamheden, de balaanname van Wout Velten was voortreffelijk en de afwerking van zuivere klasse, 2-1 derhalve. Wie dacht dat E.V. met deze onverwachte meevaller terug was onder de mensen, kon die hersenkronkel rap weer opbergen. In de volgende minuten moest de thuisclub wederom z’n overjas uitdoen. De gelijkmaker sluimerde al vlot in het april-zonnetje. Lars Kikkert zag z’n uithaal haar Waterloo vinden op de Enterse deklat, Ronald te Morsche knalde het speeltuig voorlangs en Dewi Perik mocht moederziel alleen richting Velten vertrekken, maar vond opnieuw de doelman op z’n pad. De Enschedese wolvenroedel werd steeds dreigender, maar de voortijlende prooi werd niet gevat. Bij Enter Vooruit moet men gedacht hebben “als zij het niet doen, dan wij maar”. De brigade van Hodes krabbelde naarmate het duel richting eindsignaal hobbelde, overeind en speelde tot aan de limieten. Steeds meer kwamen de Enternaren piepen voor de kooi van Ensink en in het laatste kwart schoot feestvarken Ron Smit, na een hoekschop, vanaf 5 meter de Spartaanse hoop definitief de vernieling in, 3-1. Toen werd de witte vlag bij de trawanten van hoofdman Niks toch maar uit de kast gehaald.
Na afloop kon kapitein Hodes geen lijst van fijne lichtpuntjes overleggen, het vertoonde spel maakte dat er om de zege een klein zwart randje kon worden getekend, maar al met al toch weer een resultaat om zaterdagnacht mee onder het kussen te nemen.

PUNTENDELING IN ENERVEREND VOETBALGEVECHT

Emoties en wederzijdse spanning kleuren het wedstrijdbeeld op Paaszaterdag bij het topduel in de 2e klasse H tussen IJ.V.V. uit IJsselmuiden en het bezoekende Enter Vooruit. Van echt sprankelend voetbal was niet altijd sprake, maar beide ploegen gooiden hun hele hebben en houden in de strijd en het boeide dan ook tot ver in blessuretijd. Toen donkere wolken zich in de verte, over de aanpalende polder aandienden en het tijd werd om paaseieren te gaan zoeken, was het scorebord vastgeslagen op het eindverdict, 2-2.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Bij Enter Vooruit zag coach Björn Hodes de zaterdag met angstige blikken naderen. IJ.V.V. is sowieso al een harde noot voor E.V., maar zijn troepen werden plotsklaps ontmanteld door de afmeldingen van Peter Pluimers (wondroos), Matthijs Rozemuller (met koorts onder de dekens) en Dylan Siemerink (verplichtingen bij de werkgever). Tot overmaat van ramp kwam daar ook nog de melding van een blessure, bij routinier Ron Smit. Bij die laatste soldaat werd op vrijdagmiddag en zaterdagmorgen nog het nodige oplapwerk verricht, maar was natuurlijk met de letselmisère een risicopatiënt op het middenrif.
Tot overmaat van ramp zag legeraanvoerder Hodes z’n whiteboard dat vóóraf met tactische tips bekalkt was, al na vijf minuten zwart uitslaan. Een schuddebollende defensie plus een aansluitend makkelijk weggegeven vrije schop waren wel voer voor de linker pantoffel van Gerjon van de Berg. Met een ragfijn aangesneden trap roffelde de IJ.V.V.-verdediger de knikker via binnenkant paal achter doelman Robert Velten, 1-0. De rood-witten leken er meteen maar werk van te maken, want de thuisploeg joeg de Enternaren als opgejaagd wild over de hobbelige grasmat. Het duurde een dik kwartier voordat bij Enter Vooruit de bakens verzet werden, maar toen namen de manschappen van Hodes de regie ook maar meteen tot het rustsignaal van arbiter Rutgers uit Dinxperlo over. Het “Enterse half uur” werd ingeleid met de 18e seizoenstreffer van Henri Knol. Op links muisde Jesse Pultrum er vanonder, de voorzet en de balaanname waren vervolgens achttien karaats en keeper Jasper Fix was een geslagen man op de schuiver van de Enterse topscorer, 1-1. Bij Enter werd besloten om maar meteen van hout pijlen te maken, om zo de onderneming tot een goed eind te brengen. Eerst werd een sublieme combinatie over vier schijven besloten met een oplawaai van Marco ter Weel die zag dat de knikker via de onderkant van de dwarslat het veld weer in stuiterde en even later schilderde Wout Velten de bal op het blonde hoofd van Ron Smit, die de knikker feilloos naar de winkelhaak stuurde, 1-2.
Je kon er vergif op innemen dat de thuisclub na de wisseling van speelhelft met hernieuwde consignes achter de thee vandaan kwam en zo gebeurde. Het leek er verdacht veel op dat de IJsselmuidense lieden tijdens de schaft “de man” een pond spek genuttigd hadden, want de ploeg van trainer Eduard Lindeboom knotste er nog eens met overtuiging op. En net als in het eerste bedrijf lag het ronde projectiel al rap in het mandje. Daarbij kreeg IJ.V.V. een prettig handje toegestoken van arbiter Rutgers die in een glaszuivere Enterse doeltrap zowaar een hoekschop voor de bewoners van het sportpark Den Uithoek zag. De corner werd na veel gewirwar door Jelle van Putten gepromoveerd tot doelpunt, 2-2. Daarna waren de schermutselingen voor beide doelen legio. Het werd aan weerszijden trekken, wringen en sleuren met af en toe een geniale flits in beide gelederen. Bij de rood-wit-gestreepten bezorgde Hicham Ziyech tegenstrever Jurgen Siemerink handen vol werk, aan Enterse zijde kregen Ron Smit (vrije kopkans op vijf meter van het doel) en Henri Knol (vanaf twee meter huizenhoog over) enorme mogelijkheden om er ’s nachts van in een nachtmerrie verzeild te geraken. Het kon alle kanten op. Beide ploegen werkten zich een slag in de rondte en de spanning kroop bij de acteurs in de kuiten en bij de toeziende goegemeente in de aderen. Het werd een beklijvend slot van heb-ik-jou-daar, van buigen, maar net niet barsten. Zelfs in blessuretijd kwam er nog vanaf alle kanten brandgevaar. Gerjon van den Berg kopte in minuut 92 de bal tegen het aluminium en 15 seconden verderop zette Henri Knol kompaan Wout Velten moederziel alleen voor keeper Fix. Het gehele zwart-witte genootschap veerde een laatste maal op, maar de Enterse aanvaller knalde het speeltuig via de knuisten van de doelwachter tot hoekschop. De remise was tenslotte een terechte handtekening onder een enerverend gevecht. De paaseieren zullen in beide kampen redelijk gesmaakt hebben.

MET KREUNEN EN STEUNEN NAAR WINST

Het moest zaterdag onder uit de tenen komen om Enter Vooruit naar de goede kant van de score te loodsen, maar in extremis grabbelde zwart en wit, na een wederom deplorabele eerste helft, de punten toch nog bij elkaar tegen de gasten van de dag, het Zwolse  S.V.I, 2-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

De match was nog maar een zeer korte wijle in gang geschoten door arbiter van dienst Zander Pouls uit Dedemsvaart of de toeziende goegemeente aan de zijlijn, vroeg zich hardop af of het Enters genootschap bínnen die lijnen wel wist dat zojuist om half drie de strijd een aanvang had genomen? Wat daar gebeurde, op het sportpark De Werf, was omgeven met raadselen. Binnen 15 seconden nadat de bal door de Zwollenaren aan het rollen was gebracht,  lag de knikker op de Enterse penaltystip en nog eens een ademstreek verder had Faisel el Atidoui de pingel omgetoverd in een doelpunt. Verbijstering alom over de ontluisterende manier waarop middenvelder Milan Koorman vanaf de aftrap mocht beginnen aan een ongestoorde vroege voorjaarswandeling (die moet een korte stonde gedacht hebben dat ie alleen op de Enterse wei liep), en die pas ophield toen ie binnen “de zestien” van de sokken werd gelopen en de bal op elf meter gelegd werd, 0-1 derhalve. Wat volgde was een speelhelft waarin E.V. “het weer eens niet had”. De consorten van S.V.I.-trainer Joram Hendriks zaten in de regiekamer achter de knoppen, speelden af en toe fraai combinatievoetbal, maar konden voor de kooi van doelwachter Robert Velten niet nog eens het kanon laten bulderen. Enter Vooruit deed, om zeggens, nauwelijks mee in de debatten en gaf wéér eens “niet thuis” in een wedstrijd. Af en toe een kleine speldenprik, maar totaal geen brille, dan wel peper en zout in de voorstelling. Op het trainersbankje was coach Björn Hodes een crescendo van stem en emoties, met een blik van naderend onweer en bliksem in de ogen. Een menselijke hogedrukpan aan de zijlijn.
Hoogstwaarschijnlijk zullen de ruiten in het Enterse kleedlokaal, tijdens het kwartier schafttijd, op barsten hebben gestaan, want na 45 voetbalminuten, die dramatisch waren voor hart en ziel, kon de Enterse supportersschare na rust wat vrijer ademhalen. Binnen de lijnen was er het één en ander door Hodes rechtgezet, een aanvallender spelconcept uit de trainersmap getrokken, maar vóóral het besef bij de acteurs en een zwart-wit tenue dat het wéér eens “naatje was geweest” in het eerste bedrijf, deed de wedstrijd kantelen. Niet dat Enter Vooruit nu ineens glorieerde, maar de wil om te winnen had zich in elk geval vastgezet in de breinen van de soldaten van legeraanvoerder Hodes. De vóór de pauze fel jagende Zwolse compagnie had intussen een klein jasje uitgedaan en moest na weder begin met twee woorden spreken. E.V. kwam steeds dichter in de buurt van een doelpunt. Een kopbal van Ron Smit, eindigend op het dak van het doel en een pegel van Wout Velten die daarmee bekant de paal doormidden schoot, waren daarvan zichtbare voorbeelden. De fanfare kon de hoorns echter pakken toen de, overigens uitstekend keepende doelman Alex Grafhorst en S.V.I. verdediger Dirk Jan van Dijk niet tot overeenstemming konden komen wie de ronde knikker weg zou werken uit het strafschopgebied. De besluiteloosheid had rampzalige gevolgen. Ron Smit overzag de ontstane chaos en schoot Enter Vooruit met een ragfijne inzet naast de blauw-witten. Het leek de opmaat voor een totale overrompeling. Doelpuntermaker Ron Smit was het middelpunt van de belegering van het Zwolsche compartiment. De na rust in de spits geposteerde targetman schoot eerst in zeer kansrijke positie voorlangs, werd op vijf meter van het doel onderuit geschoffeld (daar was een strafschop óók geen sinecure geweest) en poeierde zes minuten voordat de boeken dichtgingen, een enorme mogelijkheid naar de Filistijnen. Toch pegelde diezelfde Smit E.V. een minuut later van frustratie naar euforie. Wout Velten worstelde zich door een blauw-witte muur, Henri Knol nam de werkzaamheden gladjes over en genoemde Ron Smit duwde de bal over de Zwolse streep, 2-1. Met de verzuring weliswaar tot achter de oren leek E.V. op weg naar een nieuwe victorie. Maar jandorie, de mannen van Hendriks lieten Enter Vooruit in de slotminuten nog bibberen als een riet. Terwijl Enter Vooruit al een wijle in de zevende hemel vertoefde, was het in de extra tijd nog een consternatie van jewelste voor het kot van Velten, maar E.V. bleef wonderlijk overeind en sleepte de minimale zege uiteindelijk toch verdiend over de eindstreep. Er zullen echter over een week, wanneer het sterke IJ.V.V. in IJsselmuiden wacht, andere wetten gaan gelden. Nog eens half werk leveren tijdens de 90 minuten kan E.V. zich niet meer veroorloven.

HARTVERWARMEND SCHOUWSPEL OP DE WERF.

De euforie op het sportpark De Werf zinderde nog,  toen de late namiddag al was overgegaan in een schemerige zaterdagavond. Een paar uur daarvoor hadden Enter Vooruit en koploper D.O.S. Kampen een, tot op het bot beklijvende match op de groene mat gelegd en toen het klokje richting vijf uur kroop  waren de klokken gaan beieren in het Enterse kamp, 4-1.

Foto’s op www.henkpluimers.nl

Een half uur later dan op de convocatie was aangekondigd, floot arbiter van dienst, Jan de Vries uit Enschede, de topper in de 2e klasse H op gang. De Kampenaren hadden onderweg vanuit de Uienstad malheur ondervonden van het wegverkeer en waren in een kilometers lange file verzeild geraakt. Ook tussen de lijnen wisten de bezoekers al rap waar de hond gebonden stond. Nauwelijks was de trein vertrokken of de feestliederen werden al ingezet op de drukbevolkte Enterse voetbalaccommodatie. “Het begin is de helft van alles” mijmerde de presocratische Griekse filosoof Pythagoras een kleine 2500 jaar geleden al en Enter Vooruit knotste er dan ook van acquit met overtuiging op. Wout Velten kreeg, met nog maar net een minuut speeltijd achter de rug, de knikker van kompaan Henri Knol, overzag de situatie en zoefde het ronde projectiel met een schuiver langs de Kampense doelwachter Kevin Dijkstra in een strak gespannen doelnet, 1-0. Een oplawaai van heb-ik-jou-daar voor de titelpretendent, maar het geel-zwarte gezelschap had genoeg geld in de parkeermeter gestopt om die vroege miserie nog recht te trekken in de voorliggende anderhalf uur. Beide ploegen lieten dan ook verderop zien dat het deze middag ernst was. Enter Vooruit, met de rappe voorsprong in de binnenzak, had al vlot voor desastreuze ellende kunnen zorgen in het Kampense garnizoen. Eerst schoot Leroy Krijn bij een inzet van Henri Knol zijn keeper op de doellijn te hulp en wat later lag sluitpost Dijkstra danig in de weg bij een grote kans van de Enterse topscorer, nadat middenvelder Robin Horstman met een foutieve terugspeelbal de onbedoelde inleiding tot die mogelijkheid was. Enter Vooruit zat er kort op, als de bekende bok op de haverkist. Het middenrif Smit-Siemerink-Oosthoek en Ter Weel dook als lastige horzels op hun opponenten en gaf de Kamper formatie nauwelijks tijd om aan iets aanvallends te denken.  Maar E.V. vergat niettemin garen te spinnen en de mannen van D.O.S.K.-trainer Edwin Kwakkel lieten daarna zien dat men niet voor niks de fiere lijstaanvoerder is. De geel-zwarten kwamen meer en meer piepen voor de Enterse kooi, werden dreigend (veelal door volstrekt sullig en onnodig balverlies van enkele lieden op het zwart-witte middenveld), maar geraakten desalniettemin  niet of nauwelijks kansrijk voor de neus van keeper Robert Velten. Een puike organisatie van het kwartet Peter Pluimers-Sietse Velten-Niels Getkate en Jurgen Siemerink zorgde ervoor dat de (in de voorste linie gehavende) geelhemden vooreerst de defensieve code in de zone van de waarheid niet konden kraken. Ook aan de overzijde moesten de gasten bij de pinken blijven na een kurkdroge kopstoot van Wout Velten die boven het hoofd van goalie Dijkstra op de dwarslat uiteen spatte.
Toen het met een 1-0 op de borden na drie kwartier voetbal nog alle kanten op kon, ging het hele gezelschap maar eens eerst een baksken thee nuttigen, om een dik kwartier later met hernieuwde instructies de kunstgrasmat weer te betreden. In het Enterse kleedlokaal was het adagium waarschijnlijk om van hout maar meteen pijlen te maken, want de zwart-witte compagnie trok bij terugkomst direct het grote mes. Kilometervreter Dylan Siemerink had jandorie 60 seconden na wederbegin de 2-0 al op zijn pantoffel, maar de noeste middenvelder zag z’n rollertje naast hobbelen. Vervolgens begon Wout Velten aan zijn eigen hoofdstuk te schrijven. De blonde spits werd een gesel voor de Kampense stellingen en met een onnavolgbare wandeling door het geel-zwarte territorium tilde hij E.V. in minuut 52 naar een verdubbeling van de voorsprong. Nadat vier Kampenaren in radeloosheid waren achtergebleven, mocht Henri Knol de voorbereidende werkzaamheden met goud bekronen, 2-0. Wie toen dacht dat het al  gedaan was met de Kampense koopman, kwam bedrogen uit. De trotse koploper tastte nog eens diep in het krachtenarsenaal en ging onvervaard op zoek naar bestendiging van die koppositie. De aansluitingstreffer kwam wat gelukkig tot stand, maar werd na 63 minuten wel in de boeken gekrasseld door Julian de Ruiter, die een vrije trap door een woud van spelers, pontificaal tegen de touwen zag stuiteren, 2-1. Coach Kwakkel rook bloed en stuurde frisse gezanten naar de vuurlijn.  Nauwelijks binnen de lijnen liet de ingevallen Robin Mulder een kopbal los, waarvoor keeper Velten zich stevig moest strekken om het ronde ding over de lat te duwen. De match was op weg naar een pakkend slot, een epiloog voor het nageslacht. Iedereen maakte zich op voor een voor een heftig Kampens eindschot, maar opnieuw Wout Velten leidde E.V. naar de bonus. De spits was even gaan buurten op het middenveld, kreeg het ronde projectiel voor z’n linker en begon opnieuw aan een ommetje door de Kamper dreven. Toen Velten zover was dat ie keeper Dijkstra, één-op-één, recht in de ogen keek, gaf ie de knikker aan de meegelopen Marco ter Weel, die het net met een zwieper liet bollen, 3-1. Bij D.O.S.K. ging het licht uit en Enter Vooruit had nog overschot in het tankje. Coach Björn Hodes zag dat z’n troepen ook in de slotfase nog de vonk der bezieling hadden. Waar de gasten langzaam verdwaalden in een hopeloos landschap, had E.V. nog een episch slotakkoord in het draaiboek staan. Wout Velten (na afloop door de goegemeente, in elk geval voor één week, per direct in de adelstand verheven) muisde er nog een keer van tussen, Henri Knol was het tussenstation en de ingevallen Jesse Pultrum stond aan het kanon. Met een rappe voetbeweging ontdeed de jeugdige E.V.’er zich van opponent Bas Adema en roffelde de (tóch ietwat geflatteerde) 4-1 binnen. Op weg naar het kleedlokaal lag de grijns van voldoening duimendik op het aangezicht van kapitein Hodes. Z’n soldaten blijven meedoen voor de dikke prijzen.

Toekomstig trainer van Enter Vooruit Peter Schulte zat zaterdagmiddag ook op de tribune om zijn nieuwe club te zien winnen in de topper tegen DOS Kampen.